Рукі твае ня былі зьвязаныя, і ногі твае не ў зялезьзю, і ты паў, як падаюць ад нягодных». І ўвесь люд далей плакаў па ім.
Бо яны ня служылі Табе ў каралеўстве сваім ані ў вялікім дабру, што Ты даваў ім, ані ў прасторнай а сытой зямлі, каторую Ты даў ім, ані адвярнуліся ад нягодных учынкаў сваіх.
Ненавідзячыя цябе апрануцца ў сорам, і будану нягодных ня будзе».
Зямля аддана ў рукі нягодных; віды судзьдзяў яе Ён крые. Калі ня Ён, дык хто ж?
І здаецца добрым Табе ўціскаць, грэбаваць гарапашнасьцю рук Сваіх і на радзе нягодных зьзяць?
А вочы нягодных выцякуць, і пацехі будуць страчаны імі; і надзея іхная, як выдых душы».
Але, сьвятло нягодных гасьне, і іскра цяпла ягонага ня сьвеце.
Што весялосьць нягодных малачасная, і радасьць лісьлівых на часіну?
Бачыш, ня ў руках іхных дабро іхнае. Рада нягодных далёка ад мяне!
Як часта сьветач нягодных гасьне, і прыходзе на іх бяда іхная, што болі Ён выдзяляе ім у гневе Сваім?
Калі скажаце: "Ідзе дом князёў і йдзе будан, месца быцьця нягодных?"
А Ён паўніў дамы іхныя дабром. Але рада нягодных далёка ад мяне.
Каб ён ахапляў канцы зямлі й страсануў зь яе нягодных,
І адняць ад нягодных сьвятло іхнае, і высокае плячо зламіць?
Глянь на кажнага гордага, і ўслыш яго, і патапчы нягодных на месцу іхным.
Няхай жа скончыцца злосьць нягодных, але ўмацуй справядлівага, Ты, Каторы прабуеш сэрца й ныркі, Божа справядлівы!
Жар дажджом пальлець Ён на нягодных, цяпло а серку; і палячы вецер — доля чары іхнае;
Яшчэ крыху, і няма нягодных; і ўглядайся на месца ягонае, і — няма яго.
Валей малое ў справядлівага, чымся багацьце ў шмат нягодных;
Бо плечы нягодных зломяцца, але СПАДАР падпірае справядлівых.
Але выступнікі будуць супоўна зьнішчаны, канец нягодных адцяты.
Ад голасу злосьнікаў, ад відзеньня ўціску нягодных, бо яны сьхінаюць на мяне бяспраўе і ў гневе чуюць непрыязьньства да мяне.
Бо я завідаваў пыхатым, як бачыў дабрабыт нягодных;
Усі рогі нягодных Ён заб’ець, але рогі справядлівых падыйме.
«Пакуль будзеце судзіць несправядліва і шанаваць відзеньні нягодных? Сэля.
Ратуйце кволага а гарапяку, з рукі нягодных ратуйце яго».
Любячыя СПАДАРА! ненавідзьце ліха. Ён крые душы дабрачэсьлівых Сваіх; з рукі нягодных вывальняе іх.
Раніцамі адатну ўсіх нягодных зямлі, каб выгубіць ізь места СПАДАРОВАГА ўсіх ліхадзеяў.
Няхай зьгінуць грэшнікі ізь зямлі, і няхай нягодных ня будзе болей. Дабраслаў, душа мая. СПАДАРА! Галілуя!
І загарэлася цяпло ў грудзе іхным, і поламя спаліла нягодных.
Палаючае абурэньне абняло мяне з прычыны нягодных, каторыя пакінулі права Твае.
Вяткі нягодных абступілі мяне; я не забыўся права Твайго.
Далёка ад нягодных спасеньне, бо ўставаў Тваіх ня шукаюць.
СПАДАР справядлівы, Ён расьцяў павароз нягодных.
СПАДАР падпірае пакорных, паніжае нягодных аж да зямлі.
На сьцежку нягодных ня ўходзь і ня ступай на дарогу благіх;
Дарога нягодных, як глыбокая цямнота: яны на ведаюць, аб што спатыкнуцца.
Ня дасьць СПАДАР галадаваць душы справядлівага, але меньне нягодных адкіне.
Дабраславенствы на галаву справядлівага, але вусны нягодных пакрывае ўсілства.
Памятка справядлівага дабраславёная, а імя нягодных зьвяне.
Вусны справядлівага — жарало жыцьця, але вусны нягодных пакрывае ўсілства.
Выборнае срэбра — язык справядлівага, сэрца нягодных — малое.
Страх СПАДАРА множа дні, гады нягодных будуць скарочаны.
Надзея справядлівых — радасьць, а спадзева нягодных загіне.
Вусны справядлівага ведаюць, што пажадана, але вусны нягодных крутадушныя.
Дабраславенствам пасьцівых места павышаецца, але вуснамі нягодных бурыцца,
Жаданьне справядлівых — адно дабро, спадзева нягодных — гнеў.
Думкі справядлівых — права, парады нягодных — ашука.
Словы нягодных цікуюць на кроў, але вусны пасьцівых выбаўляюць іх.
Справядлівы бачлівы на жыцьцё статку свайго, а нутр нягодных неміласьціўны.
Справядлівы мае перавагу над прыяцелям сваім, але дарога нягодных зводзе іх.
Сьвятло справядлівых цеша, але сьвечка нягодных згасьне.
Справядлівы есьць, каб досыць учыніць душы сваёй, але жывот нягодных будзе ў нястачы.
Дом нягодных абурыцца, але будан пасьцівых закрасуе.
Апрысак наробе дурноты, але людзіну нягодных задумаў ненавідзяць.
Сэрца справядлівага разважае адказ, рот жа нягодных точа ліха.
СПАДАР далёка ад нягодных, але чуе малітву справядлівых.
Сьветка веляла сьмяецца із суду, і рот нягодных глытае бяспраўе.
Расьцяруша нягодных кароль мудры і аберне на іх малацьбянае кола.
Высокае вока а надзьмутае сэрца — сьвечка нягодных, грэх.
Глабаньне нягодных зьнішча іх, бо яны адмаўляюцца ад спаўненьня суду.
Мудра дзее справядлівы да дому нягоднага, але ськідае нягодных за іх ліха.
Аброк нягодных — агіда, пагатове абраканы зь нягоднаю думкаю.
Бо ня будзе будучыні ліхому, сьвечка нягодных згасьне.
Пакідаючыя права хваляць нягодных, але тыя, што дзяржаць права, сьперачаюцца зь імі.
Гэтак я бачыў, што хавалі нягодных, і яны ўвыйшлі, і пахоўнікі вышлі зь месца сьвятога, і іх забыліся ў месьце, што яны гэтак зрабілі. І гэта марнасьць.
Ё марнасьць, каторая дзеецца на зямлі: ё справядлівыя, каторых стрэне доля як за ўчынкі нягодных; і ё нягодныя, каторых стрэне доля як за ўчынкі справядлівых. І сказаў я: і гэта марнасьць.
І Я пакараю сьвет за ліха і нягодных за бяспраўе іхнае; зраблю, каб перастала пыхатасьць гордых і вяльмуваньне гвалтоўнікаў паніжу;
СПАДАР зламіў кій нягодных, ськіпетру дзяржаўцаў;
Нашто ты прыбіраеш дарогу сваю, шукаючы любосьці? ажно ты нягодных таксама вучыла дарогаў сваіх.
Яны ўеліся, лышчаць, перайшлі ўчынкі нягодных, ня судзяць справы, справы сіротаў; маюць, адылі, дасьпех, і справаў бедных ня судзяць.
Справядлівы Ты, СПАДАРУ, як я адзываюся да Цябе; буду праз суды гутарыць із Табою: чаму дарогу нягодных робіш дасьпешнаю, і шчасьлівыя ўсі тыя, што дзеюць вельма ізрадліва?
І выбаўлю цябе з рукі нягодных, і адкуплю цябе з рукі страшных».
Вось, віхор СПАДАРОЎ, вялікі гнеў ягоны вышаў, віхор цяжкі, на галаву нягодных зваліцца.
Прыйдзе гук аж да канцоў зямлі, бо СПАДАР мае справу з народамі, Ён ўходзе на суд із кажным целам, аддаець нягодных пад меч", — агалашае СПАДАР».
Гля, віхор СПАДАРОЎ выйдзе з бураю, войстры віхор; ён зваліцца на галаву нягодных.
І даведаецеся, доме Ізраеляў, што Я — СПАДАР, як Я ўчыню з вамі дзеля імені Свайго, ня подле нягодных дарогаў вашых ані подле згубных учынкаў вашых’, — агалашае Спадар СПАДАР"».
І высушу рэкі, і прадам зямлю ў руку нягодных, і спустошу зямлю а ўсе, што ў ёй, рукою чужаземцаў; Я, СПАДАР, вымавіў’.
Шмат хто будзе ачышчаны а выбелены а вылітаваны; нягодныя, адылі, будуць рабіць нягодна, і ніхто зь нягодных не зразумее, але разумныя зразумеюць.
І будзеце таптаць нягодных, бо яны будуць попелам пад ступнямі ног вашых у дзень, што Я зраблю, — кажа СПАДАР войскаў.
