Лікі 16 разьдзел
Лікі
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
І ўзяў Кора, сын Іцгара, сына Когафа Левянка, а Дафан а Авірам Елявёнкі а Он Пелефёнак, сынове Рувінавы,
Затымъ пакъ Хорей, сынъ Ізауровъ от колена Леувиева, Дафанъ и Авиронъ, сынове Елиавови, теже Іхонъ, сынъ Фалеков от колена Рувимова,
І паўсталі на Масея, разам ізь дзьвесьце пяцьдзясят сынамі Ізраельскімі, князьмі збору, гуканымі на ўрочыстыя зборы, людзьмі славутымі.
востали суть на Моисея и иныхъ к тому сыновъ Ізраилевыхъ двесте и пятдесятъ мужевъ, старейшинъ от людей, ихже, внегда совещеваше советы, по имени призываху.
І зьберліся супроці Масея а Аарона, і сказалі ім: «Досыць вам; увесь збор, усі сьвятыя, і сярод іх СПАДАР. Чаму ж вы ўзьнімаецеся над грамадою СПАДАРОВАЙ?»
И егда востали на Моисея и на Аарона, рекоша к нимъ: «Доволееть вам, иже все множество сее людей Божие ест и Самъ Богъ да справуеть их. Вы пакъ почто возноситеся над люди Божия?»
Пачуў Масей, і паў на від свой,
Сия внегда услышалъ Моисей, паде на лице свое на землю и
І гукаў да Коры й да ўсяе вяткі ягонае, кажучы: «Нараніцы паведаме СПАДАР, хто Ягоны, і хто сьвяты, і дабліжа да Сябе; і каго Ён абярэць, таго дабліжа да Сябе.
рече Хорею и всему множеству людей, глаголя: «За утра рано явить Господь, еже суть Его, и святыхъ Своихъ прилучит к Собе, а ихже избереть, приближатся к Нему.
Во што зрабіце: вазьміце сабе кадзільніцы, Кора а ўся вятка ягоная,
Сего ради вчините сее: возми единый каждый кадилницу свою — ты, Хорею, и вси, еже суть с тобою, —
І палажэце ў іх цяпло, і ўсыпце ў іх кадзіла перад СПАДАРОМ заўтра: і будзе, каго абярэць СПАДАР, тый сьвяты. Досыць вам, сынове Левавы!»
и накладите з утра до них углия и возложите фемианъ предъ Господемъ, и егоже выбереть Господь, той будеть светый. Велми ся воздвигуете, сынове Леувиевы!»
І сказаў Масей Коры: «Паслухайце, калі ласка, сынове Левавы:
И рече паки къ Хорею: «Слыште, сынове Леувиевы!
Няго ж мала вам, што аддзяліў Бог Ізраеляў вас ад збору Ізраельскага, каб дабліжыць вас да Сябе, каб паўніць службы ля вітальні СПАДАРОВАЕ і стаяць перад грамадою, служыць ім?
Еда ли еще мало вам сее, иже отделил ест вас Богъ Ізраилевъ от всех людей и взял Собе, да бы есте работали во храме и стоали предо всими людми, служаще Ему?
І Ён дабліжыў цябе і ўсіх братоў тваіх, сыноў Левавых, із табою, і вы дамагаецеся яшчэ й сьвятарства.
Того ли пак для принял тя ест к Собе и братию твою, сыны Леувиевы, да бы есте и жречество собе подвратили?
Дык ты а ўся вятка твая, тыя, каторыя зьберліся супроці СПАДАРА, а Аарон, што ён, што вы наракаеце на яго?»
И все собрание твое на Бога повстало. Что убо ест Аарон, яко ропчете на нь?»
І паслаў Масей гукнуць Дафана а Авірама Елявёнкаў; але яны сказалі: «Ня ўзыйдзем.
Тогда послал Моисей, абы позвали Дафана и Авирона, сынов Елиавовых, ониже отказали: «Не пойдемъ!
Ціж мала таго, што ты ўзьвёў нас ізь зямлі, у каторай цячэць малако а мёд, каб загубіць нас на пустыні? і ты яшчэ хочаш панаваць над намі, на’т панаваць?
Еда ли мало ест тобе, иже вывелъ еси насъ изъ Египта, земли, текущее млеком и медом, погубити хотяй во пустыни? Толико владей нами.
Ты ж ня прывёў нас да зямлі, ідзе цячэць малако а мёд, і ня даў нам спадак поля а вінішча. Ціж вочы гэтым людзём хочаш вылупіць? Ня ўзыйдзем!»
Се вже увелъ есь насъ в землю, текущу млекомъ и медом, и подавал еси намъ достоания поля и винограды! Еда ли еще хощеши и очи наше вылупити? Ото не йдемъ!»
І вельмі стала немарасна Масею, і сказаў СПАДАРУ: «Не зьвярніся да дароў іхных; я ня ўзяў у іх ні воднага асла й ня ўчыніў ліха ні воднаму зь іх».
Тогда розгневался ест Моисей велми и рече къ Господу: «Не зри на жертвы их и ни приимай от нихъ, Ты убо веси, иже ни осляти от нихъ не взяхъ ниже коего изобидихъ з нихъ».
І сказаў Масей Коры: «Ты а ўся вятка твая будзьце заўтра перад відам СПАДАРА, ты а яны і Аарон.
И рече ко Хорею: «Ты и вси, еже суть с тобою, стоите предъ Господемъ особно, и А[а]ронъ теже особно.
І вазьміце кажны сваю кадзільніцу, і палажэце ў іх кадзіла, і дабліжча перад від СПАДАРОЎ, кажны сваю кадзільніцу, дзьвесьце пяцьдзясят кадзільніц; і ты й Аарон, кажны сваю кадзільніцу».
За утра возми каждый кадилницу свою со углиемъ и накладите фимиана, кадяще предъ Господемъ двусты и пятьдесятъ кадилниць. Аарон теже да держить кадилъницу свою».
І ўзялі кажны сваю кадзільніцу, і палажылі ў іх цяпла, і ўсыпалі ў іх кадзіла, і сталі ля ўходу ў вітальню збору; і Масей і Аарон.
Сее внегда учиниша и стояли Моисей и Ааронъ,
І зьбер супроці іх Кора ўсю грамаду да ўходу будану збору. І зьявілася слава СПАДАРОВА ўсяму збору.
и собрали противъ имъ все множество людей ко дверемъ храмовым. И явися всемъ имъ слава Божия.
І казаў СПАДАР Масею а Аарону, кажучы:
И рече Господь к Моисею и ко Аарону, глаголя:
«Адлучыцеся ад вяткі гэтае, і Я якга выгублю іх».
«Отступите от среды сонма сего, да скоро погублю их».
І яны палі на віды свае й сказалі: «Божа, Божа духоў усялякага цела! Ціж не адзін чалавек ізграшыў, і на ўсю грамаду Ты гневацца будзеш?»
Они же падоша на лица своя на землю и рекоша: «Пресилный Боже духовъ всякое плоти! Егда единъ согрешить, чи на всехъ гневъ Свой пролиеши?»
І казаў СПАДАР Масею, кажучы:
И рече Господь Богъ к Моисею:
«Кажы грамадзе, кажучы: узыйдзіце з усіх бакоў ад гасподы Корынае, Дафановае а Авірамавае».
«Повели всемъ людемъ, да отступять от всего сонма Хореева, Дафанова и Авиронова».
І ўстаў Масей, і пайшоў да Дафана а Авірама, і за ім пайшлі старцы Ізраелявы.
Тогда восталъ естъ Моисей и шолъ к Дафанови и ко Авиронови, а идоша воследъ его старейшины людей Ізраилевыхъ.
І сказаў збору, кажучы: «Адвярніцеся ж ад людзёў ліхіх гэтых, і не датыкайцеся да нічога, што належа да іх, каб не загінуць вам у вусіх грахох іхных».
И рече Моисей ко всему множеству людей, глаголя: «Отступите от шатров безаконных человек сих и не дотыкайтеся речей, елика же ею суть, да не загинете во гресехъ ихъ».
І ўзышлі яны ад гасподы Корынае, Дафановае а Авірамавае наўкола, а Дафан а Авірам вышлі й стаялі ля ўходу буданоў сваіх, і жонкі іхныя, і дзеці іхныя, і дзецяняты іхныя.
И внегда отступиша от становъ их и сташа около них — Дафанъ пакъ и Авиронъ, вышедши, стояли суть во дверех шатров своих с женами и з детми и со всим сонмомъ своимъ, —
І сказаў Масей: «З гэтага пазнаеце, што СПАДАР паслаў мяне чыніць усі справы гэтыя, бо я не сваім адумам:
тогда рече Моисей: «По семъ познаете, яко Господь Богъ послал мя чинити вся сия дела, еже видите, и ничто же чиню самъ по серцу своему:
Бо калі яны памруць, як памірае кажны чалавек, і стрэне іх такі кон, як усіх стракае людзёў, то не СПАДАР паслаў мяне.
естъли же обычайною смертию людскою загинуть сие, и приидет ли на нихъ пагуба, еже иныхъ посполите губить, то не послал мя естъ Господь.
А калі новае тварэньне створа СПАДАР, і зямля рашчыне вусны свае й глынець іх а ўсе, што ў іх, і яны жывыя зыйдуць да шэолю, то будзеце ведаць, што ўлегцы замелі людзі гэтыя СПАДАРА».
Пакли же новое чюдо сотворить Богъ, иже земля, отворившися подъ ними, пожреть е живых со всем именимеъ ихъ, и сниидут ли зажива во адъ, тако познаете, яко поругалися суть Господу Богу».
І было, як скончыў казаць гэтыя словы, раськяпілася зямля, што пад імі.
И сталося естъ, яко скоро престал Моисей глаголати, отверзеся земля под ногами ихъ
І рашчыніла зямля вусны свае, і глынула іх а дамы іхныя, і кажнага чалавека, што ў Коры, і ўсю маемасьць.
и пожерла е и шатры ихъ со всем имениемъ ихъ,
І зышлі яны з усім, што належала да іх, жывыя да шэолю, і пакрыла іх зямля, і загінулі яны з памеж грамады.
и зажива сниидоша во адъ; земля прикрила ихъ и погибоша от среды множества.
І ўсі Ізраелцы, што былі наўкола іх, уцяклі на крык іхны, бо, казалі яны, «каб не праглынула нас зямля».
Людие пакъ вси Ізраилевы, еже ту стояли суть вооколо, утекоша, слышаще крикъ тыхъ, еже пропадовали, боящеся и глаголюще: «Да быхомъ и мы не пропали».
І вышла цяпло ад СПАДАРА, і пажэрла тых дзьвесьце пяцьдзясят мужоў, каторыя абраклі кадзіла.
Но и огнь ступилъ естъ с небеси от Бога и спалилъ двесте и пятьдесятъ мужевъ, приносящих фемианъ.
І гукаў СПАДАР Масею, кажучы:
a Тогда рече Господь к Моисею, глаголя:
«Скажы Елеазару, сыну Аарона, сьвятара, і хай ён падыйме кадзільніцы з пажарышча, а цяпло раскіньце далей, бо ўсьвяціліся
«Повели Елиазарови-жерцу, сыну Ааронову, да избереть кадилнице, еже лежать на месте, игдежеb згорелъ Хорей с товариши своими — углие пак с них да россыплеть семо и тамо,
Кадзільніцы грэшнікаў гэтых супроці душаў сваіх. Хай зробяць ізь іх выбітыя бляхі — пацягненьне да аброчніка, бо яны прынесьлі іх перад від СПАДАРА, і яны ўсьвяціліся; і будуць яны знакам сыном Ізраелявым».
яко освящены суть смертию грешныхъ людей, — и да роскуеть их на дски и прибиет ко требнику, прото иже приношашеся в них фемианъ Господу и тако посвящены суть, да гледять на нихъ воместо знамения и на паметь сынове Ізраилевы».
І ўзяў Елеазар, сьвятар, мядзяныя кадзільніцы, каторыя прынесьлі спаленыя, і раскавалі іх на бляхі — пацягненьне да аброчніка,
Тогда собралъ естъ Елиазаръ-жрець кадилнице ты медяны, имиже кадяху тии, еже огнь с небеси попалилъ естъ, и росковалъ ихъ на дски и прибилъ ко требнику,
Памятка сыном Ізраелявым, каб не дабліжыўся чалавек чужы, каторы не з насеньня Ааронавага, кадзіць кадзіла перад від СПАДАРОЎ, і каб ня быў, як Кора а вятка ягоная, як гукаў яму СПАДАР Масеям.
да бы напотомъ мели паметь сынове Ізраилевы, да бы никто не приступовалъ чужий, онже не естъ от сыновъ Аароновыхъ, приносити жертвы и кадити предъ Господемъ, да не умрет, якоже погибе Хорей и весь снемъ его по глаголу Господьню к Моисею.
І наракала ўся грамада сыноў Ізраелявых назаўтрае на Масея а Аарона, кажучы: «Вы ўчынілі сьмерць люду СПАДАРОВАМУ».
Бысть же во другий день, роптало естъ все множество людей на Моисея и на [А]арона, глаголюще: «Вы погубисте люди Божиия!»
І было, як зьберлася грамада супроці Масея а супроці Аарона, і зьвярнуліся да будану збору, і вось, булак пакрыў яго, і зьявілася слава СПАДАРОВА;
И внегда розмножалося шемрание, и нарой, и крикъ,c утече Моисей и Аарон во Храмъ Сведения.
І прышоў Масей а Аарон да будану збору.
И сталося естъ, егда вошли до храму, прикрилъ ихъ облакъ и явися слава Божия.
І гукаў СПАДАР Масею, кажучы:
И рече Господь Моисееви:
«Падыйміцеся з памеж гэтае грамады, і Я якга загублю іх». Але яны палі на віды свае.
«Отступите от среды множества сего, се вже нынече погублю ихъ». И внегда суть лежали на земли, молящеся,
І сказаў Масей Аарону: «Вазьмі кадзільніцу, і палажы ў яе цяпла з аброчніка, і ўсып кадзіла, і йдзі барзьдзей да збору, і зрабі ласкіўчыненьне ім; бо вышаў гнеў ад СПАДАРА, пачаўся мор.
рече Моисей ко Аарону: «Возми в руце свое кадилницу, и набравъ в ню углия от требника,d возложи фимианъ и течи скоро к людем и помолися о них, сниде убо гневъ от Господа и рана претяжка».
І ўзяў Аарон, як сказаў Масей, і пабег у сярэдзіну грамады, і вось, пачаўся тый мор у людзе. І ён палажыў кадзіла, і ўчыніў ласкіўчыненьне люду.
Сие внегда учинилъ Ааронъ и внииде до средины людей, в нихже бяже пагуба, и кадяше темианом,
І стаў ён памеж мертвых і жывых, і мор запыніўся.
стоя межи живыми и мертвыми и моляся Господу о людех, и престала пагуба.
І было памерлых ад мору чатырнанцаць тысячаў і сямсот чалавекаў, апрача памерлых у справе Корынай.
И было ест избиенныхъ огнем четыренадесет тысещей и седмъсотъ, кроме тых, еже погибоша с Хореем.
І зьвярнуўся Аарон да Масея, да ўходу будану збору, і мор запыніўся.
И навратися Аарон к Моисею ко дверем храмовым, егда преста пагуба.
