Ёва 3 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2012
Пасьля гэтага Ёў расчыніў вусны свае і наракаў на дзень свой.
Потым Ёў расчыніў вусны свае, і наракаў на дзень свой,
І адказаў Ёў, і сказаў:
і казаў ён:
«Няхай прападзе дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Зачаты хлопец”.
«Хай згіне дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Пачаўся чалавек”.
Няхай дзень той пераменіцца ў цемру; няхай ня рупіцца пра яго Бог з вышыні, і няхай ня будзе ён асьветлены сьвятлом.
Хай дзень той пераменіцца ў цемру; хай не пытаецца пра яго Бог з вышыні, ды хай не будзе ён асветлены святлом.
Няхай зацемняць яго цемра і цень сьмерці, няхай схавае яго змрок, і няхай напоўніцца ён хмарамі.
Хай зацемняць яго цемра і засень смерці, хай апануе яго змрок і хай агорнецца ён горыччу.
Няхай ноч тую агарне цемра, няхай ня будзе яна ўлічана ў днях году, і няхай ня ўзгадваецца ў ліку месяцаў.
Хай тую ноч падхопіць цёмная віхура, хай не дадасца яна сярод дзён года, хай не залічыцца сярод месяцаў.
Няхай тая ноч будзе бясплодная, і няхай радасьць да яе не завітае.
Хай тая ноч адасобіцца і не будзе годная хвалы;
Няхай праклінаюць яе тыя, што дзень праклінаюць, што гатовыя абудзіць Левіятана.
хай наракаюць на яе тыя, што наракаюць на дзень, што гатовыя абудзіць левіятана.
Няхай сьцямнеюць зоркі сьвітаньня ейнага, каб чакала сьвятла і не дачакалася, і няхай ня ўбачыць яна зараніцы новага дня,
Хай сцямнеюць зоркі яе світання; хай чакае святла, і не будзе [яго], ды хай не пабачыць яна веек зараніцы,
бо яна не зачыніла ўлоньня, якое нарадзіла мяне, і не ўхіліла гора з вачэй маіх.
бо яна не зачыніла ўваходу ўлоння, якое насіла мяне, і не ўхіліла злога ад вачэй маіх.
Чаму яшчэ ненароджаным, я не памёр? Чаму народжаны, не памёр раптам?
Чаму ж я не памёр ва ўлонні? [Чаму] выйшаўшы з чэрава, не згінуў адразу?
Навошта я быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
Навошта быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
І цяпер спаў бы я моўчкі, і адпачываў бы ў-ва сьне сваім
Цяпер вось маўчаў бы я ў супакоі і адпачываў бы ўва сне сваім
з валадарамі і радцамі зямлі, якія пабудавалі сабе дамы магілы,
з царамі і ўладарамі зямлі, якія ствараюць сабе дамы магілы;
і з князямі, якія багатыя золатам і якія срэбрам вылажылі дамы свае.
або з князямі, якія маюць золата і напаўняюць срэбрам дамы свае.
І як спарон схаваны быў бы я, або як немаўля, што ня бачыла сьвятла.
Або хай бы я не існаваў, бы патаемны выкідыш ці тыя, што, пачатыя, не ўбачылі святла.
Там злачынцы больш не шалеюць, а змораныя працай там адпачываюць.
Там бязбожнікі больш не бунтуюцца, і там спачываюць змарнелыя сілай.
Там усе вязьні жывуць бяз страху і ня чуюць крыку вартаўніка.
Там былыя вязні ўсе разам без турбот не чуюць крыку наглядчыка.
Там разам малы і вялікі, і слуга вольны ад пана свайго.
Там [разам] малы і вялікі, і слуга, вольны ад пана свайго.
Навошта беднаму даецца сьвятло, і жыцьцё тым, што жывуць з горыччу душы,
Навошта беднаму даецца святло і жыццё тым, што жывуць у горычы душы?
якія чакаюць сьмерці і не дачакаюцца, і шукаюць яе больш, чым скарб,
Яны чакаюць смерці, а яна не прыходзіць, і, шукаючы, здабываюць яе больш рупліва, чым скарбы,
і вельмі радуюцца і цешацца, калі знойдуць.
і радуюцца вельмі, і цешацца з магілы.
Якая радасьць чалавеку, перад якім шлях закрыты і якога Бог атачае цемраю?
[Навошта святло] чалавеку, дарога якога ўтоена і якога Бог акружыў цемраю?
Уздыханьні мае апярэджваюць хлеб мой, і скаргі мае ільюцца як вада.
Уздыханні мае апярэджваюць хлеб мой, і быццам бурлівыя воды стагнанні мае.
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я дрыжэў, напаткала мяне.
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я трымцеў, настала.
Не супакойваўся я, не маўчаў і не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасьце».
Я не хаваўся, не маўчаў, не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасце».
