Ёва 7 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2012
Ці ж ня [службай] вайсковай ёсьць жыцьцё чалавечае на зямлі, і дні ягоныя — як дні парабка?
Хіба жыццё чалавека на зямлі — гэта не вайна, хіба дні яго — не як дні найміта?
Як нявольнік шукае ценю і як найміт чакае платы сваёй,
Як нявольнік прагне ценю і як найміт чакае платы сваёй,
так і я меў месяцы мучэньняў і лічыў цяжкія ночы свае.
так і я меў месяцы мучэнняў і лічыў цяжкія ночы свае.
Калі я кладуся, думаю: “Калі ўстану?” І доўжыцца вечар, і, поўны болю, я чакаю сьвітаньня.
Калі я засну, то буду гаварыць: “Калі ж я ўстану?” І зноў буду чакаць вечара і напоўнюся пакутамі аж да змяркання.
Цела маё пакрыта гнільлём і брудам, скура мая лопаецца і цячэ гноем.
Цела маё пакрыта гніллём і брудам пылу, скура мая лопаецца і цячэ [гноем].
Дні мае праходзяць хутчэй, чым чаўнок ткацкі, і мінаюць без надзеі.
Дні мае прайшлі хутчэй, чым чаўнок ткацкі, і скончыліся, як кароткая нітка.
Памятай, што жыцьцё маё — як подых ветру, і вока маё ня вернецца, каб пабачыць дабро.
Памятай, што жыццё маё — подых ветру і маё вока не вернецца, каб пабачыць дабро.
І ня ўгледзіць мяне вока чалавека, вочы Твае глянуць на мяне, а мяне ўжо няма.
І не ўгледзіць мяне позірк чалавека; вочы Твае — на мяне, а мяне ўжо не будзе.
Як воблака пралятае і чэзьне, так і той, хто зыходзіць у цемру, не вяртаецца.
Як воблака марнее і знікае, так і той, хто сыдзе ў цемру, не падымецца.
Ён не вяртаецца болей у дом свой, і месца ягонае болей не дачакаецца яго.
Ён не вернецца болей у дом свой, і месца яго болей яго не пазнае.
Таму не шкадую я вуснаў маіх, і буду гаварыць у трывозе духа майго, буду жаліцца ў горычы душы маёй.
Таму і я не буду шкадаваць вуснаў маіх, буду прамаўляць у трывозе духу майго, буду гаварыць з горыччу душы маёй.
Ці ж я — мора, або пачвара марская, што Ты паставіў пры мне варту?
Ці ж мора я або пачвара марская, што паставіў Ты пры мне варту?
Калі я думаю сабе: “Няхай пацешыць мяне ложак мой і супакоіць жаль мой”,
Калі скажу я: “Пацешыць мяне ложак мой, і забярэ пасцель мая”, —
Ты палохаеш мяне снамі і відзежамі наводзіш страх.
Ты пачынаеш палохаць мяне снамі і трывожыш жахлівымі прывідамі.
Дзеля гэтага душа мая чакае спыненьня дыханьня, а косткі мае хочуць сьмерці.
З гэтай прычыны душа мая выбірае самагубства, а косці мае — смерць.
Я страціў надзею, ня буду больш жыць; даруй мне, бо дні мае — марнасьць.
Я ў роспачы; жыць болей я ўжо не буду. Злітуйся нада мной, бо дні мае — нішто.
Хто ёсьць чалавек, што Ты ўслаўляеш яго, што Ты схіляеш сэрца Тваё да яго?
Што ёсць чалавек, што Ты ўзвялічваеш яго? Або што Ты схіляеш сэрца Сваё да яго?
Ты наведваеш яго на сьвітаньні, і штохвіліну выспрабоўваеш яго.
Ты наведваеш яго на світанні і штохвілінна выпрабоўваеш яго.
Калі Ты ўжо адвернеш вочы Твае ад мяне? Чаму не дазваляеш мне праглынуць сьліну маю?
Дакуль жа не адвернеш Ты вачэй ад мяне? Няўжо не дазволіш мне [нават] праглынуць сліну маю?
Саграшыў я, дык што маю зрабіць Табе, бо Ты дасьледуеш чалавека? Чаму зрабіў Ты, што я зрабіўся ворагам для Цябе, і сам сабе стаўся невыносным?
Зграшыў я, дык што маю зрабіць для Цябе, о Вартаўнік над людзьмі? Чаму ўчыніў Ты мяне непрыязным Табе і сам сабе я зрабіўся нязносны?
Чаму Ты не прабачыш грэху майго і чаму не адкінеш віны маёй? Бо хутка я засну ў парахне, і калі раніцаю будзеш шукаць мяне, ня знойдзеш».
Чаму ж Ты не адпускаеш граху майго і чаму не здымаеш правіннасці маёй? Вось, цяпер я засну ў парахне; і калі назаўтра будзеш шукаць мяне, то не будзе мяне!»
