Лікі 35 разьдзел

 

 

Таксама наступнае сказаў Госпад Майсею на раўнінах Мааба каля Ярдана насупраць Ерыхона:

 

Сия теже слова глаголал ест Господь к Моисею надъ Іорданем, противу Ерихону:

«Загадай сынам Ізраэля, каб далі левітам у іх уласнасць гарады, у якіх яны б жылі, і палі вакол гарадоў,

 

«Прикажи сыномъ Ізраилевымъ, да дадуть леувием грады ко пребыванию во частехъ достоания своего и посады, еже суть около ихъ,

каб самі яны ў гарадах жылі, а палі каб былі для статкаў, і для маёмасці, і для ўсёй іх жывёлы;

 

да бы жили во градехъ и въ посадех, да бы кормили скот и говяда.

гэтая прастора хай цягнецца ад муроў гарадскіх звонку на тысячу локцяў вакол.

 

Их же стайни будуть от стены градовы вооколо тысеща локот,

Адмерайце за горадам дзве тысячы локцяў з боку ўсходняга, дзве тысячы локцяў з боку паўднёвага, дзве тысячы локцяў з боку заходняга і дзве тысячы локцяў з боку паўночнага, каб гарады былі пасярэдзіне, а палі вакол тых гарадоў звонку.

 

а паства ко востоку солнеца две тысещи локот; на полъден по тому же от града две тысещи локотъ; к морю пакъ, еже естъ на западъ солнеца, тая жъ мера будеть и ко стране полунощной по тому же отмерите имъ; грады же будуть во средине, а стайни ихъ вооколо.

А з саміх гарадоў, якія аддасце левітам, хай будуць шэсць гарадоў вылучаныя на дапамогу ўцекачам, каб бег у іх той, хто па няведанні праліў кроў; і, апрача гэтых гарадоў, дасце яшчэ сорак два гарады,

 

От тых пак градовъ, еже отдасте леувиемъ, шесть будеть отделено ко утеканию, абы убежалъ до нихъ убивый з нехотения ближнего своего. А окроме тыхъ еще и иных градов отделите четыредесятъ и два,

гэта значыць разам з іх палямі будзе сорак восем гарадоў.

 

абы всехъ градов было число четыредесятъ и осмъ ис посады их.

Пры выбары гарадоў, якія аддасце з уласнасці сыноў Ізраэля, так будзеце вырашаць: ад большага пакалення — большую іх колькасць, ад меншага — меншую; кожнае пакаленне павінна аддаць левітам колькасць гарадоў адпаведна памеру сваёй уласнасці».

 

Сие же грады даны будуть от сыновъ Ізраилевыхъ по тому: кои имають болшую часть земли, тые боле градовъ да выдадут, и кои меншую часть имають, тые мене — вси по мере частей своихъ дадуть грады леувитомъ».

Далей сказаў Госпад Майсею:

 

И рече Богъ к Моисею:

«Аб’яві сынам Ізраэля і скажы ім: “Калі пяройдзеце праз Ярдан у зямлю Ханаан,

 

«Глаголи сыномъ Ізраилевымъ: Егда прейдете Іорданъ до земли Ханаани,

выберыце сабе гарады, што маюць быць дапамогай уцекачам, якія, не хочучы, пралілі кроў;

 

да отлучите сами собе грады ко утеканию тым. Он же бы не хотяй убилъ ближнего своего и втеклъ во единъ от градовъ тыхъ,

хай гэтыя гарады будуць вам абаронай ад мсціўцаў, і хай забойца захавае жыццё, пакуль не стане перад судом супольнасці.

 

то не будеть мощи его убити приетель забитого, дондеже станеть предъ сонмомъ и пря его будеть розсужена.

З саміх жа шасці гарадоў, якія будуць вылучаны дзеля дапамогі ўцекачам,

 

От тыхъ пакъ градовъ, еже отделены суть ко утеканию,

тры хай будуць за Ярданам, а тры — у зямлі Ханаан як гарады прыбежышча

 

три будуть предъ Іорданомъ и три в земли Ханаони:

як для сыноў Ізраэля, так і для чужаземцаў або падарожнікаў, каб у гэтыя шэсць гарадоў уцякалі тыя, што ненаўмысна пралілі кроў.

 

тако ку помощи сыномъ Ізраилевымъ, яко и гостемъ, и пришелцемъ убежати во грады ты убившему человека з нехотения.

Калі ж хто ўдарыць каго жалезам, што той памрэ, тады той, хто ўдарыў, — забойца, і сам павінен памерці.

 

Естъли же пакъ кто ранить железомъ человека, и умреть, повиненъ будеть убийства той и самъ смертию да умреть.

Калі хто каго каменем ударыў, якім можна забіць, і ўдараны памер, падобна хай будзе пакараны.

 

Ащели каменемъ некого кто ударить и убиеть, той самъ убитъ да будет.

Калі хто каго паленам так ударыў, што той памер, — ён забойца; і сам ён хай будзе пакараны смерцю.

 

Пакли же деревомъ некого ударить и забиеть, и самъ забитъ да будеть.

Мсціўца за кроў хай заб’е забойцу; адразу ж, як зловіць яго, можа яго забіць.

 

Племенникъ убитого да забиеть убийцу, и яко скоро иметь его, да загубить и.

Калі хто з нянавісці напаў на чалавека, або кінуў у яго штосьці наўмысна, так што той памер,

 

Естъли бы кто для зависти пхнулъ некоего или зверху на него хитростию нечто упустил и забил и,

або калі хто ў злосці ўдарыў кулаком так, што той памер, тады той, хто ўдарыў, — забойца; і мсціўца за кроў можа яго забіць адразу ж, як сустрэне.

 

или рукою и забилъ, будучи врагомъ его, и от того бы умеръ, виненъ будеть учинивый тако убийства. Сего ради племенникъ убитого, скоро найдеть его, да убиет и.

Калі ж хто выпадкова і без нянавісці ўдарыў каго або кінуў у яго чым-небудзь ненаўмысна,

 

Естъли же бы пакъ пригодою и не хотяй,

або, не бачачы яго, кінуў у яго каменем, які можа забіць, і ўдарыў яго так, што ён памер, але забойца не быў яго ворагам і не жадаў яму ліха,

 

и не бывши врагомъ его, а нечто с таковых речей прилучилося,

то грамада павінна рассудзіць забойцу і мсціўцу за кроў на гэтай аснове,

 

а тое доведено будеть людми и была бы тая пря сужена межи племенемъ убитого и тымъ, онже не хотяй убил его,

і грамада павінна выратаваць забойцу ад рукі мсціўцы за кроў і павінна вярнуць яго ў горад — прыбежышча яго, куды ён уцёк, каб ён там жыў да смерці першасвятара, які памазаны святым алеем.

 

то высвобожен будеть невинный от руку мстителя и воведется во градъ, до негоже утеклъ, и пребудеть в немъ, донеле же не умреть жрець великий, помазаный олеемъ посвещеным.

Калі ж забойца выйдзе па-за межы горада-прыбежышча, у які ён уцёк,

 

Ащели пакъ убийца вынийдеть из града убежнаго

і калі мсціўца за кроў сустрэне яго па-за межамі горада прыбежышча і заб’е, тады мсціўца за кроў не вінаваты, што забіў забойцу;

 

и знайдет и мститель крови вне града, естъли же убиеть и мститель, то не будеть повиненъ крови его,

бо да смерці першасвятара павінен забойца прабываць у горадзе прыбежышча свайго. Па смерці ж першасвятара можа ён вярнуцца да сваёй спадчыны.

 

понеже имеаше убийца пребыти во граде убежища даже до смерти жерцевы. И по смерти жерца великого убийца да навратится во страну свою.

Хай гэта будзе вам законам ва ўсе пакаленні вашы і ва ўсіх месцах пражывання вашага.

 

Сее приказание да будеть вамъ вечно во всехъ народехъ ваших.

Забойцу на падставе слоў сведкаў караюць смерцю; на падставе сведчання аднаго чалавека ніхто на смерць не можа быць асуджаны.

 

Всякий убийца да будет каранъ по сведецст[в]у неколиком, сведетелемъ единым никого да не осужаете.

Нельга прымаць выкуп за душу забойцы, які варты смерці, павінен ён быць пакараны смерцю.

 

И да не возмете искупу сребра от того, онже ест винен крови, но скоро и самъ да уморенъ будеть.

Не бярыце выкуп, каб уцёк ён у горад прыбежышча свайго, а не каб ён вярнуўся і жыў у сваёй зямлі перш, чым памрэ першасвятар.

 

Выповеденыи и тые, еже утекоша во грады убежищъ, да не возвращаются во места своя предъ умертвиемъ жерца великого.

Не паганьце зямлі прабывання вашага, бо кроў паганіць зямлю, і ніяк яна не можа быць ачышчана, як толькі праз кроў таго, хто праліў яе.

 

Не поскверняйте земли вашее, еже кровию невинною бываеть посквернена и ниже иначей может быти очищена, едино вылитиемъ крови того, онже иного убилъ.

Не паганьце зямлі, на якой будзеце жыць, бо Я буду жыць з вамі. Бо Я — Госпад, Які жыве сярод сыноў Ізраэля”».

 

Сего ради по тому очистится земля ваша, внегда Я пребуду с вами, Азъ убо есмъ Господь Богъ, живяй посреди сыновъ Ізраилевыхъ».