Лікі 21 разьдзел

 

 

І пачуў валадар Араду, Хананеец, які жыў у Нэгеве, што Ізраільцяне ідуць шляхам ад Атарыму, і напаў ён на Ізраіля, і ўзяў палонных.

 

Сее внегда услышал ест Хананейский цар Арадъ, онже живяше ко стране полуденной, яко приидоша людие Ізраилевы путем тым, имже ходиша согледатаи, и поразивъ Ізраилтяны,a пленилъ некоихъ с нихъ и користи побралъ.

І шлюбаваў Ізраіль ГОСПАДУ, і сказаў: «Калі Ты, выдаючы, выдасі народ гэты ў рукі нашыя, мы паложым закляцьце на гарады ягоныя».

 

Тогда людие Ізраилевы обещалися предъ Господемъ, глаголюще: «Естъли же предаси люди сие в руце наше, то зказим грады ихъ».

І выслухаў ГОСПАД голас Ізраіля, і выдаў яму Хананейцаў, і яны палажылі закляцьце на іх і на гарады іхнія, і назвалі імя месцу гэтаму Харма.

 

И послуша Господь прозбы ихъ, и предалъ в руце ихъ Хананея, егоже и убили суть, и сказили грады его, и прозвали имя месту тому — Орма, то естъ «проклятие».

І выйшлі яны ад гары Гор шляхам да Мора Чырвонага, каб абыйсьці зямлю Эдом. І ў часе дарогі душа народу страціла цярплівасьць.

 

Потомъ рушилися суть сынове Ізраилевы от горы Оръ и шли путемъ, еже ведеть к Чермному морю, да бы обошли землю Ідумейскую. И тошниша собе людие на пути труда ради,

І гаварыў народ супраць Бога і супраць Майсея: «Навошта вы вывелі нас з Эгіпту, каб мы памерлі ў пустыні? Няма хлеба, няма вады. І душы нашай абрыд гэты марны хлеб».

 

и глаголаша на Господа и на Моисея: «Почто выведе насъ изъ Египта: поморити во пустыни? Не имамы хлеба ани воды, душе наше недугують о покаръме семъ прелегком».

І паслаў ГОСПАД на народ палючых зьмеяў, і яны кусалі народ, і памерла шмат народу ў Ізраілі.

 

Сего ради пустил на них Господь змие огнивые, от нихже кусания помроша мнози.

І прыйшоў народ да Майсея, і сказаў: «Саграшылі мы, бо гаварылі супраць ГОСПАДА і супраць цябе. Маліся да ГОСПАДА, каб забраў Ён ад нас гэтых зьмеяў». І маліўся Майсей за народ.

 

Прото пришедши к Моисею и рекоша: «Согрешихом, яко глаголахом на Господа и на тебе! Молися Богу, да от[ъ]идуть от нас змие». И помолися Моисей о людехъ Богу.

І сказаў ГОСПАД Майсею: «Зрабі [зьмея] палючага і падымі яго як сьцяг. Кожны ўкушаны, калі гляне на яго, будзе жыць».

 

Он же рече к нему: «Вделай змия медяного и воздвигни его во знамение, и коего ж от людей уясть змей, а погледить на него, той живъ будеть».

І зрабіў Майсей зьмея мядзянага, і ўзьняў яго як сьцяг, і сталася, што калі зьмей укусіў чалавека, а ён глянуў на зьмея мядзянага, дык заставаўся жыць.

 

И вделал ест Моисей змия медяного во знамение, на негоже егда погледели тии, ихже змие уядали, здрави бывали.

І выйшлі [ў дарогу] сыны Ізраіля, і сталі табарам у Абоце.

 

Воздвигъшеся оттоле сынове Ізраилевы и ополчилися во Евофе.

І выйшлі з Аботу, і сталі табарам пад Іе-Абарымам у пустыні, якая на ўсход ад Мааву.

 

Оттоле рушившися, розбили шатры своя во Каваримеb на пустыни, еже зрить к земли Моавской против усходу солнеца.

Адтуль выйшлі і сталі табарам каля ручая Зарэд.

 

И оттоле воздвигшеся, пришли к потоку Зарефъ,

Адтуль выйшлі і сталі табарам за [ракою] Арнон, якая цячэ праз пустыню з межаў Амарэйцаў, бо Арнон — мяжа між Мааўлянамі і Амарэйцамі.

 

егоже оставивши, ополчишеся предъ Арноном, иже ест во пустыни, исходяй от пределовъ Аморейскихъ, естъ убо Арнонъ конец пределовъ Моавскихъ, понеже естъ яко бы межа посреди Амореанъ и Моавлянъ.

Таму сказана ў Кнізе войнаў ГОСПАДА: «Вагэў каля Суфа і ручаёў Арнону.

 

Сего ради написано естъ во книгахъ ратей Господьнихъ: «Яко сотворил ест в мори Чермномъ, тако сотворить и в потоцехъ Арнон.

Схіл ручаёў сягае аж да мясцовасьці Ар і прылягае аж да межаў Мааву».

 

Верхове скалы, еже выникали суть з водъ, наклонишеся, да бы отпочивали во Арноне и лежали у кончинахъ Моавскихъ».

Адтуль [рушылі] ў Бээр. Гэта тая студня, пра якую сказаў ГОСПАД Майсею: «Зьбяры народ, і Я дам яму вады».

 

От того места явися кладезь, о немже глагола Господь к Моисееви: «Созови людей и дамъ имъ воду».

Тады засьпяваў Ізраіль гэты сьпеў: «Напаўняйся, студня, сьпявайце пра яе!

 

Тогда пояху людие Ізраилевы песнь сию вси вкупе, глаголюще: «Да восплынеть кладезь,

Студня, якую выкапалі князі, начальнікі народу капалі скіпетрамі і кіямі сваімі». З пустыні яны [вырушылі] ў Матану,

 

егоже ископали князи и устроили воеводы множества людей во законодавци и во жезлехъ своих!» Потомъ идоша с пустыни до Мафана,

з Матаны — у Нахаліэль, з Нахаліэлю — у Бамот,

 

из Мафана до Нагалиеля, а з Нагалиеля до Навофа, и з Навофа до Вомофа.

з Бамоту — у лагчыну, якая на полі Мааву, каля вяршыні гары Пісга, што ўзвышаецца перад абліччам [зямлі] бязьлюднай.

 

Вомофъ же естъ долина в земли Моавли, у горы Фазги, еже зрить против пустыни.

І паслаў Ізраіль пасланцоў да Сыгона, валадара Амарэйцаў, кажучы:

 

Оттоле послали суть людие Ізраилевы послы къ Сеону, царю Аморейскому, глаголюще:

«Дазволь мне прайсьці праз зямлю тваю; ня збочым мы на палі і на вінаграднікі, ня будзем піць са студняў, пойдзем шляхам валадарскім, пакуль ня пройдзем межы твае».

 

«Просимы тебе, дозволь намъ проити скрозе землю свою. Не уклонимся ни на нивы, ни на поля, ни на винограды, не будемъ пити воды от кладезей ваших, но путем царским проидем, дондеже не выйдем с пределов твоих».

Але Сыгон не дазволіў Ізраілю прайсьці праз межы свае, і сабраў Сыгон увесь народ свой, і пераняў Ізраіля ў пустыні, і прыйшоў у Ягцу, і напаў на Ізраіля.

 

Он же не хотел допустити, да бы людие Ізраилевы шли по кончинахъ его, но радей собравъ войско, изыйде противу имъ во пустыню и прииде во Ясу и биеся со Ізраилем.

І перамог яго Ізраіль вострывам мяча, і заняў зямлю ягоную ад Арнону аж да Ябоку, аж да [зямлі] сыноў Амона, бо моцнымі былі межы сыноў Амона.

 

Того же поразиша людие Ізраилевы и убиша мечемъ и взяша землю его от Арнона даже до Езьвона и до сыновъ Аммонихъ, яко моцне стрежаху пределовъ своихъ сынове Аммони.

І авалодаў Ізраіль усімі гарадамі тымі, і абжыўся Ізраіль у гарадах Амарэйцаў, у Хешбоне і ў-ва ўсіх ваколіцах ягоных.

 

Тогда приняли суть людие Ізраилевы вси грады Аморейские и пребывали в нихъ, во Езвоне и въ местехъ и в селех около его.

Хешбон [быў] горадам Сыгона, валадара Амарэйцаў, які ваяваў з папярэднім валадаром Мааву і забраў з рукі ягонай ўсю зямлю аж да Арнону.

 

Градъ убо Езвонъ былъ естъ Сеона, царя Аморейскаго, онже воевалъся с царемъ Моавскимъ и поразивъ и, взялъ всю земълю его и все, еже бе под властию его, даже ло Арнона.

Таму гаворыцца ў прыказцы: «Ідзіце ў Хешбон! Няхай будзе адбудаваны і ўмацаваны горад Сыгона!

 

Сего для вышло было присловие: «Пойдите до Езвона и соградите опять градъ Сеоновъ!

Бо агонь выйшаў з Хешбону, полымя з гораду Сыгона, спаліў Ар-Мааў і ўладароў узгорышчаў Арнону.

 

Вышолъ естъ огонь от Езъвона и пламень от града Сеонева и спалил Арнонъ Моавский и живущих на высокихъ горахъ его.

Гора табе, Мааў; прапаў ты, народ Хамоша! Змусіў ён сыноў тваіх да ўцёкаў, а дочак тваіх [аддаў] у палон Сыгону, валадару Амарэйцаў.

 

Горе тобе, Моаве! и загинусте, людие Хамоши! Далъ естъ сыны ихъ во втекание и дщеры ихъ во пленение цару Аморейскому Сеону.

Пусьцілі мы [стрэлы] ў іх, загінуў Хешбон аж да Дыбону. Зьнішчылі мы [ўсё] аж да Нофы і аж да Мэдэвы».

 

Племя их загинуло от Езвона даже до Дивона. Втекающе, пришли суть до Офия и даже до Медава».

І абжыўся Ізраіль у зямлі Амарэйцаў.

 

И жили суть людие Ізраилевы в земли Аморейской.

І паслаў Майсей выведчыкаў у Язэр. І яны здабылі яго і ваколіцы ягоныя, і выгналі Амарэйцаў, якія [былі] там.

 

И посла Моисей согледати Азира-града. Они же, шедши, добыли посадовъ и сел его и побиша живущих на земли той.

І яны павярнулі, і пайшлі па шляху ў Башан. І выйшаў Ог, валадар Башану, насустрач ім на бітву з усім народам сваім у Эдрэі.

 

Обратившися же, людие идоша путемъ Васаним. И стретился с ними Огъ, царь Васанескъ, со всими людми своими къ бою во Ездраи.

І ГОСПАД сказаў Майсею: «Ня бойся яго, бо Я аддаў ў рукі твае яго і ўвесь народ ягоны, і зямлю ягоную, і ты зробіш з ім так, як зрабіў з Сыгонам, валадаром Амарэйцаў, які жыў у Хешбоне».

 

И рече Господь Моисееви: «Не бойся его, яко в руце твое предахъ и и людей его и всю землю, и вчиниши ему, якоже учинилъ еси Сеону, царю Аморейску, онже живяше во Езъвоне».

І яны пабілі яго і сыноў ягоных, і ўвесь народ ягоны, аж нікога не засталося з іх, і авалодалі зямлёй ягонай.

 

И поразили суть и того царя, и побили и сынов его со всими людми даже до скажения, и взяли землю их.