Лікі 13 разьдзел

 

 

Пасьля гэтага народ рушыў з Асірота і спыніўся ў пустыні Фаран.

 

По сем же рушилися суть людие от Асерофа и жилися с полки во пустыни Фаранъ.

І сказаў Гасподзь Майсею, кажучы:

 

И рече тамо полоГосподь к Моисею, глаголя:

Пашлі ад сябе людзей, каб яны агледзелі зямлю Ханаанскую, якую Я дам сынам Ізраілевым; па адным чалавеку ад племені бацькоў іхніх пашлеце, галоўных зь іх.

 

«Пошли мужей, ониже бы согледали землю Ханаанеску, юже дамъ сыномъ Ізраилевымъ, по единому з каждого поколения от князей».

І паслаў іх Майсей з пустыні Фаран, па загадзе Гасподнім, і ўсе яны мужы галоўныя ў сыноў Ізраілевых.

 

И вчинилъ естъ Моисей по всему, якоже повеле ему Господь. И послал от пустыни Фаранъ мужей старейшенъ, ихже сия суть имена:

Вось імёны іхнія: з племені Рувімавага Самуа, сын Закхураў,

 

от племеня Рувимова — Семмея, сына Сехурова;

з племені Сымонавага Сафат, сын Харыеў,

 

от племеня Симеонова — Сафата, сына Сурина;

з племені Юдавага Халеў, сын Ефаніін,

 

от племеня Іудина — Калефа, сына Ефонова;

з племені Ісахаравага Ігал, сын Язэпаў,

 

от племеня Ізахарова — Ігала, сына Іосифова;

з племені Яфрэмавага Асія, сын Наваў,

 

от племеня Ефраимова — Озию, сына Наувина;

з племені Веньямінавага Фалтый, сын Рафуеў,

 

от племеня Вениаминова — Фалтия, сына Рафуилева;

з племені Завулонавага Гадыіл, сын Садыеў,

 

от племеня Зевулоня — Едыиля, сына Зодыева;

з племені Язэпавага ад Манасіі Гадый, сын Сусіеў,

 

от племеня Іосифова, от роду Манасиева — Геддыя, сына Зузиева;

з племені Данавага Амііл, сын Гемаліеў,

 

от племеня Данова — Амиеля, сына Емиилева;

з племені Асіравага Сэтур, сын Міхаілеў,

 

от племеня Асерова — Сесура, сына Михаилова;

з племені Нэфталімавага Нахбій, сын Вофсіеў,

 

от племеня Нефталимля — Наава, сына Напсина;

з племені Гадавага Геуіл, сын Махіеў.

 

от племеня Гадова — Егуила, сына Махина.

Вось імёны мужоў, якіх пасылаў Майсей агледзець зямлю. І назваў Майсей Асію, сына Нававага, Ісусам.

 

Сия сут имена мужев, ихже послал ест Моисей согледати земли Ханаани.b И назвал ест Озию, сына Наувина: Ісусъ.

І паслаў іх Майсей агледзець зямлю Ханаанскую і сказаў ім: ідзеце ў гэтую паўднёвую краіну, і падымецеся на гару,

 

И послалъ естъ ихъ Моисей, да бы согледали землю Ханааню, и рече имъ: «Идите по той стране, еже естъ к полудню. И внегда приидете на горы,

і агледзьце зямлю, якая яна, і народ, які жыве на ёй, ці моцны ён, ці слабы, ці малы ён лікам, ці вялікі?

 

согледайте жъ земли, якова естъ, и людей, живущихъ на ней: силни ли суть чили не силни, много ли их чили мало;

і якая зямля, на якой ён жыве, ці добрая яна, ці благая? і якія гарады, у якіх ён жыве? ці ў намётах ён жыве, ці ва ўмацаваньнях?

 

земля теже добра ли естъ чили зла; грады яковы суть: огражены ли чили ни;

і якая зямля, ці тлустая яна, ці пустая? ці ёсьць на ёй дрэвы, ці няма? будзьце адважныя і вазьмеце ад пладоў зямлі. І было гэта ў пару пасьпяваньня вінаграду.

 

поля плодна ли чили неплодна; суть ли в ней лесове чили не суть. Укрепитеся ж и принесите намъ от овощев земли тое». Был пакъ естъ тогды часъ, внегда дозрели винные грознове и едены могли быти.

Яны пайшлі і агледзелі зямлю ад пустыні Сін нават да Рэхова, непадалёк ад Эмата;

 

Тогда, шедши, согледали землю, поченши от пустыни Синъ, даже до Ороба, входящимъ до Емафа.

і пайшлі ў паўднёвую краіну і дайшлі да Хэўрона, дзе жылі Ахіман, Сэсай і Талмай, дзеці Энакавы: а Хэўрон пабудаваны быў на сем гадоў раней за Цоан Егіпецкі;

 

И воступиша ко стране полуденной, и приидоша в Хевронъ, в немже беша Ахиманъ, и Сизай, и Толмай, сынове Енафовы. Хевронъ убо седмъ летъ прежде Танима, града египетскаго, сооруженъ бысть.

і прыйшлі да даліны Эсхол, і зрэзалі там вінаградную галінку з адной гронкаю ягад, і панесьлі яе на жардзіне двое; узялі таксама гранатавых яблыкаў і смокваў;

 

И оттоле идуще, пришли даже к потоку Грозновуc  и ту урезали суть леторасль со грозномъ ея, юже несяху на носиле два мужи. Яблокъc теже зернатыхъ и смоковъ набрали с собою от того места,

мясьціну гэтую назвалі далінаю Эсхол, з прычыны вінаграднай гронкі, якую зрэзалі там сыны Ізраілевыя.

 

иже именовашеся Негелешковъ, еже исказуется потокъ Грозна, прото иже оттоле взяли грозенъ сынове Ізраилевы.

І агледзеўшы зямлю, вярнуліся яны праз сорак дзён.

 

И возвратилися суть согледатаи по че

І пайшлі і прыйшлі да Майсея і Аарона і ад усяго супольства сыноў Ізраілевых у пустыню Фаран, у Кадэс, і прынесьлі ім і ўсяму супольству адказ, і паказалі ім плады зямлі;

 

Сходивши и созревши всю страну земли, пришли к Моисею и ко Аарону, и ко всимъ людемъ Ізраилевымъ въ пустыню Фаранъ, еже естъ в Кадысе, и споведающе имъ и всемъ людемъ, указали суть овоще земли,

і расказвалі яму і казалі: мы хадзілі ў зямлю, у якую ты пасылаў нас; у ёй сапраўды цячэ малако і мёд, і вось плады яе;

 

глаголюще: «Ходихове до земли, до неаже посыласте насъ. Земля же по правде естъ кипяще млекомъ и медомъ, яко ж от овощевъ сихъ ея познати можете,

але народ, які жыве на зямлі той, моцны, і гарады ўмацаваныя, даволі вялікія, і сыноў Энакавых мы бачылі там.

 

но людие, живущии на ней, суть велми силни, грады велики и огражены крепце. Тамъ есмо видели родину Енакову.

Амалік жыве на паўднёвай частцы зямлі, Хэтэі, Евусэі і Амарэі жывуць на гары, Хананэі жывуць каля мора і на беразе Ярдана.

 

Амалехъ, той живеть к полуденной стране. Хеттеи, Евузеи, Амореи — сие обитають на горахъ. Хананей пакъ пребываеть у моря и у реки Іорданское».

Але Халеў супакойваў народ перад Майсеем, кажучы: пойдзем і завалодаем ёю, бо мы можам адолець яе.

 

Затым же Калефъ, укрочая роптание людей, еже бе на Моисея, и рече: «Пойдимо и возмимо землю, яко можемы приати ю».

А тыя, якія хадзілі зь ім, казалі: ня можам мы ісьці супроць народу гэтага, бо ён мацнейшы за нас.

 

Инии пакъ, еже ходиша с нимъ, глаголаша: «Не йдимо, понеже не можемъ ко таковымъ людемъ приступити, ониже силнейшие суть над насъ».

І распускалі благія чуткі пра зямлю, якую яны аглядалі, сярод сыноў Ізраілевых, кажучы: зямля, якую праходзілі мы для агляду, ёсьць зямля, якая паядае тых, што жывуць на ёй, і ўвесь народ, які мы бачылі сярод яе, людзі рослыя;

 

И срамотили тако и хулили землю, юже согледали, предъ сыны Ізраилевыми, глаголюще: «Земля, юже сходихове, губить живущихъ на ней.

там бачылі мы і волатаў, сыноў Энакавых, ад валатоўскага роду; і мы былі ў вачах нашых перад імі, як саранча, такімі самымі былі мы і ў вачах іхніх.

 

Люди пак, ихже видехом, высоци суть. Тамъ теже видехоме неакая чуда — сынов Енаковых от племеня волотов, иже мы, яко бы прузи, мали бехом пред ними».