Выслоўяў Саламонавых 12 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2012
Хто любіць настаўленьне, любіць веданьне, а хто ненавідзіць дакараньне, той дурань.
Хто любіць настаўленне — любіць веды; а хто ненавідзіць папрокі, той неразумны.
Добры знойдзе ласку ў ГОСПАДА, але чалавека зламыснага Ён асудзіць.
Хто добры — знойдзе ласку ад Госпада; а чалавека хітрага Сам Ён асудзіць.
Ня будзе стаяць чалавек бязбожнасьцю, а корань праведных не захістаецца.
Не ўзмацніцца чалавек з бязбожнасці, а корань справядлівых не пахіснецца.
Дабрадзейная жонка — карона для мужа свайго, а бессаромная — як гніль у костках ягоных.
Дабрадзейная жонка — вянец для свайго мужа; і быццам гніенне ў касцях яго — тая, што несумленная.
Думкі праведных слушныя, намеры бязбожнікаў падступныя.
Думкі справядлівых — разважлівасць; а парады бязбожнікаў — мана.
Словы бязбожнікаў цікуюць на кроў, але вусны правых ратуюць іх.
Словы бязбожнікаў учыняюць засаду дзеля забойства, а вусны справядлівых вызваляюць іх.
Паваленыя бязбожнікі, і няма іх, а дом праведных будзе стаяць.
Знішчаюцца бязбожнікі — і ўжо няма іх, а дом справядлівых застанецца.
Хваляць чалавека паводле розуму ягонага, але той, хто мае ліхое сэрца, будзе пагарджаны.
Пахваляць чалавека за яго веды; а той, хто дрэнны ў сэрцы, будзе занядбаны.
Лепей быць простым і працаваць на сябе, чым выдаваць сябе за паважнага і ня мець хлеба.
Лепей быць бедным, але працаваць на сябе, чым фанабэрыстым і не мець хлеба.
Праведнік рупіцца пра жыцьцё быдла свайго, а нутро бязбожных бязьлітаснае.
Справядлівы рупіцца аб жыцці жывёлы сваёй; а нутро бязбожнікаў — лютае.
Хто абрабляе зямлю сваю, той насыціцца хлебам, а хто ганяецца за марнасьцю, той ня мае розуму.
Хто сваю зямлю апрацоўвае — насыціцца хлебам, а хто ганяецца за прывідамі — неразумны.
Бязбожнік жадае [злавіць у] пасткі ліхоцьця, а корань праведных прыносіць [плод].
Бязбожнік жадае пасткі найгоршых, а корань справядлівых палепшыцца.
Ліхадзей заблытаецца праз правіны вуснаў сваіх, а праведнік выйдзе з бяды.
Ліхі чалавек трапляе ў пастку з-за грахоў сваіх вуснаў, а справядлівы пазбегне няшчасця.
З плоду вуснаў сваіх чалавек насыціцца дабром, і праца рук чалавека зьвернецца да яго.
З плода вуснаў сваіх кожны напоўніцца дабром, і паводле ўчынкаў рук яго адплоціцца яму.
Шлях неразумнага слушны ў вачах ягоных, але мудры той, хто слухае параду.
Шлях бязглуздага — роўны ў вачах яго, а хто мудры — слухае парады.
Гнеў неразумнага выяўляецца адразу, а разумны хавае зьнявагу.
Неразумны адразу выяўляе гнеў свой, а разумны ўтойвае гнеў.
Хто дыхае праўдаю, той выкажацца праведна, а сьведка фальшывы хлусіць.
Хто гаворыць праўду, той — вяшчун справядлівасці, а лжэсведка — маны.
Ёсьць такі, што лапоча і раніць, як мечам, а язык мудрага лечыць.
Ёсць той, што гаворыць неабдумана, і ён, быццам мечам, ударае, а язык мудрых — здароўе.
Вусны праўдамоўныя трываць будуць вечна, а язык хлусьлівы — імгненьне.
Вусны праўды будуць трывалымі ў вечнасці, а язык хлуслівы — у моманце.
Ашуканства ў сэрцы тых, якія задумляюць ліхоту, а ў тых, якія радзяць мір, — радасьць.
Хітрасць у сэрцы тых, хто задумвае ліха; а хто абдумвае мірныя парады, за тымі следам ідзе радасць.
Не спаткае праведніка нічога благога, а ў бязбожніка будзе поўна няшчасьцяў.
Ніякая загуба не здарыцца са справядлівымі, а бязбожнікі напоўняцца ліхам.
Агіда для ГОСПАДА вусны хлусьлівыя, а тыя, што дзейнічаюць сумленна, падабаюцца Яму.
Агіднасць для Госпада — вусны лжывыя, а тыя, што робяць сумленна, — падабаюцца Яму.
Чалавек разумны прыхоўвае веданьне, а сэрца дурняў абвяшчае глупства.
Разумны чалавек свае веды хавае, а сэрца неразумных падбухторвае да бязглуздасці.
Рука руплівых будзе мець уладу, а нядбайныя будуць даньнікамі.
Рука моцных будзе ўладарыць, а тая, што апусцілася, будзе ў паслушэнстве.
Смутак у сэрцы чалавека прыгнятае яго, а добрае слова разьвяселіць яго.
Сум у сэрцы чалавека будзе прыгнятаць яго, а развесяліць яго добрая размова.
Праведнік мае перавагу над бліжнім сваім, а шлях бязбожнікаў зводзіць іх саміх.
Справядлівы вядзе сябра да праўды, а шлях бязбожнікаў падмане іх.
Гультай не сьпячэ ўпаляванага, а маёмасьць чалавека руплівага каштоўная.
Не засмажыць лянота здабычу сваю, а ў чалавека руплівага будзе каштоўная маёмасць.
На сьцежцы праведнасьці — жыцьцё, і на шляху яе няма сьмерці.
На сцежцы справядлівасці — жыццё, але ёсць таксама шлях, што адкрыты для смерці.
