Лікі 14 разьдзел

 

 

І нарабіла ўсё супольства ляманту, і плакаў народ усю тую ноч;

 

Тогда начаша плакати и вопити вси людие Ізраилевы во всю нощъ.

і наракалі на Майсея і Аарона ўсе сыны Ізраілевыя, і ўсё супольства сказала ім: о, лепей бы мы памерлі ў зямлі Егіпецкай, альбо сканалі ў пустыні гэтай!

 

И роптаху на Моисея и наАарона сынове Ізраилевы, глаголюще:

і навошта Гасподзь вядзе нас у зямлю гэтую, каб мы загінулі ад меча? жонкі нашыя і дзеці нашыя дастануцца ў здабычу ворагам; ці ня лепей нам вярнуцца ў Егіпет?

 

«Лепей было нам умрети в земли Египетстей, нежели во пустыни сей широкой! Дай Боже, абыхомъ сезде померли, а не уводи насъ во землю тую, да не падемъ от оружия, жены пакъ наши и детей да не поведуть в неволю. Но многимъ лепей ест намъ навратитися опять во Египетъ».

І сказалі адзін аднаму: паставім сабе правадыра і вернемся ў Егіпет.

 

И рече единый каждый ко другу своему: «Поставмо собе вожа и вратимося во Египетъ».

І ўпалі Майсей і Аарон на абліччы свае перад усім сходам супольства сыноў Ізраілевых.

 

Сие же внегда услышали Моисей и Ааронъ, падоша на землю предо всем множеством людей Ізраилевыхъ.

І Ісус, сын Наваў, і Халеў, сын Ефаніін, з тых, што аглядалі зямлю, разадралі вопратку на сабе

 

Исус же, сынъ Наувинъ, и Калефъ, сынъ Ефонинъ, согледатае земли, расторгаша на собе ризы своя

і сказалі ўсяму супольству сыноў Ізраілевых: зямля, якую мы праходзілі дзеля агляду, вельмі, вельмі добрая;

 

и глаголаша ко всему сонму сыновъ Ізраилевыхъ, и реша: «Земля, юже сходихове, велми добра естъ.

калі Гасподзь літасьцівы да нас, дык увядзе нас у зямлю гэтую і дасьць нам яе — гэтую зямлю, у якой цячэ малако і мёд;

 

Будет ли милостив намъ Богъ, то воведеть насъ в ню и дасть намъ землю, текущу млекомъ и медомъ,

толькі супроць Госпада не паўставайце і ня бойцеся народу зямлі гэтай, бо ён дастанецца нам у наедак: абароны ў іх ня стала, а з намі Гасподзь; ня бойцеся іх.

 

толико вы не противтеся Господу Богу и ниже бойтеся людей земли тое, понеже яко хлебъ, тако можемы снести их, отступила убо от нихъ всяка крепость. С нами же Господь естъ. Не бойтеся!»

І сказала ўсё супольства: пабіць іх камянямі! Але слава Гасподняя явілася ў скініі сходу ўсім сынам Ізраілевым.

 

И внегда кричало все множество, хотяще камением побити е, явися слава Господьня над кровомъ Храму Божия, зрящимъ всемъ сыномъ Ізраилевымъ.

І сказаў Гасподзь Майсею: дакуль будзе дражніць Мяне народ гэты? і дакуль ён будзе ня верыць Мне пры ўсіх азнаках, якія рабіў Я сярод яго?

 

И рече Господь Моисееви: «Доколе противитися Мне будуть людие сие и доколе не верують Мне во всехъ чудесехъ, еже сотворихъ пред ними?

пакараю яго пошасьцю і зьнішчу яго і выведу ад цябе народ болей шматлікі і мацнейшы за яго.

 

Сего ради наведу на нихъ моръ и погублю их. Тебе пакъ учиню княземъ надъ людми многими, болшими и силнейшими, нежели сие суть».

Але Майсей сказаў Госпаду: пачуюць Егіпцяне, спасярод якіх Ты сілаю Тваёю вывеў народ гэты,

 

Тогда рече Моисей Господу: «Да не услышать Египтяне, от нихже среды вывелъ еси людей сихъ,

і скажуць жыхарам зямлі гэтай, якія чулі, што Ты, Госпадзе, сярод народу гэтага, і што Ты, Госпадзе, дазваляеш ім бачыць Сябе твар у твар, і воблака Тваё стаіць над імі, і Ты ідзеш перад імі ўдзень у слупе воблачным, а ўначы ў слупе вогненным;

 

и живущие на земли сей, еже слышали суть, яко Ты есь, Господи, с людми сими и лицемъ в лице видять Тебе, и обълакъ Твой хранить е, и во столпе облачномъ ходиши пред ними во дни, а во столпе огнистомъ в нощи.

і калі Ты зьнішчыш народ гэты, як аднаго чалавека, дык народы, якія чулі славу Тваю, скажуць:

 

Да не погубиши множества сего, яко единаго человека, и да не рекут,

Гасподзь ня мог увесьці народ гэты ў зямлю, якую Ён запрысягнуўся даць яму, а таму і загубіў яго ў пустыні.

 

яко не можаше вовести людей до земли, юже обещалъ имъ, а протожъ погубилъ ихъ во пустыни.

Дык вось, няхай узьвялічыцца сіла Гасподняя, як Ты сказаў, кажучы:

 

Сего ради да возвеличена будеть крепость Твоя, Господи, якоже обещал есь,

Гасподзь доўгацярплівы і шматлітасьцівы, даруе беззаконьні і злачынствы, і не пакідае без пакараньня, а карае беззаконьне бацькоў у дзецях да трэцяга і чацьвёртага роду.

 

Ты бо еси Богъ долготерпеливъ и многомилостивъ, отчищаяa безакония и грехи и невинныхъ не оставляя. Ты отмщаешъ неправды отцевъ на сынехъ до третиего и до четвертаго роду.

Даруй грэх народу гэтаму зь вялікай міласьці Тваёй, як Ты дараваў народу гэтаму ад Егіпта дагэтуль.

 

Молю Ти ся, отпусти грехъb людемъ симъ по премножеству милосердия Твоего, якоже милостивъ еси имъ былъ, выходящимъ изъ Египта, даже и до сихъ местъ».

І сказаў Гасподзь: дарую па слове тваім:

 

И рече Господь Моисееви: «Вже отпустихъ имъ по словеси твоему,

але жывы Я, і славай Гасподняй поўная ўся зямля;

 

живъ есмъ Азъ и наполнится славы Господни вся земля!

усе, хто бачыў славу Маю і азнакі Мае, зробленыя Мною ў Егіпце і ў пустыні, і ня слухалі голасу Майго,

 

Но вси людие сие, еже видели величество славы Моея и чудеса, еже сотворихъ во Египте и на пустыни сей, и искушали Мя вже на десетькроть и ниже послухали словъ Моихъ,

ня ўбачаць зямлі, якую Я запрысягнуўся даць бацькам іхнім; усе, хто дражніў Мяне, ня ўбачаць яе;

 

не узрять земли, юже обещахъ дати отцемъ ихъ, и ни погледять на нее тии, ониже поругалися Мне суть.

але раба Майго, Халева, за тое, што ў ім быў іншы дух, і ён цалкам слухаўся Мяне, увяду ў зямлю, у якую ён хадзіў, і семя ягонае ўспадкуе яе;

 

Раба пакъ Моего Калефа, онже полонъ естъ духа иного и наследова Мене, того воведу въ землю, по нейже ходилъ естъ, и семя его владети будеть ею,

Амалікіцяне і Хананэі жывуць у даліне; заўтра павярнецеся і ідзеце ў даліну да Чэрмнага мора.

 

игде же Амалехитяне и Хананеане пребывають в роздолии. Сего для за утра руштеся с полки и навратитеся по пустыни путем къ Чермному морю».

І наказаў Гасподзь Майсею сказаць:

 

И глагола Господь к Моисею и ко Аарону, и рече:

дакуль ліхое супольства гэтае будзе наракаць на Мяне? Нараканьне сыноў Ізраілевых, якім яны наракаюць на Мяне, Я чую.

 

«Доколе будеть роптати множество сее презлое на Мя? Азъ убо слышахъ шемрание сыновъ Ізраилевыхъ.

Скажы ім: жыву Я, кажа Гасподзь: як казалі вы ў вушы Мне, так і зраблю вам;

 

Сего для речете имъ: Живъ есмъ Азъ — глаголеть Господь, — якоже молвисте слышащему Мне, тако и учиню вамъ.

у пустыні гэтай палягуць целы вашыя, і ўсе вы палічаныя, колькі вас лікам, ад дваццаці гадоў і вышэй, якія наракалі на Мяне,

 

Во пустыни сей падуть тела ваша мертва — вси, еже сочтены есте, от двадцети летъ и вышей, и вси, еже роптасте на Мя,

ня ўвойдзеце ў зямлю, на якой Я, падымаючы руку Маю, прысягаўся асяліць вас, акрамя Халева, сына Ефаніінага, і Ісуса, сына Нававага;

 

не вниидете до земли, на нюже прострохъ руку Мою вселитися вамъ вней, кроме Калефа, сына Ефонина, а Ісуса, сына Наувина.

дзяцей вашых, пра якіх вы казалі, што яны дастануцца здабычай ворагам, Я ўвяду туды, і яны ўведаюць зямлю, якою вы пагардзілі,

 

Но чада ваша малы, о нихже рекосте, яко поимани будуть от иноплеменник, тыхъ воведу, да согледають землю, юже не любилася вамъ.

а вашыя трупы палягуць у пустыні гэтай;

 

Ваши пак трупы лягуть во пустыни,

а сыны вашыя будуць качаваць у пустыні сорак гадоў і будуць несьці кару за блудадзейства вашае, пакуль не загінуць усе целы вашыя ў пустыні;

 

а сынове ваши будуть тулятися по пустыни сей четыредесятъ летъ, носяще грехи ваше, донеле же не погниють тела мертвая отцевъ ихъ —

па ліку сарака дзён, у якія вы аглядалі зямлю, вы панесяце кару за грахі вашыя сорак гадоў, год за дзень, каб вы спазналі, што значыцца быць пакінутым Мною.

 

по числу четыредесяти дней, в нихже согледовали суть землю. Годъ во место дня поличенъ будеть и четыредесятъ летъ понесете безакония ваша. И познаете помсту Мою,

Я, Гасподзь, кажу і так зраблю з усім гэтым ліхім супольствам, што паўстала супроць Мяне: у пустыні гэтай усе яны загінуць і перамруць.

 

иже яко глаголахъ, тако и сотворю всему множеству сему презлому, еже востало естъ на Мя: на сей пустыни загынуть и помруть».

І тыя, каго пасылаў Майсей на агледзіны зямлі, і якія, вярнуўшыся, узбурылі супроць яго ўсё гэта супольства, распускаючы ліхія чуткі пра зямлю,

 

Тогда вси тые мужи, ихже послалъ былъ Моисей, абы согледали землю, они ж, навратившеся, учинили роптание посреди людей, хуляще землю, иже бы была злая,

гэтыя, што распусьцілі благія чуткі пра зямлю, памерлі, пабітыя прад Госпадам;

 

нагле померли суть, поражены предъ лицемъ Божиимъ.

толькі Ісус, сын Наваў, і Халеў, сын Ефаніін, засталіся жывыя з тых мужоў, якія хадзілі аглядаць зямлю.

 

Исусъ пакъ, сынъ Наувинъ, и Калефъ, сынъ Ефонинъ, сие живи зостали ото всихъ тыхъ, еже посыланы были согледати земли.

І сказаў Майсей словы гэтыя перад усімі сынамі Ізраілевымі, і народ моцна засмуціўся.

 

И молвилъ естъ Моисей вся слова та ко всему сонму людей Ізраилевыхъ, и плакаша людие вельми.

І ўстаўшы з самага рана, пайшлі на вяршыню гары, кажучы: вось, мы пойдзем на тое месца, пра якое сказаў Гасподзь, бо мы зграшылі.

 

И бысть рано, возыйдоша на верхъ горы и рекоша: «Готови есмо ити до земли, о нейже глагола Господь, яко согрешихомъ».

Майсей сказаў: навошта вы пераступаеце загад Гасподні? гэта ня дасьць посьпеху;

 

К ним же рече Моисей: «Почто преступуете заповедь Божию, еже николи вам не приходить к добру?

не хадзеце, бо няма сярод вас Госпада, каб не пабілі вас ворагі вашыя;

 

Не рушайтеся и не ходите, яко Господь не естъ с вами, да не падете предъ враги вашими:

бо Амалікіцяне і Хананэі там перад вамі, і вы паляжаце ад меча, бо вы адступіліся ад Госпада, і ня будзе з вамі Госпада.

 

Амалехитяне и Хананеане суть пред вами, и падете от меча ихъ, понеже не хотесте послушати Господа; протожъ не будеть Господь с вами».

Але яны дзёрзка рашылі падняцца на вяршыню гары; а каўчэг запавета Гасподняга і Майсей не пакідалі табару.

 

Они пакъ, заслепившеся и не дбаючи на слова Моисеева, возыйдоша на верхъ горы. Скриня же Завета Господьня и Моисей не выходиша от среды становъ.

І сышлі Амалікіцяне і Хананэі, якія жылі на гары той, і разьбілі іх, і гналі іх да Хормы.

 

Тогда Амалехитяне и Хананеане, живущие на горах тых, вышли сут противу имъ и, биюще их и поражающе, гнали даже до Орна.