Псалтыр 139 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Анатоля Клышкi
Кіраўніку хору. Псальма Давідава. Ты скумаў мяне, СПАДАРУ, і пазнаў.
Ты ведаеш, калі я сяду і калі ўстану; разумееш думкі мае здалеку;
Хадню маю й супачынак мой Ты акружаеш; усі дарогі мае Ты ведаеш;
Бо нямаш слова на языццэ маім, але Ты, СПАДАРУ, ведаеш яго ўсе.
Адзаду й сьпераду Ты аблёг мяне і палажыў на мяне даланю Сваю.
Веданьне лішне чудоўнае імне, высокае, не магу асягчы яго.
Куды пайду я ад Духа Твайго і куды ад відзеньня Твайго ўцяку?
Ці ўзьнімуся на неба, Ты там; ці зраблю ложак свой у шэолю, во Ты.
Панясуся на крылах золку і суймуся на найдальшай часьці мора;
І там рука Твая павяла б мяне, і ўдзяржала б мяне правіца Твая.
І калі б сказаў я: «Пэўне цемнь пакрые мяне», нават ноч стане сьвятлінёю навокал мяне;
Але, цемнь не зацемне ад Цябе, і ноч зазьзяе, як дзень; цемнь таксама, як сьвятліня;
Бо Ты дзяржыш ныркі мае, Ты выткаў мяне ў жываце маці мае.
Буду хваліці Цябе, бо страшна а чудоўна ўчынены я. Чудоўныя ўчынкі Твае, і душа мая ведае добра.
Не схаваны быў ад Цябе шкілет мой, як я быў учынены ў таямніцы, памайстроўску ўтвораны ў найніжшай часьці зямлі.
Зародак мой бачылі вочы Твае; і ў кнізе Тваёй запісаны ўсі часткі яго; як яны былі хармаваны, ні воднага ня было зь іх.
А імне — якія дарагія думкі Твае, Божа; як павялічыўся лік іх!
Калі б палічыць іх, іх было б болей лікам, чымся пяску. Як прачыхаюся, я яшчэ з Табою.
Калі б Ты, Божа, забіў нягоднага, тады крывапіўцы адступілі б ад мяне;
Бо яны ізрадліва гукаюць на Цябе, падыймаюцца дарма, як непрыяцелі Твае.
Ці ня маю я ненавідзіць тых, СПАДАРУ, што ненавідзяць Цябе, і паўстаючымі на Цябе ня маю брыдзіцца?
Супоўнаю ненавіднасьцю ненавіджу іх; непрыяцелі яны сталі імне.
Скумай мяне, Божа, і пазнай сэрца мае; прабуй мяне і пазнай думкі мае;
І абач, ці не нягодная дарога ў мяне, і вядзі мяне на дарогу вернасьці.
