Лікі 11 разьдзел

 

 

І як гэты люд быў як наракальнікі, дык гэта было ліха ў вушшу СПАДАРОВЫМ; і СПАДАР пачуў, і ўзгарэўся гнеў Ягоны, і загарэлася памеж іх цяпло СПАДАРОВА, і пачало жэрці ў канцу табару.

 

Втой же часъ бысть роптание на Господа в людехъ, яко бы тошнечи собе для труду путя. Сееже егда услышалъ Богъ, разгневался естъ и пустилъ огонь с небеси и попалилъ заднюю часть от полковъ.

І загаласіў люд да Масея, і памаліўся Масей СПАДАРУ, і згаела цяпло.

 

Внегда же вопиаху людие к Моисееви, помолися Моисей ко Господу, и загасе огонь.

І назваў імя месца таго: Тавера, бо загарэлася ў іх цяпло СПАДАРОВА.

 

И назвалъ естъ имя месту тому — Запаление,a понеже запалился былъ огонь в нихъ от Господа.

І зборышча мешанае, каторае было сярод іх, угалілася галеньням, і селі й плакалі; таксама сынове Ізраелявы, і казалі: «Хто дасьць нам есьці мяса?

 

Тогда людие примешении, еже были вышли с ними изъ Египта, возжадаху похотениемъ превеликим мяса, седяще и плачуще. Прилучившися к ним теже и сынове Ізраилеви и глаголаша: «Кто дасть нам, да быхомъ насытилися мяса?

Мы памятуем рыбу, каторую ў Ягіпце мы елі дарма, гуркі а дыні а пор, цыбулю а часнок.

 

Воспоминаемъ на рибы, еже едахом во Египте дармо. На паметь пришли нам дыне и огурки, лукъ, цибуляb и чеснокъ.

А цяпер душа наша высьмягла; нічога няма, апрача тога, што на манну вочы нашы».

 

Душа наша высхла естъ, очи наше ничтоже иного видят, толико манну».

А манна падобная да корыяндравага насеньня, выглядам, як выгляд бдолаха.

 

Была же естъ манна, яко зернетка корианъдрова, дробна, светла на погледении.

Люд разыходзіўся і зьбіраў яе, і малоў у жорнах альбо тоўк у ступе, і варыў у казане, і пёк ізь яе перапечкі; і быў смак яе, як смак сьвежае алівы.

 

И схожаху убо людие и збираху манну около шатров, и назбиравши ее, меляху во жерновахъ или толчаху у ступе, и зваривши во горнеци, чиняху с нея покармы, яко бы оладьи. Вкушение ея бяше, яко хлебъ, с олеемъ пряженый.

І як раса зыходзіла на табар ночы, тады зыходзіла на яго й манна.

 

И егда в нощи спадываше роса около шатровъ, тогда вкупе схожаше и манна.

І чуў Масей, што люд плакаў па радзімах сваіх, кажны ля ўходу будану свайго; і надта ўзгарэўся гнеў СПАДАРОЎ, і гэта было ліха ў ваччу Масея.

 

Внегда пакъ услышалъ естъ Моисей людей плачущихся, единого каждого стоящего у дверехъ шатра своего по челедехъ своихъ, и розгневася Бог яростию великою велми. Но и Моисею неизносимая тягота бысть,

І сказаў Масей СПАДАРУ: «Чаму Ты ліха чыніш слузе Свайму? І чаму я ня прыдбаў ласкі ў ваччу Тваім, што Ты ўзлажыў цяжар усяго люду гэтага на мяне?

 

и рече к Богу: «Почто засмутил еси раба твоего? И чему не знайдохъ ласки предъc Тобою, яко возложилъ еси бремя всихъ людей на мя?

Ціж я зачаў увесь гэты люд? і ціж я нарадзіў яго, што Ты імне кажаш: "Насі яго на ўлоньню сваім, як нянька носе сысуна, да зямлі, каторую Ты прысягаў бацьком ягоным?"

 

Еда ли азъ во утробе зачахъ и породихъ все множество сее, да речеши ко мне: “Понеси их на рамену твоемъ, якоже доилница носить детище свое, и внеси е до земли, юже обещахъ дати отцемъ их”?

Скуль імне мяса, каб даць усяму люду гэтаму? Бо яны плачуць перад імною, кажучы: "Дай нам мяса есьці".

 

Откуду имамъ взяти мяса, да бых дал так великому множеству? Яко плачут на мя, глаголюще: “Дай нам мяса ясти!”

Не магу я адзін адзінюсенькі несьці ўсяго люду гэтага, бо ён лішне цяжкі імне.

 

Не могу сам понести людей сихъ, яко тяжци мне суть.

І як гэтак Ты робіш імне, то валей забіць, забі мяне, калі я прыдбаў ласку ў ваччу Тваім, і каб імне ня бачыць гароты свае».

 

Пакли же иначей любится тобе, молю Ти ся, умори мя лепей, да знайду милость предъ очима Твоима и не увижу более злого сего».

І сказаў СПАДАР Масею: «Зьбяры Імне семдзясят мужоў із старцоў Ізраелявых, каторых ты знаеш, што яны старцы люду а нагляднікі яго, і вазьмі іх да вітальні збору, і хай стануць там із табою.

 

Тогда рече Господь к Моисею: «Созови Ми седмъдесят мужевъ от старейшинъ Ізраилевыхъ, ихже ты знаешъ, яко старшие суть и мудрейшие межи людми, и приведеши е ко дверемъ Храму Сведения, и повелиши имъ стояти ту с собою.

Я зыйду, і буду гутарыць там із табою, і вазьму з Духа, каторы на табе, і ўзлажу на іх, і будуць насіць із табою цяжар люду, і ня будзеш насіць ты адзінюсенькі.

 

Азъ же снииду и глаголати буду тобе, и во-зму от духа твоего и дамъ имъ, да бы помогли тобе нести бременя всехъ людей, да не отяжеши ты единъ.

А люду скажы: "Пасьвяціцеся назаўтрае й будзеце есьці мяса. Бо вы плакалі ў вушы СПАДАРОВЫ, кажучы: ’Хто дасьць нам пад’есьці мяса? добра было нам у Ягіпце’, то й дасьць вам СПАДАР мяса, і будзеце есьці.

 

Людемъ пакъ речеши: Очиститеся, яко за утра будете ясти мясо, Азъ убо слышахъ васъ, глаголющих: “Кто намъ дасть мяса наестися? Добро намъ естъ было жити во Египте!” Се дасть вамъ Богъ мяса,

Не адзін дзень будзеце есьці, і ня два, і ня пяць дзён, і ня дзесяць дзён, і ня дваццаць дзён;

 

да ясте не един день, ни два, ни пять ани десят или двадцеть,

Да месяца дзён, пакуль ня пойдзе яно з ноздраў вашых і ня станецца вам агідным, за тое, што вы ўлегцы замелі СПАДАРА, Каторы сярод вас, і плакалі перад Ім, кажучы: ’Нашто было нам выходзіць ізь Ягіпту?’"»

 

но месець целый, дондеже полезеть вам ноздрями вашими и во брыдкости е имети будете, яко не покористеся Господу, Онже посреди васъ естъ, плачуще пред Нимъ и глаголюще: “Почто выйдохомъ изъ Египта? Погинути намъ во пустыни сей!”»

І сказаў Масей: «Шасьцьсот тысячаў пешых люд гэты, што я сярод яго, а Ты кажаш: "Я дам ім мяса, і будуць есьці цэлы месяц дзён".

 

И рече Моисей къ Господу: «Шестьсотъ тысещей пешихъ естъ людей сихъ, Ты же глаголеши: Дамъ имъ ясти мяса целый месець!

Няго ж драбны й буйны статак зарэзаць ім, і знойдзеш ім? Або ўся рыба морская зьбярэцца ім, і знойдзеш ім?»

 

Еда ли набиеши множество волов и овець, да бы могъ досыть дати имъ? Или еда вси рибы, еже у мори суть, сберутся вкупу, да насытиши ихъ?»

І сказаў СПАДАР Масею: «Ціж рука СПАДАРОВА скарацілася? Цяпер ты абачыш, ці станецца подле слова Майго, ці не?»

 

К нему же рече Господь: «Еда ли рука Божия не постигнеть сихъ? Се ныне узриши, наполнит ли ся слово Мое чили ни».

І вышаў Масей, і гукаў люду словы СПАДАРОВЫ, і зьбер семдзясят мужоў із старцоў люду, і пастанавіў іх наўкола будану.

 

Тогда пришедъ, Моисей поведаше людемъ вся словеса Божия, и созвавъ седмъдесятъ мужевъ от старейшинъ Ізраилевыхъ, и повеле имъ стати у Храму Божия.

І зышоў СПАДАР у булаку, і гутарыў ізь ім, і ўзяў із Духа, каторы на ім, і даў на семдзясят мужоў старцоў. І было, як супачыў на іх Дух, то праракалі яны і не перасталі.

 

И снииде Господь во облаце, и глагола к нему. И отнявъ от духа, еже был при Моисею, далъ естъ седмидесятми мужемъ, и внегда на них отпочивалъ духъ, пророковали суть и к тому не перестали.

І заставаліся два мужы ў табару: аднаго імя Елдад, а другога імя Мейдад, і яны з упісаных, і ня выходзілі да будану, і яны праракалі ў табару.

 

Остали же были въ полцехъ два мужа: имя единому — Алдадъ, а другому — Медад, на нихже отпочинулъ духъ, яко и тии написани быша, но не приидоша ко Храму Божию. И внегда сие пророковали во полцехъ,

І прыбег тый маладзён, і азнайміў Масею, і сказаў: «Елдад а Мейдад праракаюць у табару».

 

притекъ юноша и поведа Моисееви, глаголя: «Алдадъ и Медад пророкують в полцех».

І адказаў Ігошуа Нунянок, служэц Масеяў, адзін із абраных ягоных, і сказаў: «Спадару мой Масею, забарані ім».

 

Тогда скоро Ісусъ Наввинъ, отрокъ Моисеевъ и избранный от многихъ, рече к Моисею: «Господине, запрети имъ».

І сказаў яму Масей: «Ці не завідуеш ты за мяне? О, калі б хто даў, што ўвесь люд СПАДАРОЎ былі прарокамі, калі б СПАДАР даў Духа Свайго на іх».

 

Отвеща Моисей: «Что ревнуеши за мя? Кто дасть ми сее, абы вси людие пророковали и да бы далъ имъ Господь духа Своего?»

І ўзноў пайшоў Масей да табару, ён а старцы Ізраелявы.

 

И навратися Моисей со старейшинами сыновъ Ізраилевыхъ въ полки.

І ўзьняўся вецер ад СПАДАРА, і прынёс ад мора перапёлкі, і рассыпаў іх каля табару, на дзень дарогі гэтта і на дзень дарогі гэнам, навокал табару, траха на два локці над відам зямлі.

 

Тогда ветръ превеликий изыйде от Господа, захвативъ за моремъ крастеле, и принесе посреди полковъ на вси страны около тако далеко, яко бы могъ единымъ днемъ зайти, летающе по полцехъ дву локтей от земли.

І ўстаў люд, і ўвесь тый дзень, і ўсю ноч, і ўвесь заўтрашні дзень зьбіралі перапёлкі; і хто мала зьбіраў, тый зьбер дзесяць гомераў; і разлажылі іх разлажэньням наўкола табару.

 

И воставши, людие весь день и всю нощ, и на заутрее нахватали множество крастелей, единый каждый принайменей по десяти меръ, и сушили ихъ около шатровъ.

Мяса яшчэ было меж зубоў іхных перад разжаваньням, як гнеў СПАДАРОЎ узгарэўся на люд, і выцяў СПАДАР люд вельмі вялікаю караю.

 

Еще мясо было в зубехъ ихъ и ниже оскуде пища ею, и се гневъ Божий прииде на люде и поразилъ е раною претяжъкою велми.

І ён назваў імя месца таго Кіброт-Гаттаава (Грабы Прагавітасьці), бо там пахавалі прагавіты люд.

 

Сего для прозвася место тое Гробове похотей,d ту убо воистинну погребоша людей, пожадавшихъ мяса.

Ад Кіброт-Гаттаавы крануўся люд да Гасэрофу, і былі ў Гасэрофе.

 

Тогда сынове Ізраилевы, рушившися от того места, еже слыло Гробове похотения, приидоша во пустыню Асерофъ и пребыша ту.