Лікі 23 разьдзел
Лікі
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
І сказаў Білеам Балаку: «Пастаў мне тут сем ахвярнікаў і падрыхтуй мне сем бычкоў і сем бараноў».
Ирече Валаамъ ко Валаку: «Уделай ми изде седмъ требищъ и наготуй толико жъ телцевъ и толико жъ овновъ».
І Балак зрабіў так, як прамовіў Білеам, і склалі ў ахвяру Балак і Білеам бычка і барана на [кожным] ахвярніку.
И егда вчинил по словеси Валаамове, возложили на един каждый требникъ телца и овна вкупе.
І сказаў Білеам Балаку: «Застанься каля цэласпаленьня твайго, а я пайду, можа, мяне спаткае ГОСПАД, і слова, якое Ён мне зьявіць, я паведамлю табе». І ён узыйшоў на лысы ўзгорак.
И рече Валаамъ к Валакови: «Постой мало у жертвы твоея, дондеже пойду, да явить ми ся Богъ, и все, еже повелит мне, сповемъ тобе».
І сустрэў Бог Білеама, і той сказаў Яму: «Паставіў я сем ахвярнікаў, і на кожным ахвярніку склалі ў ахвяру бычка і барана».
И внегда от[ъ]иде скоро, явися ему Богъ. И рече Валаамъ к Богу: «Седмъ требищь уделах Тобе и на каждое возложих телца и овна».
І ўлажыў ГОСПАД слова ў вусны Білеама, і сказаў: «Вярніся да Балака і гэта скажы».
Господь же вложи слова во уста его и рече к нему: «Навратися воспять к Валаку и сее глаголати будешъ».
І вярнуўся [Білеам], і вось, [Балак] стаіць каля цэласпаленьня свайго, ён і ўсе князі Мааву.
И навратився, знайде Валака стоящего у жертвы своея, и вси князи Моавские с нимъ.
І абвясьціў ён прароцтва сваё, і сказаў: «З Араму прывёў мяне Балак, валадар Мааву, з гор усходніх, [кажучы]: “Прыйдзі і пракляні мне Якуба! Прыйдзі і навядзі няшчасьце на Ізраіля!”
Тогда начавъ притчу свою и рече: «От Арана приведе мя Валакъ, царь Моавский, от горъ, еже суть на востокъ солнеца, глаголя: “Пойди, да проклинеши ми Якова, и поспеши, да злоречиши Ізраилю!”
Як магу я праклінаць таго, каго не праклінае Бог? Як магу навесьці на каго няшчасьце, калі ГОСПАД не наводзіць яго?
Како проклину того, егоже не проклинаеть Богъ? Или яко злоречу тому, егоже не злоречить Господь?
Бо я бачу яго з вяршыні скалаў і з узгорышчаў гляджу на яго. Вось, народ, які жыве асобна і сярод народаў ня лічыцца.
З высокихъ горъ узрю его и с холмовъ поглежу на нь. Людие сие сами о собе будуть жити и ко инымъ народомъ не причтутся.
Хто можа палічыць пыл Якуба, і лік чацьвёртай часткі Ізраіля? Няхай памрэ душа мая сьмерцю справядлівых, і няхай будзе канец мой падобны іхняму».
Кто возможеть съчести племя Яковле или зведати родину Ізраилеву? Да умреть душа моя смерътию праведныхъ и да будут последняя моя подобная сим!»
І сказаў Балак Білеаму: «Што ты робіш? Я цябе паклікаў праклінаць ворагаў маіх, а ты, вось, дабраслаўляючы, дабраслаўляеш іх!»
Тогда рече Валакъ ко Валааму, глаголя: «Что сее ты чиниши? Азъ позвахъ тебе, да бы злоречилъ есь врагомъ моимъ, и ты пакъ воспять доброречиши имъ?»
І адказаў [Білеам], і сказаў: «Хіба ня тое, што ўложыць ГОСПАД у вусны мае, я павінен прамаўляць?»
К нему же отвеща Валаамъ: «Еда ли могу что иное глаголати, развей того, еже повеле ми Господь?»
І сказаў яму Балак: «Хадзі са мной на іншае месца, з якога толькі частку [Ізраіля] ўбачыш, а ўсяго ня будзеш бачыць, і адтуль яго пракляні».
Потомъ опять рече Валакъ къ Валааму: «Пойди со мною на иное место, отнуду же согледаеши часть войска людей Ізраилевых, всего же не узриши, а оттоле проклини ихъ».
І завёў ён яго на Поле Вартаўнікоў, на вяршыню Пісгі, і пабудаваў сем ахвярнікаў, і ахвяраваў на [кожным] ахвярніку бычка і барана.
И егда возведе его на верхъ горы высокое, именемъ Фазгы, и вделалъ естъ на томъ месте Валаамъ седмъ требниковъ и на единый каждый з нихъ возложилъ телца и овна.
І сказаў [Білеам] Балаку: «Застанься тут каля цэласпаленьня твайго, а я спаткаюся [з Госпадам]».
И рече ко Валаку: «Постой ту, у жертвы твоея; азъ же пойду, еда явить ми ся Господь».
І сустрэў ГОСПАД Білеама, і ўлажыў словы ў вусны ягоныя, і сказаў: «Вяртайся да Балака і гэта прамовіш».
И явися ему Богъ, и вложи слово во уста его, и рече: «Навратися паки к Валакови и сия глаголи пред ним». 17 И навратився, Валаамъ знайде его стоящего у жертвы своея, и князи Моавские с нимъ. И воспроси его Валакъ, глаголя: «Что рече Господь Богъ?»
І вярнуўся [Білеам], і вось, [Балак] стаіць каля цэласпаленьня свайго, і князі Мааву з ім, і сказаў яму Балак: «Што прамовіў ГОСПАД?»
Валаам же нача глаголати притчу свою и рече: «Стой, Валаку, и послушай, а пилъне позоруй, сыну Сефоровъ!
І ён абвясьціў прароцтва сваё, і сказаў: «Устань, Балак, і слухай, і прыхілі вуха, сыне Цыпора!
Не естъ Богъ, яко человекъ, да бы солгалъ, или яко сынъ человечий, да бы ся изменил: что естъ глаголал, иначей не учинит, и что молвилъ, все наполнить.
Бог — гэта не чалавек, каб Ён падманваў, і ня сын чалавечы, каб памыляўся. Ці ж Ён кажа і ня робіць? Ці ж Ён прамовіў і ня споўніў?
На благославение ихъ приидохъ к тобе, протожъ благославения имъ бранити не могу,
Вось, дабраслаўляць прывёў Ён мяне, і Ён дабраславіў, і я не стрымаю гэтага.
несть убо кумира во Якове и ни видети ідоловъ во Ізраили. Господь, Богъ ихъ, естъ с ними и трубение побежающего царя в нихъ.
Не заўважна беззаконьня ў Якуба і ня бачна гора ў Ізраіля. ГОСПАД, Бог ягоны, з ім, і гоман у яго [на славу] валадара ягонага.
Богъ вывелъ е изъ Египта, Егоже сила подобна естъ единорожцу,
Бог вывеў яго з Эгіпту. Ён для іх — як рог аднарога.
несть бо чародеанией во Ізраили и ни волхованией во сынехъ Яковлевыхъ. Во времена своя повесться Якову, что сотворить Богъ Ізраилю.
Няма варажбы ў Якуба, ані прадказаньняў у Ізраіля. У свой час будзе сказана Якубу і Ізраілю, што ўчыніць Бог.
Сие людие яко лвица востанеть и яко левъ восхопится; не ляжеть, дондеже ловитву изъясть и кровь язвеныхъ испиеть».
Вось, народ, як ільвіца, падымаецца і, як леў, становіцца; ён ня ляжа, пакуль ня зьесьць здабычы і пакуль не нап’ецца крыві забітых».
И рече Валакъ к Валааму: «Ни клятвами клини е, ни благославениемъ благославяй ихъ».
І сказаў Балак Білеаму: «Калі ты праклёнам не праклянеш яго, дык не дабраслаўляй яго, дабраслаўляючы!»
Он же отвеща: «Еда ли не рекохъ тобе: все, еже повелить ми Богъ, то и вчиню?»
І адказаў Білеам, і сказаў Балаку: «Ці ж я табе не прамаўляў, кажучы: "Усё тое, што мне ГОСПАД прамовіць, я зраблю"?»
Паки рече Валакъ ко Валааму: «Пойди а поведу тя на иное место: еда како полюбится Богу, да бы оттоле злоречилъ еси имъ?»
І сказаў Балак Білеаму: «Хадзі, я завяду цябе на іншае месца. Можа, спадабаецца ў вачах Бога, і ты адтуль праклянеш яго?»
И внегда возвелъ его на верхъ горы Фегоръ, еже зрить к пустыни,
І завёў Балак Білеама на вяршыню [гары] Пэор, што ўзвышаецца перад абліччам [зямлі] бязьлюднай.
рече к нему Валаамъ: «Уделай ми ту седмъ требникъ и наготуй толико жъ телцев и овъновъ».
І сказаў Білеам Балаку: «Пабудуй мне тут сем ахвярнікаў і падрыхтуй мне тут сем бычкоў і сем бараноў».
И зготовил естъ Валакъ, якоже повеле ему Валаам, и возложил на кождый требник телца и овна.
І зрабіў Балак, як яму сказаў Білеам, і ахвяраваў бычка і барана на [кожным] ахвярніку.
