Псалтыр 139 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Міхаіла Астапчыка
Кіраўніку хору. Псальма Давідава. Ты скумаў мяне, СПАДАРУ, і пазнаў.
Кіроўцу хору. Псалом Давіда.
Ты ведаеш, калі я сяду і калі ўстану; разумееш думкі мае здалеку;
Аддзялі мяне, Божа, ад чалавек хлуслівых, Ад чалавека няправеднага вызвалі мяне.
Хадню маю й супачынак мой Ты акружаеш; усі дарогі мае Ты ведаеш;
Бо задумляюць у сэрцы сваім няпраўду, Увесь час рыхтуюцца да нападу.
Бо нямаш слова на языццэ маім, але Ты, СПАДАРУ, ведаеш яго ўсе.
Навастрылі языкі свае, як змеі, Атрута аспідава на вуснах іх.
Адзаду й сьпераду Ты аблёг мяне і палажыў на мяне даланю Сваю.
Ратуй мяне, Божа, із рук грэшнага, ад людзей няправых аддзялі мяне, Бо жадаюць спатыкнення нагам маім.
Веданьне лішне чудоўнае імне, высокае, не магу асягчы яго.
Схавалі пыхлівыя пастку для мяне, Сплялі сетку нагам маім.
Куды пайду я ад Духа Твайго і куды ад відзеньня Твайго ўцяку?
На шляху маім Засаду зрабілі.
Ці ўзьнімуся на неба, Ты там; ці зраблю ложак свой у шэолю, во Ты.
Звярнуўся да Госпада: «Божа Ты мой, Пачуй, Божа, голас малення майго!
Панясуся на крылах золку і суймуся на найдальшай часьці мора;
Божа, Божа, сіла ратавання майго, Ты ахінуў галаву маю пад час змагання,
І там рука Твая павяла б мяне, і ўдзяржала б мяне правіца Твая.
Да не апраўдаюцца жаданні грэшных, што задумляюць супраць мяне. Не пакінь мяне, да не ўзганарацца.
І калі б сказаў я: «Пэўне цемнь пакрые мяне», нават ноч стане сьвятлінёю навокал мяне;
Завадар жорстка атачаючых мяне Няхай звернецца на іх саміх.
Але, цемнь не зацемне ад Цябе, і ноч зазьзяе, як дзень; цемнь таксама, як сьвятліня;
Пакрый іх вуголлем палымяным, Пакутамі агарні іх, да не ўздымуцца.
Бо Ты дзяржыш ныркі мае, Ты выткаў мяне ў жываце маці мае.
Чалавек зламоўны не выправіцца на зямлі, Чалавека няправяднага ягонае ліха зловіць на пагібель.
Буду хваліці Цябе, бо страшна а чудоўна ўчынены я. Чудоўныя ўчынкі Твае, і душа мая ведае добра.
Ведаю, што сатворыць суд Божа дзеля бедных І адпомсціць за ўбогіх.
Не схаваны быў ад Цябе шкілет мой, як я быў учынены ў таямніцы, памайстроўску ўтвораны ў найніжшай часьці зямлі.
Тады правядныя ўславяць імя Твае, Узрадуюцца справядлівыя перад тварам Тваім».
Зародак мой бачылі вочы Твае; і ў кнізе Тваёй запісаны ўсі часткі яго; як яны былі хармаваны, ні воднага ня было зь іх.
А імне — якія дарагія думкі Твае, Божа; як павялічыўся лік іх!
Калі б палічыць іх, іх было б болей лікам, чымся пяску. Як прачыхаюся, я яшчэ з Табою.
Калі б Ты, Божа, забіў нягоднага, тады крывапіўцы адступілі б ад мяне;
Бо яны ізрадліва гукаюць на Цябе, падыймаюцца дарма, як непрыяцелі Твае.
Ці ня маю я ненавідзіць тых, СПАДАРУ, што ненавідзяць Цябе, і паўстаючымі на Цябе ня маю брыдзіцца?
Супоўнаю ненавіднасьцю ненавіджу іх; непрыяцелі яны сталі імне.
Скумай мяне, Божа, і пазнай сэрца мае; прабуй мяне і пазнай думкі мае;
І абач, ці не нягодная дарога ў мяне, і вядзі мяне на дарогу вернасьці.
