Да Рымлянаў 12 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Чарняўскага 1999
Дык прашу вас, браты, на міласьць Боскую, аддавайце вашае цела ў ахвяру жывую, сьвятую, мілую Богу, на разумную службу вашу.
Дык прашу вас, браты, праз міласэрдзе Божае, аддавайце целы вашыя ў ахвяру жывую, сьвятую, мілую Богу на разумнае служэньне вашае.
А не ўпадабняйцеся гэтаму сьвету, але пераіначцеся аднаўленнем розуму, каб дазналіся якой ёсьць воля Божая: што водле яе ёсьць добрае, што мілае, што дасканальнае.
І не ўпадабняйцеся гэтаму сьвету, але пераменяйцеся праз аднаўленьне розуму, каб умелі пазнаць, якая ёсьць воля Божая, што добрае, і прыемнае Богу ды дасканалае.
Кажу бо, данаю мне лаксаю, ўсім з вас: ня думайце болей як трэба, але думайце ўмеру, водле надзеленага кажнаму ад Бога дару веры.
Дадзенаю мне ласкаю кажу кожнаму з вас, каб ня думалі аб сабе вышэй, чым належыцца, але кожны хай думае аб сабе цьвяроза, паводле дадзенай Богам кожнаму меры веры.
Бо як у вадным целе шмат маем складовых частак, а яны ня тую самую выконваюць дзейнасьць,
Як бо ў адным целе маем многа членаў, а ўсе члены ня тую самую работу спаўняюць,
гэтак усе мы зьяўляемся адным целам у Хрыстусе, а паасобку — адзін другога сустаўныя часьціны.
падобна і ўсе мы супольна творым адно цела ў Хрысьце, а паасобку адзін для другога — члены.
А паводле надзеленай нам ласкі маем розныя дары: ці-то прароцтва ў дзялянцы веры,
А паводле дадзенай нам ласкі маем розныя дары: ці дар прароцтва згодна з верай,
ці-то службовасьці ў выконванні ўраду, ці-то навуковасьці ў навучанні, ці-то напаміну ў настаўлянні;
ці дар службы для паслугаваньня, ці дар навукі для вучэньня,
і гэтак вось: калі абдарваеш (субожынай), дык — у прастаце; калі старшынюеш, дык — рупліва; калі міласэрдзішся, дык — пагодна.
ці дар заахвоты для заахвочваньня; хто ўспамагае, дык у прастаце сэрца, хто старшынствуе, дык рупліва, хто міласэрны, дык з ахвотаю.
Любасьць ваша хай будзе бяз прытворства; брыдзьцеся благога, а гарнецеся якмага да дабра;
Любоў хай будзе без крывадушнасьці. Адварочвайцеся ад зла, спагяняйце дабро;
ўзаемна любецеся па-брацку, ў ветлівасьці адзін другога апераджайце;
шчыра любіце адзін аднаго братняю любоўю, шануйце адзін аднаго, упераджаючы;
у руплівасьці не слабейце, духам палайце; Усеспадару служэце;
у рупнусьці не лянуйцеся, духам палайце, Госпаду служыце,
пацяшайцеся надзеяй, будзьце ў горы цярплівымі, ў маліцьве вытрывалымі;
у надзеі будзьце радасныя, у горы цярплівыя, у малітве сталыя,
ў патрэбе сьвятых успаможнікамі, ў гасьціннасьці сусьціжнікамі.
бярыце ўдзел у патрэбах сьвятых, спаганяйце гасьціннасьць.
Дабраслаўляйце прасьледуючых вас, багаслаўляйце, а не клянеце.
Багаслаўце перасьледвальнікаў сваіх; багаслаўце, а не кляніце!
Радуйцеся з радуючыміся, плачце з плачучымі.
Радуйцеся з тымі, хто радуецца, і плачце з тымі, хто плача.
Будзьце міжсобку аднадумнымі, ня мудруючыся завысока, а хінецеся да пакорных; ня мройце надта аб самамудрасьці.
Жывіце між сабой аднадумна, ня думайце зашмат аб сабе, але саступайце ў пакоры. Не ўважайце сябе за вельмі разумных.
Нікому злом за зло не адплачвайце, але дбайце аб дабры ня толькі перад Богам, але і перад усімі людзьмі.
Не адгаджайце злом за зло. Дбайце пра тое, што добрае на віду ўсіх людзей.
Калі магчыма ды калі гэта залежыць ад вас, будзьце з усімі людзьмі ў згодзе.
На колькі магчыма ды колькі ад вас залежыць, жывіце з усімі людзьмі ў згодзе.
Ня мсьцеце, мілыя, самы за сябе, а пакіньце гэта гневу Божаму, напісана бо: Мне належыць помста і я адплачу — кажа Госпад. (Паўт. Пр. 32:35).
Ня помсьціце, умілаваныя, самі за сябе, але пакінце гэта Таму, аб кім напісана: "Да Мяне належыць помста, Я аднагараджуся", — кажа Госпад.
Але, каліб вораг твой быў галодны, накармі яго; каліб меў смагу, напаі яго: гэта бо робячы, ты вугальлё гарачае зьбярэш яму на голаў. (Прып. 25:21−22).
Але калі б быў галодны непрыяцель твой, накармі яго; калі б быў засьмягшы, напаі яго. Так вось робячы, вугольле гарачае насыпаеш яму на галаву.
Не дайся злу перамагчы сябе, але зло дабром паконывай.
Ня дайся перамагчы злу, але зло перамагай дабром.
