Лікі 11 разьдзел

 

 

Народ пачаў наракаць уголас на Госпада; і Гасподзь пачуў, і ўспалымніўся гнеў Ягоны, і загарэўся ў іх агонь Гасподні і пачаў паліць край табару.

 

Втой же часъ бысть роптание на Господа в людехъ, яко бы тошнечи собе для труду путя. Сееже егда услышалъ Богъ, разгневался естъ и пустилъ огонь с небеси и попалилъ заднюю часть от полковъ.

І закрычаў народ Майсею; і памаліўся Майсей Госпаду, і патух агонь.

 

Внегда же вопиаху людие к Моисееви, помолися Моисей ко Господу, и загасе огонь.

І далі назву мясьціне гэтай: Тавэра, бо загарэўся ў іх агонь Гасподні.

 

И назвалъ естъ имя месту тому — Запаление,a понеже запалился былъ огонь в нихъ от Господа.

Прыхадні сярод іх пачалі аддавацца прыхамаці; а зь імі і сыны Ізраілевыя сядзелі і плакалі і казалі: хто накорміць нас мясам?

 

Тогда людие примешении, еже были вышли с ними изъ Египта, возжадаху похотениемъ превеликим мяса, седяще и плачуще. Прилучившися к ним теже и сынове Ізраилеви и глаголаша: «Кто дасть нам, да быхомъ насытилися мяса?

мы памятаем рыбу, якую ў Егіпце мы елі задарам, гуркі і дыні, цыбулю-рэпку і часнык:

 

Воспоминаемъ на рибы, еже едахом во Египте дармо. На паметь пришли нам дыне и огурки, лукъ, цибуляb и чеснокъ.

а цяпер душа нашая зьнемагае; нічога няма, толькі манна ў вачах нашых.

 

Душа наша высхла естъ, очи наше ничтоже иного видят, толико манну».

А манна была падобная на каляндравае насеньне, з выгляду, як бдолах;

 

Была же естъ манна, яко зернетка корианъдрова, дробна, светла на погледении.

народ хадзіў і зьбіраў яе, і малоў у жорнах альбо тоўк у ступе, і гатаваў у катле, і рабіў зь яе ляпёшкі; а смак яе падобны быў да смаку ляпёшак з алеем.

 

И схожаху убо людие и збираху манну около шатров, и назбиравши ее, меляху во жерновахъ или толчаху у ступе, и зваривши во горнеци, чиняху с нея покармы, яко бы оладьи. Вкушение ея бяше, яко хлебъ, с олеемъ пряженый.

І калі раса ападала ўначы на табар, тады сыходзіла на яго і манна.

 

И егда в нощи спадываше роса около шатровъ, тогда вкупе схожаше и манна.

Майсей чуў, што народ плача ў сем’ях сваіх, кожны каля дзьвярэй намёта свайго; і моцна ўспалымнеў гнеў Гасподні, і скрушліва зрабілася Майсею.

 

Внегда пакъ услышалъ естъ Моисей людей плачущихся, единого каждого стоящего у дверехъ шатра своего по челедехъ своихъ, и розгневася Бог яростию великою велми. Но и Моисею неизносимая тягота бысть,

І сказаў Майсей Госпаду: навошта Ты мучыш раба Твайго? і чаму я не знайшоў літасьці перад вачыма Тваімі, што Ты ўсклаў на мяне цяжар усяго народу гэтага?

 

и рече к Богу: «Почто засмутил еси раба твоего? И чему не знайдохъ ласки предъc Тобою, яко возложилъ еси бремя всихъ людей на мя?

хіба я насіў у чэраве ўвесь народ гэты і хіба я спарадзіў яго, што Ты кажаш мне: нясі яго на руках тваіх, як нянька носіць дзіця, у зямлю, якую Ты прысягаю абяцаў бацькам ягоным?

 

Еда ли азъ во утробе зачахъ и породихъ все множество сее, да речеши ко мне: “Понеси их на рамену твоемъ, якоже доилница носить детище свое, и внеси е до земли, юже обещахъ дати отцемъ их”?

дзе мне ўзяць мяса, каб даць усяму народу гэтаму? бо яны плачуць перад мною і кажуць: дай нам есьці мяса.

 

Откуду имамъ взяти мяса, да бых дал так великому множеству? Яко плачут на мя, глаголюще: “Дай нам мяса ясти!”

Я адзін не магу несьці народу гэтага, бо ён цяжкі мне;

 

Не могу сам понести людей сихъ, яко тяжци мне суть.

калі Ты так робіш са мною, дык лепей аддай мяне сьмерці, калі я знайшоў літасьць перад вачыма Тваімі, каб ня бачыць мне бедства майго.

 

Пакли же иначей любится тобе, молю Ти ся, умори мя лепей, да знайду милость предъ очима Твоима и не увижу более злого сего».

І сказаў Гасподзь Майсею: зьбяры мне семдзесят мужчын са старэйшынаў Ізраілевых, якіх ты ведаеш, што яны старэйшыны і наглядчыкі ягоныя і вазьмі іх да скініі сходу, каб яны сталі там з табою;

 

Тогда рече Господь к Моисею: «Созови Ми седмъдесят мужевъ от старейшинъ Ізраилевыхъ, ихже ты знаешъ, яко старшие суть и мудрейшие межи людми, и приведеши е ко дверемъ Храму Сведения, и повелиши имъ стояти ту с собою.

Я сыду, і буду гутарыць там з табою, і вазьму ад Духа, Які на табе, і ўскладу на іх несьці цяжар народу, каб не адзін ты насіў.

 

Азъ же снииду и глаголати буду тобе, и во-зму от духа твоего и дамъ имъ, да бы помогли тобе нести бременя всехъ людей, да не отяжеши ты единъ.

А народу скажы: ачысьціцеся да заўтрашняга дня, і будзеце есьці мяса; бо вы ўголас плакаліся Богу і казалі: хто накорміць нас мясам? добра нам было ў Егіпце, — дык і дасьць вам Гасподзь мяса, і есьцімеце:

 

Людемъ пакъ речеши: Очиститеся, яко за утра будете ясти мясо, Азъ убо слышахъ васъ, глаголющих: “Кто намъ дасть мяса наестися? Добро намъ естъ было жити во Египте!” Се дасть вамъ Богъ мяса,

не адзін дзень будзеце есьці, ня два дні, ня пяць дзён, ня дзесяць дзён і ня дваццаць дзён,

 

да ясте не един день, ни два, ни пять ани десят или двадцеть,

а цэлы месяц, пакуль ня пойдзе яно з ноздраў вашых і ня зробіцца вам агідным за тое, што вы пагардзілі Госпадам, Які сярод вас, і енчылі перад Ім, кажучы: навошта нам было выходзіць зь Егіпта?

 

но месець целый, дондеже полезеть вам ноздрями вашими и во брыдкости е имети будете, яко не покористеся Господу, Онже посреди васъ естъ, плачуще пред Нимъ и глаголюще: “Почто выйдохомъ изъ Египта? Погинути намъ во пустыни сей!”»

І сказаў Майсей: шэсьцьсот тысяч пешых у народзе гэтым, сярод якога і я; а Ты кажаш: Я дам ім мяса, і будуць есьці цэлы месяц!

 

И рече Моисей къ Господу: «Шестьсотъ тысещей пешихъ естъ людей сихъ, Ты же глаголеши: Дамъ имъ ясти мяса целый месець!

ці закалоць усіх авечак і валоў, каб ім было даволі? альбо ўся рыба марская зьбярэцца, каб задаволіць іх?

 

Еда ли набиеши множество волов и овець, да бы могъ досыть дати имъ? Или еда вси рибы, еже у мори суть, сберутся вкупу, да насытиши ихъ?»

І сказаў Гасподзь Майсею: хіба рука Гасподняя кароткая? сёньня ты ўбачыш, ці збудзецца слова Маё табе, а ці не.

 

К нему же рече Господь: «Еда ли рука Божия не постигнеть сихъ? Се ныне узриши, наполнит ли ся слово Мое чили ни».

Майсей выйшаў і сказаў народу словы Гасподнія, і сабраў семдзесят мужчын са старэйшынаў народу і паставіў іх каля скініі.

 

Тогда пришедъ, Моисей поведаше людемъ вся словеса Божия, и созвавъ седмъдесятъ мужевъ от старейшинъ Ізраилевыхъ, и повеле имъ стати у Храму Божия.

І сышоў Гасподзь у воблаку і гутарыў зь ім, і ўзяў ад Духа, Які на ім, і даў сямідзесяці мужчынам старэйшынам. І калі спачыў на іх Дух, яны пачалі прарочыць, але потым перасталі.

 

И снииде Господь во облаце, и глагола к нему. И отнявъ от духа, еже был при Моисею, далъ естъ седмидесятми мужемъ, и внегда на них отпочивалъ духъ, пророковали суть и к тому не перестали.

Двое мужчын заставаліся ў табары, імя аднаго Элдад, а імя другога Модад; але і на іх спачыў дух, і яны прарочылі ў табары.

 

Остали же были въ полцехъ два мужа: имя единому — Алдадъ, а другому — Медад, на нихже отпочинулъ духъ, яко и тии написани быша, но не приидоша ко Храму Божию. И внегда сие пророковали во полцехъ,

І прыбег хлопчык, і данёс Майсею, і сказаў: Элдад і Модад прарочаць у табары.

 

притекъ юноша и поведа Моисееви, глаголя: «Алдадъ и Медад пророкують в полцех».

У адказ на гэта Ісус, сын Наваў, службіт Майсееў, адзін з выбраных ягоных, сказаў: спадару мой Майсею! забарані ім.

 

Тогда скоро Ісусъ Наввинъ, отрокъ Моисеевъ и избранный от многихъ, рече к Моисею: «Господине, запрети имъ».

Але Майсей сказаў яму: ці не раўнуеш ты за мяне? о, калі б усе ў народзе Гасподнім былі прарокі, калі б Гасподзь паслаў Духа Свайго на іх!

 

Отвеща Моисей: «Что ревнуеши за мя? Кто дасть ми сее, абы вси людие пророковали и да бы далъ имъ Господь духа Своего?»

І вярнуўся Майсей у табар, ён і старэйшыны Ізраілевыя.

 

И навратися Моисей со старейшинами сыновъ Ізраилевыхъ въ полки.

І падняўся вецер ад Госпада, і прынёс ад мора перапёлак, і накідаў іх каля табара, на дзень дарогі з аднаго боку і на дзень дарогі з другога боку табара, амаль на два локці ад зямлі.

 

Тогда ветръ превеликий изыйде от Господа, захвативъ за моремъ крастеле, и принесе посреди полковъ на вси страны около тако далеко, яко бы могъ единымъ днемъ зайти, летающе по полцехъ дву локтей от земли.

І ўстаў народ, і ўвесь той дзень і ўсю ноч і ўвесь наступны дзень зьбіралі перапёлак; і хто мала зьбіраў, той назьбіраў дзесяць хомераў: і расклалі іх сабе вакол табара.

 

И воставши, людие весь день и всю нощ, и на заутрее нахватали множество крастелей, единый каждый принайменей по десяти меръ, и сушили ихъ около шатровъ.

Мяса яшчэ было ў зубах у іх і ня было зьедзена, як гнеў Гасподні запаліўся на народ, і пакараў Гасподзь народ даволі моцнаю пошасьцю.

 

Еще мясо было в зубехъ ихъ и ниже оскуде пища ею, и се гневъ Божий прииде на люде и поразилъ е раною претяжъкою велми.

І далі назву мясьціне гэтай: Кіброт-Гатаава, бо там пахавалі прыхаматлівых людзей.

 

Сего для прозвася место тое Гробове похотей,d ту убо воистинну погребоша людей, пожадавшихъ мяса.

Ад Кіброт-Гатаавы рушыў народ у Асірот і спыніліся ў Асіроце.

 

Тогда сынове Ізраилевы, рушившися от того места, еже слыло Гробове похотения, приидоша во пустыню Асерофъ и пребыша ту.