Лікі 21 разьдзел

 

 

І пачуў Канаанскі кароль Арад, каторы жыў на паўдня, што прышоў Ізраель дарогаю Афарым, і ваяваў із Ізраелям, і ўзяў у яго палоненікаў.

 

Сее внегда услышал ест Хананейский цар Арадъ, онже живяше ко стране полуденной, яко приидоша людие Ізраилевы путем тым, имже ходиша согледатаи, и поразивъ Ізраилтяны,a пленилъ некоихъ с нихъ и користи побралъ.

І абяцаў Ізраель абятніцу СПАДАРУ, і сказаў: «Калі чыста аддасі люд гэты ў рукі мае, то зьнішчу месты іхныя».

 

Тогда людие Ізраилевы обещалися предъ Господемъ, глаголюще: «Естъли же предаси люди сие в руце наше, то зказим грады ихъ».

І пачуў СПАДАР голас Ізраеляў, і аддаў Канааняніна, і ён зьнішчыў іх а месты іхныя, і назваў імя места таго: Горма.

 

И послуша Господь прозбы ихъ, и предалъ в руце ихъ Хананея, егоже и убили суть, и сказили грады его, и прозвали имя месту тому — Орма, то естъ «проклятие».

І крануліся ад гары Гор дарогаю Чырвонага мора, каб абмінуць зямлю Едомскую. І душа люду вельмі зьбезахоцілася ў дарозе.

 

Потомъ рушилися суть сынове Ізраилевы от горы Оръ и шли путемъ, еже ведеть к Чермному морю, да бы обошли землю Ідумейскую. И тошниша собе людие на пути труда ради,

І гукаў люд супроці Бога й супроці Масея: «Нашто вывялі вы нас ізь Ягіпту, каб памерці на пустыні? бо няма хлеба ані вады, і душы нашай агідла гэта негадзячая ежа».

 

и глаголаша на Господа и на Моисея: «Почто выведе насъ изъ Египта: поморити во пустыни? Не имамы хлеба ани воды, душе наше недугують о покаръме семъ прелегком».

І паслаў СПАДАР на люд агняныя гады, і яны кусалі люд, і памерла множасьць люду з Ізраеля.

 

Сего ради пустил на них Господь змие огнивые, от нихже кусания помроша мнози.

І прышоў люд да Масея, і сказалі: «Ізграшылі мы, бо гукалі мы супроці СПАДАРА й супроці цябе; памаліся СПАДАРУ, каб Ён адняў таго гада». І памаліўся Масей за люд.

 

Прото пришедши к Моисею и рекоша: «Согрешихом, яко глаголахом на Господа и на тебе! Молися Богу, да от[ъ]идуть от нас змие». И помолися Моисей о людехъ Богу.

І сказаў СПАДАР Масею: «Зрабі сабе гада й выстанаві яго на сьцяг, і будзе, што кажны ўкушаны, калі гляне на яго, дык будзе жыць».

 

Он же рече к нему: «Вделай змия медяного и воздвигни его во знамение, и коего ж от людей уясть змей, а погледить на него, той живъ будеть».

І зрабіў Масей мядзянага гада, і выставіў яго на сьцяг, і было, як гад укусіў чалавека, ён, глянуўшы на мядзянага гада, заставаўся жывы.

 

И вделал ест Моисей змия медяного во знамение, на негоже егда погледели тии, ихже змие уядали, здрави бывали.

І крануліся сынове Ізраелявы, і разьлягліся табарам ув Овофе.

 

Воздвигъшеся оттоле сынове Ізраилевы и ополчилися во Евофе.

І крануліся з Овофу, і разьлягліся табарам у Іе-Аварыме, на пустыні, што супроці Моава, на ўсход сонца.

 

Оттоле рушившися, розбили шатры своя во Каваримеb на пустыни, еже зрить к земли Моавской против усходу солнеца.

Стуль крануліся й разьлягліся табарам на даліне Зарэд.

 

И оттоле воздвигшеся, пришли к потоку Зарефъ,

Адгэнуль крануліся й разьлягліся табарам на другім баку Арнона на пустыні, каторы выходзе з граніцы Аморэя; бо Арнон граніца Моава, меж Моава й Аморэя.

 

егоже оставивши, ополчишеся предъ Арноном, иже ест во пустыни, исходяй от пределовъ Аморейскихъ, естъ убо Арнонъ конец пределовъ Моавскихъ, понеже естъ яко бы межа посреди Амореанъ и Моавлянъ.

Затым сказана ў кнізе войнаў СПАДАРОВЫХ праз Вагеба ў Суфе а праз прытокі Арнона

 

Сего ради написано естъ во книгахъ ратей Господьнихъ: «Яко сотворил ест в мори Чермномъ, тако сотворить и в потоцехъ Арнон.

А праз плынь гэтых ручаёў каторая сьхінаецца да палажэньня Ар і датыкаецца граніцаў Моаўскіх.

 

Верхове скалы, еже выникали суть з водъ, наклонишеся, да бы отпочивали во Арноне и лежали у кончинахъ Моавскихъ».

І адгэтуль да студні. Гэтая тая студня, праз каторую казаў СПАДАР Масею: «Зьбяры люд, і дам ім вады».

 

От того места явися кладезь, о немже глагола Господь к Моисееви: «Созови людей и дамъ имъ воду».

Тады пяяў Ізраель гэтую песьню: «Падыймайся, студня, пяіце празь яе.

 

Тогда пояху людие Ізраилевы песнь сию вси вкупе, глаголюще: «Да восплынеть кладезь,

Студню капалі начэльнікі, капалі яе дабрародныя люду з правадаўцам пасахамі сваімі». І з пустыні да Матаны,

 

егоже ископали князи и устроили воеводы множества людей во законодавци и во жезлехъ своих!» Потомъ идоша с пустыни до Мафана,

З Матаны да Нагалелю, з Нагалелю да Вамофу,

 

из Мафана до Нагалиеля, а з Нагалиеля до Навофа, и з Навофа до Вомофа.

І з Вамофу да даліны, каторая ў полю Моава, на версе Пісґі, і глядзіць далоў на пустыню.

 

Вомофъ же естъ долина в земли Моавли, у горы Фазги, еже зрить против пустыни.

І паслаў Ізраель паслоў да Сыгона, караля Аморэйскага, кажучы:

 

Оттоле послали суть людие Ізраилевы послы къ Сеону, царю Аморейскому, глаголюще:

«Перайду перазь зямлю тваю, не адхінуся ў полі а ў вінішчы, ня будзем піць вады із студняў, дарогаю каралеўскаю пойдзем, пакуль не пярэйдзем граніцы твае».

 

«Просимы тебе, дозволь намъ проити скрозе землю свою. Не уклонимся ни на нивы, ни на поля, ни на винограды, не будемъ пити воды от кладезей ваших, но путем царским проидем, дондеже не выйдем с пределов твоих».

І ня даў Сыгон Ізраелю прайсьці сваю граніцу; і зьбер Сыгон увесь люд свой, і вышаў супроці Ізраеля на пустыню, і прышоў да Ягацы, і ваяваў із Ізраелям.

 

Он же не хотел допустити, да бы людие Ізраилевы шли по кончинахъ его, но радей собравъ войско, изыйде противу имъ во пустыню и прииде во Ясу и биеся со Ізраилем.

І зразіў яго Ізраель лязом мяча, і ўзяў у дзяржаньне зямлю ягоную ад Арнона аж да Явока, аж да граніцаў сыноў Амонавых, бо моцная была граніца сыноў Амонавых.

 

Того же поразиша людие Ізраилевы и убиша мечемъ и взяша землю его от Арнона даже до Езьвона и до сыновъ Аммонихъ, яко моцне стрежаху пределовъ своихъ сынове Аммони.

І ўзяў Ізраель усі месты гэтыя, і жыў Ізраель у вусіх местах Аморэйскіх, у Гэшбоне й у вусіх перадмесьцях яго;

 

Тогда приняли суть людие Ізраилевы вси грады Аморейские и пребывали в нихъ, во Езвоне и въ местехъ и в селех около его.

Бо Гэшбон, места Сыгонава, караля Аморэйскага яно; і ён ваяваў зь пярэднім каралём Моаўскім, і ўзяў усю зямлю ягоную з рукі ягонае аж да Арнона.

 

Градъ убо Езвонъ былъ естъ Сеона, царя Аморейскаго, онже воевалъся с царемъ Моавскимъ и поразивъ и, взялъ всю земълю его и все, еже бе под властию его, даже ло Арнона.

Затым гукалі прыпавесьнікі: «Прыйдзіце да Гэшбону, і хай збудуюць а ўмацуюць места Сыгонава;

 

Сего для вышло было присловие: «Пойдите до Езвона и соградите опять градъ Сеоновъ!

Бо цяпло вышла з Гэшбону, поламя зь места Сыгонавага, пажэрла Ар-Моаў а дзяржачых вышыні Арнонавы.

 

Вышолъ естъ огонь от Езъвона и пламень от града Сеонева и спалил Арнонъ Моавский и живущих на высокихъ горахъ его.

Бяда табе, Моаве! загінуў ты, людзе Хамосаў! Разьбегліся сынове ягоныя, а дачкі ягоныя сталі палоненіцамі Аморэйскага караля Сыгона.

 

Горе тобе, Моаве! и загинусте, людие Хамоши! Далъ естъ сыны ихъ во втекание и дщеры ихъ во пленение цару Аморейскому Сеону.

І мы стралялі ў іх; загінуў Гэшбон аж да Дывона, і мы спустошылі іх аж да Нофы, каторая ля Медэвы».

 

Племя их загинуло от Езвона даже до Дивона. Втекающе, пришли суть до Офия и даже до Медава».

І прабываў Ізраель у зямлі Аморэйскай.

 

И жили суть людие Ізраилевы в земли Аморейской.

І паслаў Масей выглядзець Язэр, і перамаглі перадмесьці яго, і прагналі Аморэяў, каторыя там.

 

И посла Моисей согледати Азира-града. Они же, шедши, добыли посадовъ и сел его и побиша живущих на земли той.

І павярнуліся, і пайшлі дарогаю Вашану. І выступіў Оґ, кароль Вашанскі, супроці іх, сам а ўвесь люд ягоны на вайну да Едрэі.

 

Обратившися же, людие идоша путемъ Васаним. И стретился с ними Огъ, царь Васанескъ, со всими людми своими къ бою во Ездраи.

І сказаў СПАДАР Масею: «Ня бойся яго, бо ў руку тваю Я аддаў яго а ўвесь люд ягоны а зямлю ягоную, і ўчыніш яму, як учыніў Сыгону, каралю Аморэйскаму, што жыў у Гэшбоне».

 

И рече Господь Моисееви: «Не бойся его, яко в руце твое предахъ и и людей его и всю землю, и вчиниши ему, якоже учинилъ еси Сеону, царю Аморейску, онже живяше во Езъвоне».

І паразілі яны яго а сыноў ягоных а ўвесь люд ягоны, так што не засталося астачы, і адзяржалі на спадак зямлю ягоную.

 

И поразили суть и того царя, и побили и сынов его со всими людми даже до скажения, и взяли землю их.