Лікі 12 разьдзел

 

 

І гукалі Мірыям а Аарон супроці Масея за жонку Етыоплянку, каторую ён узяў; бо жонку Етыоплянку ён узяў;

 

Тогда роптала ест Мария и для его Мурянинки,

І сказалі: «Ці адным Масеям гукаў СПАДАР? Ці ня гукаў Ён таксама намі?» І пачуў СПАДАР.

 

глаголюще: «Не толико к Ааронъ на Моисея жены самому Моисееви молвилъ ест Господь, но и с нами глаголал естъ». Сее егда услышал Богъ,

А муж Масей найпакарнейшы зь усіх людзёў, што на відзе зямлі.

 

розгневался зело, былъ убо ест Моисей мужъ кротокъ велми паче всехъ людей, сущих на земли.

І казаў СПАДАР зьнячэўку Масею а Аарону а Мірыяме: «Выйдзіце вы трое перад будан збору». І вышлі ўсі трое.

 

И скоро рече Господь Моисееви и Ааронови, и Марии: «Выйдите толико вы три ко Храму Сведения».

І зышоў СПАДАР у болачным стаўпе, і стаў ля ўходу будану, і гукнуў Аарона а Мірыям, і вышлі яны абое.

 

И внегда они вышли суть, сступилъ естъ Господь во столпе облачномъ и ста во дверехъ храмовыхъ, и возва Аарона и Марии. Они же егда приступили,

І сказаў: «Слухайце ж словы Мае: калі бывае ў вас прарока, то Я, СПАДАР, аб’яўляюся яму ў зьяве, у сьне буду гутарыці зь ім;

 

рече имъ: «Послушайте словесъ Моих: аще будет посреди вас кто пророкомъ Божиимъ, во видении явълюся ему или во сне буду глаголати к нему.

Ня так слуга мой Масей; у вусім доме Маім верны ён.

 

Не таковый ли пакъ рабъ Мой Моисей, онже во всем дому Моемъ найвернейший естъ?

Вуснамі да вуснаў Я буду гутарыць ізь ім, і зьяваю, а не загадкамі, і падобнасьць СПАДАРОВУ ён бача; і чаму вы не баяліся гукаць супроці слугі Майго, супроці Масея?»

 

Яко лицемъ к лицу глаголю к нему, явно же и не во уподоблении, и ни в притчах видить Бога. Сего ради како не стыдестеся роптати на раба Моего Моисея?»

І запалаў гнеў СПАДАРОЎ на іх, і Ён адышоў.

 

Тогда, розгневавшися на нихъ, от[ъ]иде

І булак адвярнуўся ад будану, і вось, Мірыям пракажана, як сьнег. Аарон азірнуўся на Мірыям, і вось, яна пракажаная.

 

и облакъ по томъ воздвижеся от Храму Божия. И се Мария, сестра Моисеева, прокажена бяже,a бела явися, яко снегъ. И внегда погледел на нее Ааронъ и узрелъ, ано по всемъ теле ея розлилося прокажение,

І сказаў Аарон Масею: «Спадару мой, не лажы на нас грэху, што мы дурна ўчынілі і што ізграшылі;

 

и рече к Моисееви: «Молю ти ся, господине, не мсти над нами греха сего, яко не ведяще учинихом,

Няхай ня будзе, як мертвае, каторае выходзе зь дзетніцы маці свае, і стлела палавіца цела».

 

да не будеть сия, яко мертвая и яко искидокъ, еже выверженъ бываеть с ложеснъ материных, се бо вже половина плоти ея сказилася естъ от вреда прокажения».

І маліў Масей СПАДАРА, кажучы: «Божа! уздароў яе, калі ласка».

 

Тогда возопилъ естъ Моисей ко Господу, глаголя: «Господи Боже! Молю Ти ся, уздрави ю!»

І сказаў СПАДАР Масею: «Калі б ацец ейны плюнуў ёй у від, то ці ня мела б яна сароміцца сем дзён? Дык хай будзе яна замкнёна на сем дзён вонках табару, а потым ізноў уведзена будзе».

 

Ему же отвеща Господь: «Егда бы отець ея плюнулъ ей на тварь, не имела ли бы ся за то стыдити принайменей за седмъ дней? Сего ради да отлучать ю вонъ с полковъ до седми дней, по томъ пакъ опять приведена будеть».

І была Мірыям замкнёна вонках табару сем дзён, і люд не падарожжаваў, пакуль ня была ізноў уведзена Мірыям.

 

И тако выгнана естъ Мария вонъ с полковъ за седмъ дне. И людие вси Ізраилевы не рушилися суть нигде же з места того, дондеже очистена естъ Мария и паки приведена в полки к людемъ Ізраилевымъ.

І просьле гэтага люд крануўся з Гасэрофу й разьлёгся табарам на пустыні Паран.