Лікі 14 разьдзел

 

 

І паднялася ўся грамада, і плакаў люд тую ноч.

 

Тогда начаша плакати и вопити вси людие Ізраилевы во всю нощъ.

І наракалі на Масея а на Аарона ўсі сынове Ізраелявы, і сказалі ім уся грамада: «О, калі б мы памерлі ў зямлі Ягіпецкай, або на пустыні гэтай, калі б мы памерлі.

 

И роптаху на Моисея и наАарона сынове Ізраилевы, глаголюще:

І нашто СПАДАР прывёў нас да зямлі гэтае, каб мы палі ад мяча? Жонкі нашыя а дзецяняты нашыя стануць здабыткам. Ці не валей нам зьвярнуцца да Ягіпту?»

 

«Лепей было нам умрети в земли Египетстей, нежели во пустыни сей широкой! Дай Боже, абыхомъ сезде померли, а не уводи насъ во землю тую, да не падемъ от оружия, жены пакъ наши и детей да не поведуть в неволю. Но многимъ лепей ест намъ навратитися опять во Египетъ».

І казалі адзін аднаму: «Паставім сабе начэльніка й зьвернемся да Ягіпту».

 

И рече единый каждый ко другу своему: «Поставмо собе вожа и вратимося во Египетъ».

І паў Масей а Аарон на віды свае перад усёй грамадою збору чыноў Ізраелявых.

 

Сие же внегда услышали Моисей и Ааронъ, падоша на землю предо всем множеством людей Ізраилевыхъ.

І Ігошуа Нунянок і Калеў Ефунёнак із выглядалых зямлю разарвалі адзецьці свае,

 

Исус же, сынъ Наувинъ, и Калефъ, сынъ Ефонинъ, согледатае земли, расторгаша на собе ризы своя

І гукалі ўсёй грамадзе сыноў Ізраелявых, кажучы: «Зямля, што мы праходзілі ў ёй дзеля выгляданьня яе, вельмі, вельмі добрая.

 

и глаголаша ко всему сонму сыновъ Ізраилевыхъ, и реша: «Земля, юже сходихове, велми добра естъ.

Калі СПАДАР зыча нам, дык увядзець нас у зямлю гэную й дасьць нам яе, зямлю, каторая цячэць малаком а мёдам.

 

Будет ли милостив намъ Богъ, то воведеть насъ в ню и дасть намъ землю, текущу млекомъ и медомъ,

Толькі ня бунтуйцеся супроці СПАДАРА, і вы ня бойцеся люду тае зямлі, бо яны хлеб нам: іхная абарона адпала ад іх, а СПАДАР із намі, ня бойцеся іх».

 

толико вы не противтеся Господу Богу и ниже бойтеся людей земли тое, понеже яко хлебъ, тако можемы снести их, отступила убо от нихъ всяка крепость. С нами же Господь естъ. Не бойтеся!»

І сказала ўся грамада: «Укаменаваць іх!» Але слава СПАДАРОВА зьявілася ў будане збору ўсім сыном Ізраелявым.

 

И внегда кричало все множество, хотяще камением побити е, явися слава Господьня над кровомъ Храму Божия, зрящимъ всемъ сыномъ Ізраилевымъ.

І сказаў СПАДАР Масею: «Пакуль будзе ўлегцы мець Мяне люд гэты? і пакуль будзе ён ня верыць Імне пры ўсіх знакох, каторыя чыніў Я сярод яго?

 

И рече Господь Моисееви: «Доколе противитися Мне будуть людие сие и доколе не верують Мне во всехъ чудесехъ, еже сотворихъ пред ними?

Вытну яго морам і спабуду яго спадку, і ўчыню цябе ў народ вялікі а дужшы за яго».

 

Сего ради наведу на нихъ моръ и погублю их. Тебе пакъ учиню княземъ надъ людми многими, болшими и силнейшими, нежели сие суть».

Але Масей сказаў СПАДАРУ: «І пачуюць Ягіпцяне, з пасярод каторых Ты ўзьвёў сілаю сваёй люд гэты,

 

Тогда рече Моисей Господу: «Да не услышать Египтяне, от нихже среды вывелъ еси людей сихъ,

І скажуць жыхарам зямлі гэнае, каторыя чулі, што Ты, СПАДАРУ, сярод люду гэтага, што вока ў вока паказуешся Ты, СПАДАРУ, і булак Твой стаіць над імі, і ў стаўпе болачным Ты йдзеш перад імі ўдзень, а ў стаўпе агняным ночы;

 

и живущие на земли сей, еже слышали суть, яко Ты есь, Господи, с людми сими и лицемъ в лице видять Тебе, и обълакъ Твой хранить е, и во столпе облачномъ ходиши пред ними во дни, а во столпе огнистомъ в нощи.

І калі Ты выгубіш люд гэты, як аднаго чалавека, дык скажуць народы, што чувалі славу Тваю, кажучы:

 

Да не погубиши множества сего, яко единаго человека, и да не рекут,

"Затым што ня мог СПАДАР увесьці люд гэты ў зямлю, праз каторую Ён прысягаў ім, то й выразаў іх на пустыні".

 

яко не можаше вовести людей до земли, юже обещалъ имъ, а протожъ погубилъ ихъ во пустыни.

Дык няхай узьвялічыцца сіла СПАДАРОВА, як Ты гукаў, кажучы:

 

Сего ради да возвеличена будеть крепость Твоя, Господи, якоже обещал есь,

"СПАДАР памальны да гневу а вельмі міласэрны, даруе бяспраўе а выступы, але не зьвальняе ад віны, давядаецца да бяспраўя бацькоў на дзяцёх да трэйцяга а чацьвертага пакаленьня".

 

Ты бо еси Богъ долготерпеливъ и многомилостивъ, отчищаяa безакония и грехи и невинныхъ не оставляя. Ты отмщаешъ неправды отцевъ на сынехъ до третиего и до четвертаго роду.

Даруй бяспраўе люду гэтаму подле вялічча міласэрдзя Свайго, як Ты дараваў люду гэтаму ад Ягіпту аж дагэгуль».

 

Молю Ти ся, отпусти грехъb людемъ симъ по премножеству милосердия Твоего, якоже милостивъ еси имъ былъ, выходящимъ изъ Египта, даже и до сихъ местъ».

І сказаў СПАДАР: «Я дараваў подле слова твайго.

 

И рече Господь Моисееви: «Вже отпустихъ имъ по словеси твоему,

Але жыў Я, і напоўніцца славы СПАДАРА ўся зямля;

 

живъ есмъ Азъ и наполнится славы Господни вся земля!

Бо ўбі людзі, каторыя бачылі славу Маю а знакі Мае, каторыя Я чыніў у Ягіпце й на пустыні, і спакушалі Мяне гэтыя дзесяць разоў, і ня слухалі голасу Майго,

 

Но вси людие сие, еже видели величество славы Моея и чудеса, еже сотворихъ во Египте и на пустыни сей, и искушали Мя вже на десетькроть и ниже послухали словъ Моихъ,

Не абачаць зямлі, праз каторую Я прысягаў бацьком іхным; і ўсі, што ўлегцы мелі Мяне, не абачаць яе.

 

не узрять земли, юже обещахъ дати отцемъ ихъ, и ни погледять на нее тии, ониже поругалися Мне суть.

Але слугу Свайго Калева, за тое, што быў у ім накшы дух, і ён сусім чыста йшоў за Імною, дык Я ўвяду яго ў зямлю, да каторае ён прышоў туды, і насеньне ягонае адзяржыць яе на спадак.

 

Раба пакъ Моего Калефа, онже полонъ естъ духа иного и наследова Мене, того воведу въ землю, по нейже ходилъ естъ, и семя его владети будеть ею,

Амалік а Канаанін жывуць у даліне; заўтра абярніцеся а краніцеся на пустыню дарогаю Чырвонага мора».

 

игде же Амалехитяне и Хананеане пребывають в роздолии. Сего для за утра руштеся с полки и навратитеся по пустыни путем къ Чермному морю».

І гукаў СПАДАР Масею а Аарону, кажучы:

 

И глагола Господь к Моисею и ко Аарону, и рече:

«Пакуль цярпець Імне гэты збор ліхі, што яны наракаюць на Мяне? Нараканьне сыноў Ізраелявых, каторым яны наракаюць на Мяне, Я чуў.

 

«Доколе будеть роптати множество сее презлое на Мя? Азъ убо слышахъ шемрание сыновъ Ізраилевыхъ.

Скажы ім: "Жыў Я", цьвердзе СПАДАР: "Як гукалі вы ў вушы Імне, так і ўчыню вам.

 

Сего для речете имъ: Живъ есмъ Азъ — глаголеть Господь, — якоже молвисте слышащему Мне, тако и учиню вамъ.

На пустыні гэтай падуць трупы вашыя, і ўсі вы палічаныя, колькі вас лікам, ад дваццацёх год і вышэй, каторыя наракалі на Мяне,

 

Во пустыни сей падуть тела ваша мертва — вси, еже сочтены есте, от двадцети летъ и вышей, и вси, еже роптасте на Мя,

Ня ўвыйдуць у зямлю, праз каторую Я, падняўшы руку Сваю, прысягаў асяліць вас у ёй, апрача Калева Ефунёнка а Ігошуі Нунянка.

 

не вниидете до земли, на нюже прострохъ руку Мою вселитися вамъ вней, кроме Калефа, сына Ефонина, а Ісуса, сына Наувина.

А дзецяняты вашыя, праз каторыя вы казалі, што яны лучаць у здабытак, Я ўвяду іх, і яны пазнаюць зямлю, каторай вы пагрэбавалі;

 

Но чада ваша малы, о нихже рекосте, яко поимани будуть от иноплеменник, тыхъ воведу, да согледають землю, юже не любилася вамъ.

Дык вы, трупы вашыя падуць на пустыні гэтай.

 

Ваши пак трупы лягуть во пустыни,

І сынове вашыя будуць пасьціць на пустыні сорак год, і будуць несьці кару за бязулства вашае, пакуль ня зьгінуць усі трупы вашы на пустыні.

 

а сынове ваши будуть тулятися по пустыни сей четыредесятъ летъ, носяще грехи ваше, донеле же не погниють тела мертвая отцевъ ихъ —

Подле ліку дзён, у каторыя вы выглядалі зямлю, сорак дзён, год за дзень, год за дзень панясіце вы бяспраўі вашы сорак год, і вы пазнаеце Мае ганеньне".

 

по числу четыредесяти дней, в нихже согледовали суть землю. Годъ во место дня поличенъ будеть и четыредесятъ летъ понесете безакония ваша. И познаете помсту Мою,

Я, СПАДАР, казаў, і ціж ня гэта Я ўчыню ўсёй грамадзе ліхой гэтай, што зьберлася супроці Мяне; на пустыні гэтай ліхой яны высіляцца й там памруць».

 

иже яко глаголахъ, тако и сотворю всему множеству сему презлому, еже востало естъ на Мя: на сей пустыни загынуть и помруть».

І тыя людзі, каторых пасылаў Масей выглядаць зямлю, і каторыя, зьвярнуўшыся, давялі ўсю грамаду наракаць на яго, здаючы ліхую лічбу праз тую зямлю,

 

Тогда вси тые мужи, ихже послалъ былъ Моисей, абы согледали землю, они ж, навратившеся, учинили роптание посреди людей, хуляще землю, иже бы была злая,

І памерлі тыя людзі, каторыя здалі ліхую лічбу празь зямлю, памерлі ад паражэньяя перад СПАДАРОМ.

 

нагле померли суть, поражены предъ лицемъ Божиимъ.

А Ігошуа Нунянок а Калеў Ефунёнак жылі з тых мужоў, што хадзілі выглядаць зямлю.

 

Исусъ пакъ, сынъ Наувинъ, и Калефъ, сынъ Ефонинъ, сие живи зостали ото всихъ тыхъ, еже посыланы были согледати земли.

І гукаў Масей словы гэтыя ўсім сыном Ізраелявым, і люд быў у вялікай жалобе.

 

И молвилъ естъ Моисей вся слова та ко всему сонму людей Ізраилевыхъ, и плакаша людие вельми.

І ўсталі рана нараніцы, і пайшлі на верх гары кажучы: «Вось, мы і ўзыйдзем на тое месца, праз каторае сказаў СПАДАР, бо мы ізграшылі».

 

И бысть рано, возыйдоша на верхъ горы и рекоша: «Готови есмо ити до земли, о нейже глагола Господь, яко согрешихомъ».

І сказаў Масей: «Нашто вы ўзрушаеце расказаньне СПАДАРОВА? Гэта ж не пашчасьце.

 

К ним же рече Моисей: «Почто преступуете заповедь Божию, еже николи вам не приходить к добру?

Ня ўзыходзьце, бо няма СПАДАРА сярод вас, каб ня былі зражаны перад варагамі вашымі.

 

Не рушайтеся и не ходите, яко Господь не естъ с вами, да не падете предъ враги вашими:

Бо Амалік а Канаанін там перад вамі, і вы падзіце ад мяча, бо вы адступілі ад СПАДАРА, і ня будзе з вамі СПАДАРА».

 

Амалехитяне и Хананеане суть пред вами, и падете от меча ихъ, понеже не хотесте послушати Господа; протожъ не будеть Господь с вами».

Але яны паважыліся ўзыйсьці на верх гары; а скрыня змовы СПАДАРОВАЕ а Масей не адышлі з пасярод табару.

 

Они пакъ, заслепившеся и не дбаючи на слова Моисеева, возыйдоша на верхъ горы. Скриня же Завета Господьня и Моисей не выходиша от среды становъ.

І зышлі Амалік а Канаанін, што жылі на гары тэй, і білі іх, і разьбілі іх, і гналі іх аж да Гормы.

 

Тогда Амалехитяне и Хананеане, живущие на горах тых, вышли сут противу имъ и, биюще их и поражающе, гнали даже до Орна.