Лікі 35 разьдзел

 

 

І сказаў Гасподзь Майсею на раўнінах Маавіцкіх каля Ярдана насупраць Ерыхона, кажучы:

 

Сия теже слова глаголал ест Господь к Моисею надъ Іорданем, противу Ерихону:

загадай сынам Ізраілевым, каб яны з надзелаў валоданьня свайго далі лявітам гарады для жыхарства; і палі пры гарадах з усіх бакоў дайце лявітам.

 

«Прикажи сыномъ Ізраилевымъ, да дадуть леувием грады ко пребыванию во частехъ достоания своего и посады, еже суть около ихъ,

Гарады будуць ім для жыхарства, а палі будуць для быдла іхняга і для маёмасьці іхняй і для ўсіх жыцьцёвых патрэбаў іхніх.

 

да бы жили во градехъ и въ посадех, да бы кормили скот и говяда.

Палі каля гарадоў, якія вы павінны даць лявітам, ад сьцяны горада павінны прасьцірацца на дзьве тысячы локцяў, ва ўсе бакі.

 

Их же стайни будуть от стены градовы вооколо тысеща локот,

І адмерце за горадам на ўсходні бок дзьве тысячы локцяў, і на паўднёвы бок дзьве тысячы локцяў, а пасярэдзіне горад: такія будуць у іх палі каля гарадоў.

 

а паства ко востоку солнеца две тысещи локот; на полъден по тому же от града две тысещи локотъ; к морю пакъ, еже естъ на западъ солнеца, тая жъ мера будеть и ко стране полунощной по тому же отмерите имъ; грады же будуть во средине, а стайни ихъ вооколо.

З гарадоў, якія вы дасьце лявітам, будуць шэсьць гарадоў пад сховы, у якія вы дазволіце ўцякаць забойцу; і звыш іх дайце сорак два гарады.

 

От тых пак градовъ, еже отдасте леувиемъ, шесть будеть отделено ко утеканию, абы убежалъ до нихъ убивый з нехотения ближнего своего. А окроме тыхъ еще и иных градов отделите четыредесятъ и два,

Усіх гарадоў, якія вы павінны даць лявітам, будзе сорак восем гарадоў, з палямі каля іх.

 

абы всехъ градов было число четыредесятъ и осмъ ис посады их.

І калі будзеце даваць гарады з валоданьня сыноў Ізраілевых, тады з большага дайце больш, зь меншага менш; кожнае племя, гледзячы па надзеле, які атрымае, павінна даць з гарадоў сваіх лявітам.

 

Сие же грады даны будуть от сыновъ Ізраилевыхъ по тому: кои имають болшую часть земли, тые боле градовъ да выдадут, и кои меншую часть имають, тые мене — вси по мере частей своихъ дадуть грады леувитомъ».

І наказаў Гасподзь Майсею сказаць:

 

И рече Богъ к Моисею:

абвясьці сынам Ізраілевым і скажы ім: калі вы пяройдзеце празь Ярдан у зямлю Ханаанскую,

 

«Глаголи сыномъ Ізраилевымъ: Егда прейдете Іорданъ до земли Ханаани,

выберце сабе гарады, якія былі б у вас гарадамі пад сховы, куды мог бы ўцячы забойца, які забіў чалавека ненаўмысна.

 

да отлучите сами собе грады ко утеканию тым. Он же бы не хотяй убилъ ближнего своего и втеклъ во единъ от градовъ тыхъ,

І будуць у вас гарады гэтыя сховішчам ад помсьніка, каб ня быў забіты забойца, перш чым ён стане перад супольствам на суд.

 

то не будеть мощи его убити приетель забитого, дондеже станеть предъ сонмомъ и пря его будеть розсужена.

А гарадоў, якія вы павінны даць, гарадоў-сховішчаў, павінна быць у вас шэсьць.

 

От тыхъ пакъ градовъ, еже отделены суть ко утеканию,

Тры гарады дайце па гэты бок Ярдана, і тры гарады дайце ў зямлі Ханаанскай; гарадамі-сховішчамі павінны быць яны.

 

три будуть предъ Іорданомъ и три в земли Ханаони:

Сынам Ізраілевым і прыхадням і пасяленцам сярод вас будуць гэтыя шэсьць гарадоў сховішчам, каб уцякаць туды кожнаму, хто забіў чалавека ненаўмысна.

 

тако ку помощи сыномъ Ізраилевымъ, яко и гостемъ, и пришелцемъ убежати во грады ты убившему человека з нехотения.

Калі хто ўдарыць каго жалезнай прыладай, так што той памрэ, — дык ён забойца: забойцу трэба аддаць на сьмерць.

 

Естъли же пакъ кто ранить железомъ человека, и умреть, повиненъ будеть убийства той и самъ смертию да умреть.

І калі хто ўдарыць каго з рукі каменем, ад якога можна памерці, так што той памрэ, — дык ён забойца: забойцу трэба аддаць на сьмерць.

 

Ащели каменемъ некого кто ударить и убиеть, той самъ убитъ да будет.

Альбо, калі драўлянай прыладай, ад якое можна памерці, ударыць з рукі так, што той памрэ, — дык ён забойца: забойцу трэба аддаць на сьмерць.

 

Пакли же деревомъ некого ударить и забиеть, и самъ забитъ да будеть.

Помсьнік за кроў сам можа забіць забойцу; як толькі спаткае таго, сам можа ўсьмерціць яго.

 

Племенникъ убитого да забиеть убийцу, и яко скоро иметь его, да загубить и.

Калі хто штурхне каго зь нянавісьці, альбо наўмысна кіне на яго што-небудзь, так што той памрэ,

 

Естъли бы кто для зависти пхнулъ некоего или зверху на него хитростию нечто упустил и забил и,

альбо з варожасьці ўдарыць яго рукою, так што той памрэ: дык таго, хто ўдарыў, трэба аддаць сьмерці, — ён забойца; помсьнік за кроў можа ўсьмерціць забойцу, як толькі спаткае яго.

 

или рукою и забилъ, будучи врагомъ его, и от того бы умеръ, виненъ будеть учинивый тако убийства. Сего ради племенникъ убитого, скоро найдеть его, да убиет и.

Калі ж ён штурхне яго незнарок, без варожасьці, альбо кіне на яго што-небудзь без намыслу,

 

Естъли же бы пакъ пригодою и не хотяй,

альбо які-небудзь камень, ад якога можна памерці, ня бачачы ўпусьціць на яго, так што той памрэ, але ён ня быў ворагам яму і не хацеў яму благога:

 

и не бывши врагомъ его, а нечто с таковых речей прилучилося,

дык супольства павінна рассудзіць забойцу і помсьніка за кроў паводле гэтых пастановаў;

 

а тое доведено будеть людми и была бы тая пря сужена межи племенемъ убитого и тымъ, онже не хотяй убил его,

і павінна супольства ўратаваць забойцу ад рукі помсьніка за кроў, і павінна вярнуць яго супольства ў горад сховішча ягонага, куды ён уцёк, каб ён жыў там да сьмерці вялікага сьвятара, які памазаны сьвяшчэнным алеем.

 

то высвобожен будеть невинный от руку мстителя и воведется во градъ, до негоже утеклъ, и пребудеть в немъ, донеле же не умреть жрець великий, помазаный олеемъ посвещеным.

Калі ж забойца выйдзе за мяжу горада-сховішча, у які ён уцёк,

 

Ащели пакъ убийца вынийдеть из града убежнаго

і знойдзе яго помсьнік за кроў па-за межамі горада схову ягонага, і заб’е забойцу гэтага помсьнік за кроў, дык ня будзе на ім віны праліцьця крыві.

 

и знайдет и мститель крови вне града, естъли же убиеть и мститель, то не будеть повиненъ крови его,

Бо той павінен быў жыць у горадзе схову свайго да сьмерці вялікага сьвятара; а пасьля сьмерці вялікага сьвятара павінен быў вярнуцца забойца ў зямлю валоданьня свайго.

 

понеже имеаше убийца пребыти во граде убежища даже до смерти жерцевы. И по смерти жерца великого убийца да навратится во страну свою.

Хай будзе гэта ў вас устаноўлена законам у роды вашыя, ва ўсіх селішчах вашых.

 

Сее приказание да будеть вамъ вечно во всехъ народехъ ваших.

Калі хто заб’е чалавека, дык забойцу трэба забіць па словах сьведак; але аднаго сьведкі недастаткова, каб засудзіць на сьмерць.

 

Всякий убийца да будет каранъ по сведецст[в]у неколиком, сведетелемъ единым никого да не осужаете.

Не бярэце выкупу за душу ўбойцы, які заслужыў сьмерці, ён сьмерцю памрэ.

 

И да не возмете искупу сребра от того, онже ест винен крови, но скоро и самъ да уморенъ будеть.

І не бярэце адкупу за таго, хто ўцёк у горад схову, каб яму дазволіць жыць у зямлі сваёй да сьмерці вялікага сьвятара.

 

Выповеденыи и тые, еже утекоша во грады убежищъ, да не возвращаются во места своя предъ умертвиемъ жерца великого.

Не апаганьвайце зямлі, на якой вы будзеце жыць; бо кроў апаганьвае зямлю, і зямля ня йнакш ачышчаецца ад пралітай на ёй крыві, як крывёю таго, хто праліў яе.

 

Не поскверняйте земли вашее, еже кровию невинною бываеть посквернена и ниже иначей может быти очищена, едино вылитиемъ крови того, онже иного убилъ.

Нельга апаганьваць зямлю, на якой вы жывяце, сярод якое жыву Я; бо Я Гасподзь жыву сярод сыноў Ізраілевых.

 

Сего ради по тому очистится земля ваша, внегда Я пребуду с вами, Азъ убо есмъ Господь Богъ, живяй посреди сыновъ Ізраилевыхъ».