Лікі 21 разьдзел

 

 

Ханаанскі цар Арада, які жыў на поўдні, пачуўшы, што Ізраіль ідзе дарогаю ад Атарыма, уступіў у бітву зь Ізраільцянамі і некалькіх зь іх узяў у палон.

 

Сее внегда услышал ест Хананейский цар Арадъ, онже живяше ко стране полуденной, яко приидоша людие Ізраилевы путем тым, имже ходиша согледатаи, и поразивъ Ізраилтяны,a пленилъ некоихъ с нихъ и користи побралъ.

І даў Ізраіль абяцаньне Госпаду і сказаў: калі аддасі народ гэты ў рукі мае, дык накладу заклён на гарады іхнія.

 

Тогда людие Ізраилевы обещалися предъ Господемъ, глаголюще: «Естъли же предаси люди сие в руце наше, то зказим грады ихъ».

Гасподзь пачуў голас Ізраіля і аддаў Хананэяў у рукі яму, і ён паклаў заклён на іх і на гарады іхнія і даў імя месцу таму: Хорма.

 

И послуша Господь прозбы ихъ, и предалъ в руце ихъ Хананея, егоже и убили суть, и сказили грады его, и прозвали имя месту тому — Орма, то естъ «проклятие».

Ад гары Ор выправіліся яны дарогаю Чэрмнага мора, каб абмінуць зямлю Эдома. І пачаў маладушнічаць народ у дарозе,

 

Потомъ рушилися суть сынове Ізраилевы от горы Оръ и шли путемъ, еже ведеть к Чермному морю, да бы обошли землю Ідумейскую. И тошниша собе людие на пути труда ради,

і гаварыў народ супроць Бога і супроць Майсея: навошта вывелі вы нас зь Егіпта, каб памерці ў пустыні, бо тут няма ні хлеба, ні вады, і душы нашай абрыдла нягодная ежа.

 

и глаголаша на Господа и на Моисея: «Почто выведе насъ изъ Египта: поморити во пустыни? Не имамы хлеба ани воды, душе наше недугують о покаръме семъ прелегком».

І паслаў Гасподзь на народ ядавітых зьмеяў, якія джгалі народ, і памерла мноства народу зь Ізраілевых.

 

Сего ради пустил на них Господь змие огнивые, от нихже кусания помроша мнози.

І прыйшоў народ да Майсея і сказаў: зграшылі мы, што гаварылі супроць Госпада і супроць цябе; памаліся Госпаду, каб ён адвёў ад нас зьмеяў. І памаліўся Майсей за народ.

 

Прото пришедши к Моисею и рекоша: «Согрешихом, яко глаголахом на Господа и на тебе! Молися Богу, да от[ъ]идуть от нас змие». И помолися Моисей о людехъ Богу.

І сказаў Гасподзь Майсею: зрабі сабе зьмея і выставі яго на сьцяг, і ўкушаны, зірнуўшы на яго, застанецца жывы.

 

Он же рече к нему: «Вделай змия медяного и воздвигни его во знамение, и коего ж от людей уясть змей, а погледить на него, той живъ будеть».

І зрабіў Майсей меднага зьмея і выставіў яго на сьцяг, і калі зьмяя кусала чалавека, ён, зірнуўшы на меднага зьмея, заставаўся жывы.

 

И вделал ест Моисей змия медяного во знамение, на негоже егда погледели тии, ихже змие уядали, здрави бывали.

І выправіліся сыны Ізраілевыя і спыніліся ў Авоце;

 

Воздвигъшеся оттоле сынове Ізраилевы и ополчилися во Евофе.

і выправіліся з Авота і спыніліся ў Іў-Аварыме, у пустыні, што насупраць Маава, на ўсход сонца;

 

Оттоле рушившися, розбили шатры своя во Каваримеb на пустыни, еже зрить к земли Моавской против усходу солнеца.

адтуль выправіліся і спыніліся ў даліне Зарэд;

 

И оттоле воздвигшеся, пришли к потоку Зарефъ,

выправіўшыся адтуль, спыніліся ў той частцы Арнона ў пустыні, якая цячэ за межамі Амарэя, бо Арнон мяжа Маава, паміж Маавам і Амарэем.

 

егоже оставивши, ополчишеся предъ Арноном, иже ест во пустыни, исходяй от пределовъ Аморейскихъ, естъ убо Арнонъ конец пределовъ Моавскихъ, понеже естъ яко бы межа посреди Амореанъ и Моавлянъ.

Таму і сказана ў кнізе змаганьняў Гасподніх:

 

Сего ради написано естъ во книгахъ ратей Господьнихъ: «Яко сотворил ест в мори Чермномъ, тако сотворить и в потоцехъ Арнон.

Вагеб у Суфе і патокі Арнона, і вярхоўе патоку, якое схіляецца да Шабэт-Ару і прымыкае да межаў Маава.

 

Верхове скалы, еже выникали суть з водъ, наклонишеся, да бы отпочивали во Арноне и лежали у кончинахъ Моавскихъ».

Адсюль да Баэр; гэта той калодзеж, пра які Гасподзь сказаў Майсею: зьбяры народ, і дам ім вады.

 

От того места явися кладезь, о немже глагола Господь к Моисееви: «Созови людей и дамъ имъ воду».

Тады засьпяваў Ізраіль песьню гэтую: напаўняйся, калодзеж, сьпявайце яму;

 

Тогда пояху людие Ізраилевы песнь сию вси вкупе, глаголюще: «Да восплынеть кладезь,

калодзеж, які выкапалі князі, выкапалі правадыры народу з законаўстаноўцам посахамі сваімі. З пустыні ў Матану,

 

егоже ископали князи и устроили воеводы множества людей во законодавци и во жезлехъ своих!» Потомъ идоша с пустыни до Мафана,

з Матаны ў Нагалііл, з Нагалііла ў Вамот,

 

из Мафана до Нагалиеля, а з Нагалиеля до Навофа, и з Навофа до Вомофа.

з Вамота ў Гай, што ў зямлі Маава, на вяршыні гары Фасгі, павернутай відам да пустыні.

 

Вомофъ же естъ долина в земли Моавли, у горы Фазги, еже зрить против пустыни.

І паслаў Ізраіль паслоў да Сігона, цара Амарэйскага, каб сказаць:

 

Оттоле послали суть людие Ізраилевы послы къ Сеону, царю Аморейскому, глаголюще:

дазволь мне прайсьці зямлёю тваёю; ня будзем заходзіць на палі і ў вінаграднікі, ня будзем піць вады з калодзежаў, а пойдзем дарогаю царскаю, пакуль не пяройдзем межаў тваіх.

 

«Просимы тебе, дозволь намъ проити скрозе землю свою. Не уклонимся ни на нивы, ни на поля, ни на винограды, не будемъ пити воды от кладезей ваших, но путем царским проидем, дондеже не выйдем с пределов твоих».

Але Сігон не дазволіў ісьці праз свае межы; і сабраў Сігон увесь народ свой і выступіў супроць Ізраіля ў пустыню, і дайшоў да Яацы і ўступіў у бітву зь Ізраілем.

 

Он же не хотел допустити, да бы людие Ізраилевы шли по кончинахъ его, но радей собравъ войско, изыйде противу имъ во пустыню и прииде во Ясу и биеся со Ізраилем.

І пабіў яго Ізраіль мечам і ўзяў у валоданьне зямлю ягоную ад Арнона да Явока, да межаў Аманіцкіх, бо моцныя былі межы Аманіцянаў;

 

Того же поразиша людие Ізраилевы и убиша мечемъ и взяша землю его от Арнона даже до Езьвона и до сыновъ Аммонихъ, яко моцне стрежаху пределовъ своихъ сынове Аммони.

і ўзяў Ізраіль усе гарады гэтыя, і жыў Ізраіль ва ўсіх гарадах Амарэйскіх, у Эсэвоне і ва ўсіх залежных ад яго;

 

Тогда приняли суть людие Ізраилевы вси грады Аморейские и пребывали в нихъ, во Езвоне и въ местехъ и в селех около его.

бо Эсэвон быў горад Сігона, цара Амарэйскага, і ён ваяваў з ранейшым царом Маавіцкім і ўзяў з рук ягоных усю зямлю ягоную да Арнона.

 

Градъ убо Езвонъ былъ естъ Сеона, царя Аморейскаго, онже воевалъся с царемъ Моавскимъ и поразивъ и, взялъ всю земълю его и все, еже бе под властию его, даже ло Арнона.

Таму і гаворыцца ў вершах: Ідзеце ў Эсэвон, хай уладзяць і ўмацуюць горад Сігонаў,

 

Сего для вышло было присловие: «Пойдите до Езвона и соградите опять градъ Сеоновъ!

бо выйшаў агонь зь Эсэвона, полымя з горада Сігонавага, і зжэр яго Мааў і валадароў вышыняў Арнона.

 

Вышолъ естъ огонь от Езъвона и пламень от града Сеонева и спалил Арнонъ Моавский и живущих на высокихъ горахъ его.

Гора, Мааве, табе! загінуў ты, Хамосаў народзе! Паразьбягаліся сыны ягоныя, і дочкі яго зрабіліся паланянкамі Амарэйскага цара Сігона;

 

Горе тобе, Моаве! и загинусте, людие Хамоши! Далъ естъ сыны ихъ во втекание и дщеры ихъ во пленение цару Аморейскому Сеону.

мы пабілі іх стрэламі; загінуў Эсэвон да Дывона, мы спустошылі іх да Нофы, што паблізу Мэдэвы.

 

Племя их загинуло от Езвона даже до Дивона. Втекающе, пришли суть до Офия и даже до Медава».

І жыў Ізраіль у зямлі Амарэйскай.

 

И жили суть людие Ізраилевы в земли Аморейской.

І паслаў Майсей агледзець Язэр, і ўзялі селішчы, залежныя ад яго, і прагналі Амарэяў, якія былі ў іх.

 

И посла Моисей согледати Азира-града. Они же, шедши, добыли посадовъ и сел его и побиша живущих на земли той.

І павярнуліся і пайшлі да Васана. І выступіў супроць іх Ог, цар Васанскі, сам і ўвесь народ ягоны, на бітву да Эдрэі.

 

Обратившися же, людие идоша путемъ Васаним. И стретился с ними Огъ, царь Васанескъ, со всими людми своими къ бою во Ездраи.

І сказаў Гасподзь Майсею: ня бойся яго, бо Я аддам яго і ўвесь народ ягоны і ўсю зямлю ягоную ў рукі твае, і зробіш зь ім, як зрабіў зь Сігонам, царом Амарэйскім, які жыў у Эсэвоне.

 

И рече Господь Моисееви: «Не бойся его, яко в руце твое предахъ и и людей его и всю землю, и вчиниши ему, якоже учинилъ еси Сеону, царю Аморейску, онже живяше во Езъвоне».

І пабілі яны яго і сыноў ягоных і ўвесь народ ягоны, так што ніводнага не засталося, і завалодалі зямлёю ягонай.

 

И поразили суть и того царя, и побили и сынов его со всими людми даже до скажения, и взяли землю их.