Лікі 23 разьдзел
Лікі
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
І сказаў Валаам Валаку: «Збудуй імне тут сем аброчнікаў, і прыгатуй імне тут сем цялят-бычкоў і сем бараноў».
Ирече Валаамъ ко Валаку: «Уделай ми изде седмъ требищъ и наготуй толико жъ телцевъ и толико жъ овновъ».
І зрабіў так подле тога, як казаў Валаам, і ўзьнесьлі Валак а Валаам па цяляці а па баране на аброчніку.
И егда вчинил по словеси Валаамове, возложили на един каждый требникъ телца и овна вкупе.
І сказаў Валаам Валаку: «Пастой ля ўсепаленьня свайго, а я пайду; можа СПАДАР выйдзе імне напярэймы, і слова, што Ён аб’яве імне, то я скажу табе». І пайшоў на высокае месца.
И рече Валаамъ к Валакови: «Постой мало у жертвы твоея, дондеже пойду, да явить ми ся Богъ, и все, еже повелит мне, сповемъ тобе».
І сустрэўся Бог із Валаамам, і сказаў Яму: «Сем аброчнікаў прыгатаваў я, і ўзьнёс па цяляці-бычку а па баране на аброчніку».
И внегда от[ъ]иде скоро, явися ему Богъ. И рече Валаамъ к Богу: «Седмъ требищь уделах Тобе и на каждое возложих телца и овна».
І ўлажыў СПАДАР слова ў вусны Валаамавы, і сказаў: «Зьвярніся да Валака і гэтак гукай».
Господь же вложи слова во уста его и рече к нему: «Навратися воспять к Валаку и сее глаголати будешъ».
І зьвярнуўся да яго, і вось, ён стаіць ля ўсепаленьня свайго, ён а ўсі начэльнікі моаўскія.
И навратився, знайде Валака стоящего у жертвы своея, и вси князи Моавские с нимъ.
І ўзьняў прыпавесьць сваю, і сказаў: «З Арам прывёў мяне Валак, кароль Моава, з гор усходніх: "Пайдзі, пракліні імне Якава, прыйдзі, пракажы кляцьбу на Ізраеля".
Тогда начавъ притчу свою и рече: «От Арана приведе мя Валакъ, царь Моавский, от горъ, еже суть на востокъ солнеца, глаголя: “Пойди, да проклинеши ми Якова, и поспеши, да злоречиши Ізраилю!”
Як пракліну я? БОГ не пракляў яго.
Како проклину того, егоже не проклинаеть Богъ? Или яко злоречу тому, егоже не злоречить Господь?
Зь верху скал бачу я яго, і з узгоркаў гляджу на яго: вось, люд жывець асобна і меж народаў ня лічыцца.
З высокихъ горъ узрю его и с холмовъ поглежу на нь. Людие сие сами о собе будуть жити и ко инымъ народомъ не причтутся.
Хто паліча пясок Якаваў і лік чацьвертае часьці Ізраеля? Хай памрэць душа мая сьмерцю справядлівых, і хай будзе апошні канец мой падобны да яго».
Кто возможеть съчести племя Яковле или зведати родину Ізраилеву? Да умреть душа моя смерътию праведныхъ и да будут последняя моя подобная сим!»
І сказаў Валак Валааму: «Што ты імне робіш? Я ўзяў цябе праклясьці варагоў маіх, а ты, вось, дабраславенствам дабраславіш?»
Тогда рече Валакъ ко Валааму, глаголя: «Что сее ты чиниши? Азъ позвахъ тебе, да бы злоречилъ есь врагомъ моимъ, и ты пакъ воспять доброречиши имъ?»
І адказаў ён, і сказаў: «Ці ня тое, што ўложа СПАДАР у вусны мае, ці ня тое маю рупіцца казаць?»
К нему же отвеща Валаамъ: «Еда ли могу что иное глаголати, развей того, еже повеле ми Господь?»
І сказаў яму Валак: «Пайдзі ж з імною на другое месца, з каторага ты абачыш яго, але толькі часьць яго абачыш, а ўсяго не абачыш; і пракліні імне яго стуль».
Потомъ опять рече Валакъ къ Валааму: «Пойди со мною на иное место, отнуду же согледаеши часть войска людей Ізраилевых, всего же не узриши, а оттоле проклини ихъ».
І ўзяў яго на поле Софім, на верх гары Пісґі, і збудаваў сем аброчнікаў, і ўзьнёс па цяляці-бычку а па баране на кажным аброчніку.
И егда возведе его на верхъ горы высокое, именемъ Фазгы, и вделалъ естъ на томъ месте Валаамъ седмъ требниковъ и на единый каждый з нихъ возложилъ телца и овна.
І сказаў Валаку: «Пастой тут ля ўсепаленьня свайго, а я сустрэну там СПАДАРА.
И рече ко Валаку: «Постой ту, у жертвы твоея; азъ же пойду, еда явить ми ся Господь».
І стрэўся СПАДАР із Валаамам, і ўлажыў слова ў вусны ягоныя, і сказаў: «Зьвярніся да Валака й гэтак кажы».
И явися ему Богъ, и вложи слово во уста его, и рече: «Навратися паки к Валакови и сия глаголи пред ним». 17 И навратився, Валаамъ знайде его стоящего у жертвы своея, и князи Моавские с нимъ. И воспроси его Валакъ, глаголя: «Что рече Господь Богъ?»
І прышоў да яго, і вось, ён стаіць ля ўсепаленьня, і начэльнікі моаўскія зь ім. І сказаў яму Валак: «Што казаў СПАДАР?»
Валаам же нача глаголати притчу свою и рече: «Стой, Валаку, и послушай, а пилъне позоруй, сыну Сефоровъ!
Ён узьняў прыпавесьць сваю і сказаў: «Устань, Валача, і паслухай, сьхіні вуха да мяне, Сэпоронку.
Не естъ Богъ, яко человекъ, да бы солгалъ, или яко сынъ человечий, да бы ся изменил: что естъ глаголал, иначей не учинит, и что молвилъ, все наполнить.
Не чалавек Бог, каб яму маніць, і ня сын людзкі, каб яму каяцца. Ці Ён скажа, і ня ўчыне? І будзе казаць, і ня дойсьніць?
На благославение ихъ приидохъ к тобе, протожъ благославения имъ бранити не могу,
Вось, дабраславіць прыняў я, бо Ён дабраславе, і я не магу перастанавіць.
несть убо кумира во Якове и ни видети ідоловъ во Ізраили. Господь, Богъ ихъ, естъ с ними и трубение побежающего царя в нихъ.
Бо Ён не назірае бяспраўя ў Якаву, і ня бача крутадушша ў Ізраелю; СПАДАР, Бог яго, зь ім, і трубны каралеўскі гук у яго.
Богъ вывелъ е изъ Египта, Егоже сила подобна естъ единорожцу,
Бог вывеў яго зь Ягіпту, барзьдзіня аднарога ў яго.
несть бо чародеанией во Ізраили и ни волхованией во сынехъ Яковлевыхъ. Во времена своя повесться Якову, что сотворить Богъ Ізраилю.
Няма чараў у Якаву і няма варажбы ў Ізраелю. У пару скажуць празь Якава а праз Ізраеля: "Во што твора Бог!"
Сие людие яко лвица востанеть и яко левъ восхопится; не ляжеть, дондеже ловитву изъясть и кровь язвеныхъ испиеть».
Вось, люд, як лявіца ўстаець, і як леў падыймаецца; ня ляжа, пакуль ня зьесьць здабытку і ненап’ецца крыві забітых».
И рече Валакъ к Валааму: «Ни клятвами клини е, ни благославениемъ благославяй ихъ».
І сказаў Валак Валааму: «Ані клясьці ня кліні, ані дабраславіць не дабраслаў яго».
Он же отвеща: «Еда ли не рекохъ тобе: все, еже повелить ми Богъ, то и вчиню?»
І адказаў Валаам, і сказаў Валаку: «Ці не казаў я табе, кажучы: "Усе, што СПАДАР кажа, я маю рабіць?"»
Паки рече Валакъ ко Валааму: «Пойди а поведу тя на иное место: еда како полюбится Богу, да бы оттоле злоречилъ еси имъ?»
І сказаў Валак Валааму: «Пайдзі ж, я вазьму цябе на іншае месца; можа будзе зьлюб у ваччу Бога, і праклінеш яго імне стуль».
И внегда возвелъ его на верхъ горы Фегоръ, еже зрить к пустыни,
І ўзяў Валак Валаама на верх Пеґора, што глядзіць на від пустыні.
рече к нему Валаамъ: «Уделай ми ту седмъ требникъ и наготуй толико жъ телцев и овъновъ».
І сказаў Валаам Валаку: «Збудуй імне тут сем аброчнікаў і прыгатуй імне тут сем цялят-бычкоў і сем бараноў».
И зготовил естъ Валакъ, якоже повеле ему Валаам, и возложил на кождый требник телца и овна.
І зрабіў Валак, як сказаў Валаам, і ўзьнёс па цяляці-бычку а баране на аброчніку.
