Пасьля першага звальненьня з вязьніцы ў Рыме, накіраваўся сьв. Павал у Гішпанію, пасьля наведаў некаторыя касьцёлы ў Малой Азіі, Мацэдоніі і Грэцыі. З невядомых прычын быў другі раз арыштаваны ў Рыме. Пасьля спаленьня Рыму пачаліся страшныя прасьледваньні хрысьціян. Гэтым разам Апостал ня меў ужо такой свабоды дзеяньня, як раней, да яго не дапускалі наведвальнікаў, апрача Лукаша, які з ім заставаўся.
У такіх цяжкіх умовах, спадзяючыся, што яго прысудзяць к сьмерці, сьв. Павал піша апошняе пісьмо да ўмілаваннага Цімафея, у якім просіць, каб ён разам з Маркам прыбылі да яго ў Рым. Ня гледзячы на пагрозу сьмерці, сэрца Апостала рупіцца пра лёс касьцёла ў Эфезе і пра дарагога вучня. Замест слоў прыватнага пісьма атрымаліся перадсьмертныя напамінаньні і пастырскія навукі. Гэта было яго апошняе пісьмо.
У гэтым пісьмо намаляваў сьв. Павал прыгожы ўзор добрага біскупа, усе клопаты якога і яго сэрца адносяцца да асобы Збаўцы. Гэткі прыкладны біскуп пасьвячае ўсе свае сілы і сваё ўласнае шчасьце на службу Божую і дзеля збаўленьня душаў. Да апошняй хвіліны ён рупіцца аб Касьцеле.
Распарадак пісьма
Адрас пісьма і прывітаньні. (1:1−5)
Эпілог: Павал запрашае да сябе Цімафея і Марка і перасылае прывітаньні і багаславенства. (4:9−22).
Другое пісьмо да Цімафея, уступ