Лікі 11 разьдзел

 

 

І пачаўся супраць Госпада шум народа, што быццам пакутаваў ад вялікага гора. Калі пачуў гэта Госпад, разгневаўся, і ўзгарэўся на іх, як агонь, гнеў Госпада, і знішчыў крайнюю частку лагера.

 

Втой же часъ бысть роптание на Господа в людехъ, яко бы тошнечи собе для труду путя. Сееже егда услышалъ Богъ, разгневался естъ и пустилъ огонь с небеси и попалилъ заднюю часть от полковъ.

І, калі народ стаў усклікаць да Майсея, Майсей пачаў маліць Госпада, і агонь спыніўся.

 

Внегда же вопиаху людие к Моисееви, помолися Моисей ко Господу, и загасе огонь.

Назвалі тое месца Табэра, таму што ўзгарэўся там супраць іх агонь Госпадаў.

 

И назвалъ естъ имя месту тому — Запаление,a понеже запалился былъ огонь в нихъ от Господа.

А іншапляменныя людзі, якія былі паміж імі, засмуткавалі, і, усеўшыся разам, сыны Ізраэля таксама плакалі і наракалі: «Хто дасць нам наесціся мяса?

 

Тогда людие примешении, еже были вышли с ними изъ Египта, возжадаху похотениемъ превеликим мяса, седяще и плачуще. Прилучившися к ним теже и сынове Ізраилеви и глаголаша: «Кто дасть нам, да быхомъ насытилися мяса?

Мы памятаем, як у Егіпце мы елі дарма рыбу; памятаем агуркі, гарбузы, цыбулю і часнок.

 

Воспоминаемъ на рибы, еже едахом во Египте дармо. На паметь пришли нам дыне и огурки, лукъ, цибуляb и чеснокъ.

Горла наша — сухое, нічога іншага не бачаць вочы нашы, апрача манны».

 

Душа наша высхла естъ, очи наше ничтоже иного видят, толико манну».

Манна ж была падобная да насення каляндры і мела выгляд, як бдалах.

 

Была же естъ манна, яко зернетка корианъдрова, дробна, светла на погледении.

А народ хадзіў вакол, і збіраў яе, і малоў у жорнах або тоўк у ступе ды варыў у гаршку, і рабіў з яе аладкі; са смакам хлеба, прыгатаванага на аліўкавым алеі.

 

И схожаху убо людие и збираху манну около шатров, и назбиравши ее, меляху во жерновахъ или толчаху у ступе, и зваривши во горнеци, чиняху с нея покармы, яко бы оладьи. Вкушение ея бяше, яко хлебъ, с олеемъ пряженый.

І калі ўначы раса ападала на лагер, ападала адначасова і манна.

 

И егда в нощи спадываше роса около шатровъ, тогда вкупе схожаше и манна.

Такім чынам, Майсей чуў, як народ плача па сем’ях, кожны ля ўваходу ў палатку сваю. І вельмі ўзгарэлася абурэнне Госпада; бо невыноснай для Майсея была ўбачаная ім рэч,

 

Внегда пакъ услышалъ естъ Моисей людей плачущихся, единого каждого стоящего у дверехъ шатра своего по челедехъ своихъ, и розгневася Бог яростию великою велми. Но и Моисею неизносимая тягота бысть,

і казаў ён Госпаду: «Чаму Ты мучыш паслугача Свайго? Чаму не магу я знайсці ласкі ў Цябе? І чаму Ты ўсклаў на мяне ўвесь цяжар народа гэтага?

 

и рече к Богу: «Почто засмутил еси раба твоего? И чему не знайдохъ ласки предъc Тобою, яко возложилъ еси бремя всихъ людей на мя?

Ці ж з мяне пачаўся ўвесь гэты народ або з мяне нарадзіўся, што кажаш мне: “Насі яго ў сэрцы сваім, як носіць звычайна карміцелька немаўля, ды адвядзі яго ў зямлю, якою прысягнуў Я бацькам яго”?

 

Еда ли азъ во утробе зачахъ и породихъ все множество сее, да речеши ко мне: “Понеси их на рамену твоемъ, якоже доилница носить детище свое, и внеси е до земли, юже обещахъ дати отцемъ их”?

Адкуль узяць мне мяса, каб есці нам? З плачам наракаюць на мяне, кажучы: “Дай нам мяса, каб наесціся!”

 

Откуду имамъ взяти мяса, да бых дал так великому множеству? Яко плачут на мя, глаголюще: “Дай нам мяса ясти!”

Не магу адзін вытрымліваць увесь гэты народ, бо занадта цяжкі ён для мяне.

 

Не могу сам понести людей сихъ, яко тяжци мне суть.

Калі такім чынам абыходзішся са мною, прашу, забі мяне, калі маю ласку ў вачах Тваіх, каб не бачыў я болей няшчасця свайго!»

 

Пакли же иначей любится тобе, молю Ти ся, умори мя лепей, да знайду милость предъ очима Твоима и не увижу более злого сего».

І сказаў Госпад Майсею: «Збяры Мне семдзесят чалавек са старэйшын Ізраэля, аб якіх ты ведаеш, што яны людзі сталыя і кіраўнікі, і прывядзі іх у палатку сустрэчы, і хай там стаяць разам з табой.

 

Тогда рече Господь к Моисею: «Созови Ми седмъдесят мужевъ от старейшинъ Ізраилевыхъ, ихже ты знаешъ, яко старшие суть и мудрейшие межи людми, и приведеши е ко дверемъ Храму Сведения, и повелиши имъ стояти ту с собою.

А Я сыду і буду гаварыць з табою, і вазьму ад духа твайго, і перадам ім, каб разам з табою пераносілі яны цяжар народа, а не толькі ты быў ім абцяжараны.

 

Азъ же снииду и глаголати буду тобе, и во-зму от духа твоего и дамъ имъ, да бы помогли тобе нести бременя всехъ людей, да не отяжеши ты единъ.

Таксама народу скажы: “Асвяціцеся, заўтра будзеце есці мяса; бо я чуў плач ваш: “Хто дасць нам есці мяса? Добра было нам у Егіпце”. І дасць вам Госпад мяса, і будзеце есці

 

Людемъ пакъ речеши: Очиститеся, яко за утра будете ясти мясо, Азъ убо слышахъ васъ, глаголющих: “Кто намъ дасть мяса наестися? Добро намъ естъ было жити во Египте!” Се дасть вамъ Богъ мяса,

не адзін дзень, ані два або пяць, або дзесяць, ані дваццаць нават,

 

да ясте не един день, ни два, ни пять ани десят или двадцеть,

але ўвесь месяц, аж пакуль яно не выйдзе праз ноздры вашы і не вернецца ванітамі, бо адвярнуліся вы ад Госпада, Які паміж вас, і наракалі на Яго, кажучы: “Чаму выходзілі мы з Егіпта?”»

 

но месець целый, дондеже полезеть вам ноздрями вашими и во брыдкости е имети будете, яко не покористеся Господу, Онже посреди васъ естъ, плачуще пред Нимъ и глаголюще: “Почто выйдохомъ изъ Египта? Погинути намъ во пустыни сей!”»

І сказаў Майсей: «Шэсцьсот тысяч пешых у гэтым народзе, а Ты кажаш: “Я дам ім есці мяса цэлы месяц!”

 

И рече Моисей къ Господу: «Шестьсотъ тысещей пешихъ естъ людей сихъ, Ты же глаголеши: Дамъ имъ ясти мяса целый месець!

Ці мноства авечак і валоў будзе забіта, каб маглі яны наесціся? Або ўсе рыбы мора збяруцца ў адно, каб іх насыціць?»

 

Еда ли набиеши множество волов и овець, да бы могъ досыть дати имъ? Или еда вси рибы, еже у мори суть, сберутся вкупу, да насытиши ихъ?»

Адказаў яму Госпад: «Ці ж рука Госпада скарацілася? Ужо цяпер убачыш, ці слова Маё спаўняецца на справе, ці не».

 

К нему же рече Господь: «Еда ли рука Божия не постигнеть сихъ? Се ныне узриши, наполнит ли ся слово Мое чили ни».

Дык выйшаў Майсей і абвясціў народу словы Госпада, і склікаў семдзесят чалавек са старэйшын Ізраэля, якіх паставіў вакол скініі.

 

Тогда пришедъ, Моисей поведаше людемъ вся словеса Божия, и созвавъ седмъдесятъ мужевъ от старейшинъ Ізраилевыхъ, и повеле имъ стати у Храму Божия.

А Госпад сышоў у воблаку і гаварыў з імі, узяўшы ад духа, які быў у Майсеі, і перадаўшы сямідзесяці мужчынам старэйшынам. І калі дух супачыў на іх, прарочылі яны, а потым пакінулі.

 

И снииде Господь во облаце, и глагола к нему. И отнявъ от духа, еже был при Моисею, далъ естъ седмидесятми мужемъ, и внегда на них отпочивалъ духъ, пророковали суть и к тому не перестали.

А два чалавекі засталіся ў лагеры, адзін з іх зваўся Эльдад, а другі — Мэдад; на іх таксама сышоў дух, бо і яны былі прызначаны, толькі не пайшлі ў палатку. І, калі яны прарочылі ў лагеры,

 

Остали же были въ полцехъ два мужа: имя единому — Алдадъ, а другому — Медад, на нихже отпочинулъ духъ, яко и тии написани быша, но не приидоша ко Храму Божию. И внегда сие пророковали во полцехъ,

прыбег юнак да Майсея і паведаміў яму, кажучы: «Эльдад і Мэдад прарочаць у лагеры».

 

притекъ юноша и поведа Моисееви, глаголя: «Алдадъ и Медад пророкують в полцех».

Адразу ж Ешуа, сын Нуна, які ад юнацтва свайго быў на паслузе ў Майсея, сказаў: «Гаспадару мой, Майсей, забарані ім!»

 

Тогда скоро Ісусъ Наввинъ, отрокъ Моисеевъ и избранный от многихъ, рече к Моисею: «Господине, запрети имъ».

Але Майсей адказаў: «Ці не раўнуеш ты за мне? О, калі б усе ў народзе былі прарокі, калі б даў ім Госпад Духа Свайго?»

 

Отвеща Моисей: «Что ревнуеши за мя? Кто дасть ми сее, абы вси людие пророковали и да бы далъ имъ Господь духа Своего?»

І Майсей і старэйшыны Ізраэля вярнуліся ў лагер.

 

И навратися Моисей со старейшинами сыновъ Ізраилевыхъ въ полки.

Але падняўся вецер ад Госпада, і прынёс з-за мора перапёлак, і кінуў іх каля лагера на дарозе, на дзень дарогі з аднаго боку і дзень дарогі з другога боку лагера, амаль на два локці ад зямлі.

 

Тогда ветръ превеликий изыйде от Господа, захвативъ за моремъ крастеле, и принесе посреди полковъ на вси страны около тако далеко, яко бы могъ единымъ днемъ зайти, летающе по полцехъ дву локтей от земли.

Дык паўстаў народ, і ўвесь той дзень і ўсю ноч, і ўвесь наступны дзень збіралі перапёлак; хто мала сабраў, прынёс дзесяць звязак; і параскладалі іх вакол лагера.

 

И воставши, людие весь день и всю нощ, и на заутрее нахватали множество крастелей, единый каждый принайменей по десяти меръ, и сушили ихъ около шатровъ.

Яшчэ мяса было на іх зубах і хапала гэтай ежы, і вось, узгарэлася абурэнне Госпада супраць народа і ўдарыў яго Госпад вельмі вялікай плягаю.

 

Еще мясо было в зубехъ ихъ и ниже оскуде пища ею, и се гневъ Божий прииде на люде и поразилъ е раною претяжъкою велми.

І тое месца названа Кіброт-Гатава; бо там пахавалі прагавіты народ.

 

Сего для прозвася место тое Гробове похотей,d ту убо воистинну погребоша людей, пожадавшихъ мяса.

А выйшаўшы з Кіброт-Гатавы, прыбылі ў Асэрот і там затрымаліся.

 

Тогда сынове Ізраилевы, рушившися от того места, еже слыло Гробове похотения, приидоша во пустыню Асерофъ и пребыша ту.