Лікі 12 разьдзел

 

 

І дакаралі Марыям і Аарон Майсея за жонку Эфіопку, якую ён узяў, — бо ён узяў за сябе Эфіопку, —

 

Тогда роптала ест Мария и для его Мурянинки,

і сказалі: ці ж аднаму Майсею гаварыў Гасподзь? ці не гаварыў Ён і нам? І пачуў гэта Гасподзь.

 

глаголюще: «Не толико к Ааронъ на Моисея жены самому Моисееви молвилъ ест Господь, но и с нами глаголал естъ». Сее егда услышал Богъ,

А Майсей быў чалавек найрахманейшы з усіх людзей на зямлі.

 

розгневался зело, былъ убо ест Моисей мужъ кротокъ велми паче всехъ людей, сущих на земли.

І сказаў Гасподзь зьнянацку Майсею і Аарону і Марыям: выйдзіце вы трое да скініі сходу. І выйшлі ўсе трое.

 

И скоро рече Господь Моисееви и Ааронови, и Марии: «Выйдите толико вы три ко Храму Сведения».

І сышоў Гасподзь у воблачным слупе, і стаў каля ўваходу ў скінію, і паклікаў Аарона і Марыям, і выйшлі яны абое.

 

И внегда они вышли суть, сступилъ естъ Господь во столпе облачномъ и ста во дверехъ храмовыхъ, и возва Аарона и Марии. Они же егда приступили,

І сказаў: слухайце словы Мае: калі бывае ў вас прарок Гасподні, дык Я адкрываюся яму ва ўяве, у сьне гутару зь ім;

 

рече имъ: «Послушайте словесъ Моих: аще будет посреди вас кто пророкомъ Божиимъ, во видении явълюся ему или во сне буду глаголати к нему.

але ня так, як з рабом Маім Майсеем, — ён верны ва ўсім дому Майму:

 

Не таковый ли пакъ рабъ Мой Моисей, онже во всем дому Моемъ найвернейший естъ?

вусны ў вусны гавару Я зь ім, і яўна, а не ва ўявах, і вобраз Госпада бачыць ён; як жа не пабаяліся вы дакараць раба Майго Майсея?

 

Яко лицемъ к лицу глаголю к нему, явно же и не во уподоблении, и ни в притчах видить Бога. Сего ради како не стыдестеся роптати на раба Моего Моисея?»

І ўспалымніўся гнеў Гасподні на іх, і Ён адышоў.

 

Тогда, розгневавшися на нихъ, от[ъ]иде

І воблака адышло ад скініі, і вось, Марыям пакрылася праказаю, як сьнегам. Аарон зірнуў на Марыям, і вось яна ў праказе.

 

и облакъ по томъ воздвижеся от Храму Божия. И се Мария, сестра Моисеева, прокажена бяже,a бела явися, яко снегъ. И внегда погледел на нее Ааронъ и узрелъ, ано по всемъ теле ея розлилося прокажение,

І сказаў Аарон Майсею: гаспадару мой! не палічы нам за грэх, што мы зрабілі неразумна і зграшылі;

 

и рече к Моисееви: «Молю ти ся, господине, не мсти над нами греха сего, яко не ведяще учинихом,

не дапусьці, каб яна была, як дзіця, што нарадзілася мёртвае, у якога, калі яно выходзіць з чэрава маці сваёй, стлела ўжо палавіна цела.

 

да не будеть сия, яко мертвая и яко искидокъ, еже выверженъ бываеть с ложеснъ материных, се бо вже половина плоти ея сказилася естъ от вреда прокажения».

І залямантаваў Майсей да Госпада, кажучы: Божа, ацалі яе!

 

Тогда возопилъ естъ Моисей ко Господу, глаголя: «Господи Боже! Молю Ти ся, уздрави ю!»

І сказаў Гасподзь Майсею: калі б бацька яе плюнуў ёй у твар, дык ці ня мусіла б яна саромецца сем дзён? дык вось, няхай будзе яна ў затачэньні сем дзён па-за табарам, а пасьля зноў вернецца.

 

Ему же отвеща Господь: «Егда бы отець ея плюнулъ ей на тварь, не имела ли бы ся за то стыдити принайменей за седмъ дней? Сего ради да отлучать ю вонъ с полковъ до седми дней, по томъ пакъ опять приведена будеть».

І прабыла Марыям у затачэньні па-за табарам сем дзён, і народ не выпраўляўся ў дарогу, пакуль не вярнулася Марыям.

 

И тако выгнана естъ Мария вонъ с полковъ за седмъ дне. И людие вси Ізраилевы не рушилися суть нигде же з места того, дондеже очистена естъ Мария и паки приведена в полки к людемъ Ізраилевымъ.