Лікі 5 разьдзел

 

 

І гукаў СПАДАР Масею, кажучы:

 

Молвилъ естъ Господь Моисееви, глаголя:

«Раскажы сыном Ізраелявым, каб выслалі з табару ўсіх пракажаных, і ўсіх маючых вытакі, і кажнага, што стаў нячысты ад мертвае душы.

 

«Повели сыном Ізраилевымъ, да выженуть исъ полков всехъ прокаженныхъ и изливающих нечистоту семеня или поскверняющихся над мертвым.

Ад мужчыны й да жонкі вышліце, вонкі табару вышліце іх, і ня будуць плюгавіць яны табараў сваіх, што Я жыву пасярод іх».

 

Буди то мужъ или жена, выпровадите таковых от становъ ваших, да не посквернят вас, живуще с вами».

І зрабілі так сынове Ізраелявы, і выслалі іх вонкі з табару; як казаў СПАДАР Масею, так і зрабілі сынове Ізраелявы.

 

И вчинили суть тако сынове Ізраилевы и выгнали ихъ вонъ с полковъ, якоже повеле Господь Богъ Моисееви.

І Гукаў СПАДАР Масею, кажучы:

 

И рече Господь Моисею, глаголя:

«Гукай сыном Ізраелявым: мужчына альбо жонка, калі яны зробяць адзін із грахоў людзкіх, выступяць супроці СПАДАРА, і вінна будзе душа тая;

 

«Иръци сыномъ Ізраилевымъ: Мужъ или жена, ониже бы вчинили грехъ со всехъ греховъ, еже пригожаются людемъ, и для недбания своего презрели бы приказание Божие и согрешили,

Дык няхай выспавядаюцца з грэху свайго, каторы яны зрабілі, і верне за віну сваю ў галоўнай суме, і пятую часьць дадасьць да тога, і дасьць таму, супроці каго завініўся.

 

исповедять грехъ свой и вчинять за него воздаание, и приложать к тому пятую долю и дадуть тому, емуже ушкодили.

І калі ў чалавека няма сваяка, каб зьвярнуць за віну яму, то за віну зьвернецца СПАДАРУ; хай будзе гэта сьвятару звыш барана ласкіўчыненьня, каторым ён дастане яму ласкіўчыненьне.

 

Естъли же не будеть истъца, онже взяти имать, да отдадуть Господу, и будеть жерцово; к тому и овна, еже приносится за очищение, да будеть приемно приношение и помилуеть Богъ.

І ўсялякі дар із усіх сьвятасьцяў сыноў Ізраелявых, каторыя яны абракаюць, сьвятару, яму належа.

 

Вси теже начатки, еже приносять сынове Ізраилевы, жерцу да будут.

І пасьвячэньне кажнага чалавека яму будзе. Усе, што дасьць чалавек сьвятару, ягонае ё».

 

И елико приносится во Святыню и дается в руце жерцу, его да будеть».

І гукаў СПАДАР Масею, кажучы:

 

Молвилъ естъ Господь Моисееви, глаголя:

«Гукай сыном Ізраелявым і скажы ім: калі якога мужа жонка іступіла з дарогі, і хвальш учыніла супроці яго,

 

«Ирци сыномъ Ізраилевымъ: Мужъ, егоже бы жена проневерилася и, погордевши имъ, пребывала бы с ыным,

І паляжаў хто зь ёю ляжаньням насеньня, і гэта было ўтоена ад аччу мужа ейнага і схавана, і яна сплюгавіцца, ня будзе на яе сьветкі ані будзе засьпета,

 

а мужъ ея того не мог досветчити, яко тайно ест прелюбыдеание ея, а послуха несть на нее, понеже не ест застижена во явном прелюбыдеании,

І пройдзе над ім дух завісьці, і ён будзе завідзець жонку сваю, як яна сплюгаўлена; альбо пройдзе над ім дух завісьці, і ён будзе завідзець жонку сваю, як яна ня сплюгаўлена:

 

или аще духъ ревнования воздвижеть мужа неверующа жене своей, яко осквернена естъ или без вины ея возревновал ей,

Дык хай прывядзець тый муж жонку сваю да сьвятара, і прынясець дар ейны за яе дзясятую часьць ефы ячнае мукі; але ня ўзьлівае на яе алівы, і не кладзець кадзіла, бо гэта аброк завісьці, аброк успаміну, прыпамінаючы бяспраўе.

 

да приведеть ее ко жерцу и пренесить требу за нее — десятую часть меры муки ячное, и да не покроплевает ея олеемъ и ни воскладаеть на ню ладану, понеже треба ревнования естъ и приносъ, возыскающе прелюбыдеания.

І дабліжа яе сьвятар, і пастанове яе перад від СПАДАРОЎ;

 

Тогда жрець возметь жену и поставит ю предъ Господемъ,

І возьме сьвятар сьвятое вады ў гліняную судзіну, і з пылу, каторы будзе на мосьце вітальні, возьме сьвятар і паложа ў ваду;

 

и приемъ воду посвященную во сосудъ глиненъ и мало персти вземъ на земли во Храме Божиемъ, всыплеть до нея.

І пастанове сьвятар жонку перад від СПАДАРОЎ, і адкрые галаву жончыну, і дасьць ёй на далоні аброк успаміну, — аброк завісьці гэта, у руццэ ж у сьвятара будзе гаркая вада кляцьбы;

 

И внегда станеть жена предъ лицемъ Господьнимъ, откриеть жрець главу ея и дасть в руце ей требу возыскания и ревнования. Сам же жрець держати будеть воду прегоркую, над неюже клятву и злоречение глаголалъ естъ,

І прывядзець яе сьвятар да прысягі, і скажа жонцы: "Калі ніхто не ляжаў із табою, і ты не зьвярнула на нечысьць супроці мужа свайго, то не пашкодзе табе гэтая гаркая а кляцьбяная вада;

 

и зопытаеть под клятвою жены, и речеть: “Естъли же не случилася есь с мужемъ чуждимъ и своему не проневерила, тогда не ушкодить тобе вода сияa прегоркая и проклятая.

А калі ты адвярнулася ад мужа свайго й калі ты сплюгавілася, і калі хто ляжаў із табою апрача мужа твайго, —

 

Пакли же будеш ся отхилила от мужа своего и прелюбы учинила с мужемъ чуждимъ,

Тады сьвятар хай прывядзець жонку да прысягі прысягаю кляцьбы, і скажа сьвятар жонцы: — Няхай зробе табе СПАДАР на кляцьбу а на выкляцьце меж народу твайго, і хай зробе СПАДАР лядзьве твае апалымі і жывот твой апохлым;

 

сия проклятия да приидуть на тя: да предасть тя Господь во злоречение и во притчу всимъ людемъ Своимъ, да согниеть брюхо твое, и надувшися, да роспукнешися.

І хай пройдзе вада гэтая кляцьбяная ў нутр твой, каб апох жывот і апала лядзьве". І скажа жонка: "Амін, амін".

 

Внииди жъ вода проклятая во чрево твое, и внегда одмется утроба твоя, да згниеть лоно твое”. И отвещаеть жена: “Буди тако и буди”.

І напіша сьвятар кляцьбу гэтую ў кнізе, і змые яе гаркой вадою;

 

Тогда жрець напишет на листе тые слова злоречения и смыеть е тою водою проклятия и обличения,

І дасьць жонцы выпіць гаркую кляцьбяную ваду, і ўвыйдзе ў яе вада кляцьбяная, на гарчыню.

 

и дасть жене пити. Она же внегда выпиеть,

І возьме сьвятар із рук жонкі дар завісьці, і будзе нахінаць дар туды-сюды перад відам СПАДАРА, і дабліжа яго да аброчніка.

 

возметь жрець о[т] руку ея требу ревнования и воздвигнеть ю предъ Господемъ и положит на требнице.

І возьме сьвятар жменю з дару ўспаміну ейнага з хлебнага аброку, і будзе кадзіць на аброчніку, і потым дасьць жонцы выпіць вады.

 

Сице же первей вчинит: да возмет горсть муки принесеное и запалить на требнице, и тако жене дасть пити воду прегоркую.

І як дасьць напіцца вады, і будзе, калі яна нячыстая й зрабіла выступ супроці мужа свайго, увыйдзе ў яе гаркая кляцьбяная вада на гарчыню ёй, і апохне жывот ейны, і ападуць лядзьве ейныя, і будзе гэтая жонка кляцьбою сярод народу свайго.

 

Она же егда выпиеть ю, будет ли осквернена, яко прелюбы естъ учинила с мужемъ чуждимъ, розойдется по ней вода проклятая и брюхо ся надметь и лоно выгниеть, и будеть жена та во злоречение и во притчу всемъ людемъ.

А калі жонка ня сплюгавілася й чыстая яна, дык будзе нявінная і будзе запладняцца насеньням.

 

Пакли же не будеть винна, ничто не зашкодить ей вода тая и будеть родити сыны потомъ.

Гэта права завісьці, як жонка адвернецца ад мужа свайго й сплюгавіцца,

 

Сей естъ законъ ревнования, егда бы жена проневерилася мужу своему и с ынымъ осквернила,

Альбо як у мужу пройдзе дух завісьці, і ён будзе завідзець жонку сваю: і ён пастанове жонку перад відам СПАДАРОВЬМ, і ўчыне зь ёю сьвятар усе подле гэтага права.

 

и мужъ ея, духом ревнования порушенъ сый, привел бы ю предъ лице Божие. То да вчинить ей жрець по всему, якоже первей поведено ест,

І будзе муж нявінны ад бяспраўя, а тая жонка панясець бяспраўе свае».

 

и тако мужъ будеть безъ вины, жена пакъ понесеть грехъ свой».