Выслоўяў Саламонавых 15 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2012
Лагодны адказ адхіляе ярасьць, а слова абразьлівае выклікае гнеў.
Мяккі адказ уціхамірвае гнеў, а жорсткая размова выклікае лютасць.
Язык мудрых прыносіць веды, а вусны неразумных выказваюць глупства.
Язык мудрых лье веды, вусны бязглуздых выкрыкваюць бязглуздасць.
Вочы ГОСПАДА на кожным месцы, яны бачаць добрых і ліхіх.
Ва ўсялякім месцы вочы Госпада. Яны бачаць ліхіх і добрых.
Здаровы язык — дрэва жыцьця, а зласьлівы — заламаньне духа.
Язык лагодны — дрэва жыцця, а двухсэнсавасць на ім зняважыць дух.
Неразумны грэбуе настаўленьнем бацькі, а хто зважае на дакараньні — разумнее.
Бязглузды кпіць з настаўлення бацькі свайго, а хто беражэ папрокі — будзе разумнейшы.
У доме праведніка шмат багацьця, а ў набытках бязбожніка — замяшаньне.
У доме справядлівага вельмі многа багацця, а ў набытках бязбожніка — хваляванне.
Вусны мудрых сеюць веды, а сэрца бязглуздых не такое.
Вусны мудрых распаўсюдзяць веды; сэрца бязглуздых — не будзе вернае.
Ахвяра бязбожнікаў — агіда для ГОСПАДА, а малітвы правых Яму даспадобы.
Ахвяры бязбожнікаў — агідныя для Госпада; абяцанні справядлівых — мілыя Яму.
Агіда для ГОСПАДА — шлях бязбожніка, а таго, хто імкнецца да праведнасьці, Ён любіць.
Агіднасць для Госпада — дарога бязбожніка; хто ідзе ўслед за справядлівасцю — будзе любімы Ім.
Таму, хто ўхіляецца з дарогі, — строгая кара, і той, хто дакараньне ненавідзіць, — памрэ.
Лютая кара таму, хто пагарджае вернай дарогай; хто ненавідзіць папрокі — памрэ.
Адхлань і пекла перад [вачыма] ГОСПАДА, а тым больш сэрцы сыноў чалавечых.
Пекла і пагібель — перад вачамі Госпада, а тым больш — сэрцы сыноў чалавечых!
Насьмешнік ня любіць таго, хто яго дакарае, і да мудрых ня пойдзе.
Насмешнік не любіць таго, хто яго абвінавачвае, і да людзей мудрых не ходзіць.
Радаснае сэрца робіць аблічча вясёлым, а калі сэрца сумуе — дух разьбіты.
Сэрца радаснае весяліць твар, у смутку душы дух падае.
Сэрца разумнае шукае веданьня, а вусны неразумных жывяцца дурнотаю.
Сэрца разумнага шукае ведаў, а вусны бязглуздых жывяцца бязглуздасцю.
Усе дні прыгнечанага ліхія, а ў каго добра на сэрцы, у таго заўсёды бяседа.
Усе дні ў бедных — ліхія, а вясёлы ў сэрцы — быццам заўсёды на застоллі.
Лепш малое ў страху перад ГОСПАДАМ, чым вялікія скарбы, а з імі трывога.
Лепш трохі са страхам Госпада, чым вялікія скарбы — з трывогай.
Лепш крыху гародніны з любоўю, чым тлусты вол з нянавісьцю.
Лепш мера гародніны з любоўю, чым адкормленае цяля — з нянавісцю.
Чалавек гняўлівы выклікае звадкі, а няскоры да гневу супакойвае спрэчку.
Чалавек запальчывы выклікае сваркі; а той, хто з’яўляецца цярплівым, уціхамірвае спрэчкі.
Шлях гультая як жываплот з церня, а сьцежка правых — гладкая.
Дарога гультаёў быццам агароджа цярновая, дарога разважлівых — гладкая.
Мудры сын — радасьць для бацькі, а дурны чалавек пагарджае маці сваёй.
Мудры сын радуе бацьку; а бязглузды чалавек адцураецца маці сваёй.
Дурасьць — радасьць для невука, а чалавек разумны ідзе простай дарогай.
Бязглуздасць — радасць для таго, хто не мае розуму; а чалавек разважлівы накіроўвае прама крокі свае.
Бяз рады руйнуюцца намеры, а з мноствам дарадцаў яны зьдзяйсьняюцца.
Дзе няма парады — разбягаюцца намеры, а здзяйсняюцца — дзе многа дарадчыкаў.
Радуецца чалавек з адказу вуснаў сваіх, і якое добрае слова адпаведнае.
Весяліцца чалавек з адказу вуснаў сваіх, і спрыяльная размова — найлепшая.
Сьцежка жыцьця ў разважлівага [вядзе] ўгару, каб пазьбегнуць адхлані, якая ў доле.
Сцежка жыцця вядзе ўгару для чалавека вучонага, каб ухіліцца ад пекла ўнізе.
ГОСПАД развальвае дом пыхліўцаў, а мяжу ўдавы Ён вызначае.
Госпад разбурыць дом пыхлівых, а межы ўдавы ўмацуе.
Агіда для ГОСПАДА — думкі бязбожных, а прамовы чыстыя прыемныя [Яму].
Агіднасць для Госпада — намеры ліхія, а чыстая размова — найпрыгажэйшая.
Нішчыць свой дом сквапны да зыску, а хто ненавідзіць падарункі, будзе жыць.
Развальвае дом свой той, хто прыслужвае прагнасці, а хто ненавідзіць падарункі — жыць будзе.
Сэрца праведніка разважае пра адказ, а вусны бязбожнікаў вымаўляюць ліхоту.
Розум справядлівага абдумвае, што адказаць; вусны бязбожнікаў зласловяць.
ГОСПАД далёка ад бязбожнікаў, але малітвы праведных Ён чуе.
Ад бязбожнікаў Госпад далёка, а размовы справядлівых Ён выслухае.
Сьвятло вачэй радуе сэрца, і добрая вестка ўмацоўвае косткі.
Святло вачэй радуе душу, добрая слава ўдобрывае косці.
Вуха, якое слухае дакараньні жыцьця, будзе жыць сярод мудрых.
Вуха, якое слухае папрокі жыцця, застанецца сярод мудрых.
Хто адкідае настаўленьне, грэбуе душою сваёю, а хто слухае дакараньні, здабывае розум.
Хто адкідае настаўленне — адцураецца душы сваёй; а хто слухае папрокі — уладар сэрца [свайго].
Страх перад ГОСПАДАМ навучае мудрасьці, і ўпакораньне папераджае славу.
Страх Госпадаў — настаўленне мудрасці, а славе папярэднічае пакора.
