Лікі 11 разьдзел

 

 

І сталася, што народ наракаў, і кепска [гэта было] ў вушах ГОСПАДА. І пачуў гэта ГОСПАД, і разгневаўся, і ўзгарэўся на іх агонь ГОСПАДА, і зьнішчыў крайнюю частку табара.

 

Втой же часъ бысть роптание на Господа в людехъ, яко бы тошнечи собе для труду путя. Сееже егда услышалъ Богъ, разгневался естъ и пустилъ огонь с небеси и попалилъ заднюю часть от полковъ.

І народ стаў клікаць Майсея, і Майсей маліў ГОСПАДА, і агонь спыніўся.

 

Внегда же вопиаху людие к Моисееви, помолися Моисей ко Господу, и загасе огонь.

І назвалі тое месца Табэра, бо [там] узгарэўся супраць іх агонь ГОСПАДА.

 

И назвалъ естъ имя месту тому — Запаление,a понеже запалился былъ огонь в нихъ от Господа.

Іншапляменьнікі, якія [былі] паміж імі, зажадалі пажаданьнем і [захацелі] вярнуцца, і разам з імі сыны Ізраіля плакалі і казалі: «Хто дасьць нам есьці мяса?

 

Тогда людие примешении, еже были вышли с ними изъ Египта, возжадаху похотениемъ превеликим мяса, седяще и плачуще. Прилучившися к ним теже и сынове Ізраилеви и глаголаша: «Кто дасть нам, да быхомъ насытилися мяса?

Мы памятаем, як у Эгіпце мы елі дарма рыбу, і агуркі, дыні, салат, цыбулю і часнык.

 

Воспоминаемъ на рибы, еже едахом во Египте дармо. На паметь пришли нам дыне и огурки, лукъ, цибуляb и чеснокъ.

А цяпер душа нашая ссохла, нічога іншага ня бачаць вочы нашыя, апрача манны».

 

Душа наша высхла естъ, очи наше ничтоже иного видят, толико манну».

А манна была падобная да насеньня каляндры і мела выгляд як бдалах.

 

Была же естъ манна, яко зернетка корианъдрова, дробна, светла на погледении.

Людзі выходзілі і зьбіралі яе, і малолі ў жорнах або таўклі ў ступе і варылі ў гаршчках, і рабілі з яе аладкі; і смак іх быў падобны да аладак з алеем.

 

И схожаху убо людие и збираху манну около шатров, и назбиравши ее, меляху во жерновахъ или толчаху у ступе, и зваривши во горнеци, чиняху с нея покармы, яко бы оладьи. Вкушение ея бяше, яко хлебъ, с олеемъ пряженый.

Калі ноччу раса ападала на табар, [адначасова] ападала і манна.

 

И егда в нощи спадываше роса около шатровъ, тогда вкупе схожаше и манна.

І пачуў Майсей, як народ плача сем’ямі сваімі, кожны каля ўваходу ў намёт свой. І вельмі ўзгарэўся гнеў ГОСПАДА, і гэта кепскім [было] ў вачах Майсея.

 

Внегда пакъ услышалъ естъ Моисей людей плачущихся, единого каждого стоящего у дверехъ шатра своего по челедехъ своихъ, и розгневася Бог яростию великою велми. Но и Моисею неизносимая тягота бысть,

І сказаў Майсей ГОСПАДУ: «Чаму Ты мучыш слугу Твайго? Чаму не магу я знайсьці ласкі ў вачах Тваіх? Чаму Ты ўсклаў на мяне цяжар усяго народу гэтага?

 

и рече к Богу: «Почто засмутил еси раба твоего? И чему не знайдохъ ласки предъc Тобою, яко возложилъ еси бремя всихъ людей на мя?

Ці ж з мяне пачаўся ўвесь народ гэты, або я нарадзіў яго, што Ты кажаш мне: “Насі яго на ўлоньні тваім, як носіць карміцелька дзіцятка, і [занясі] ў зямлю, якую запрысяг бацькам іхнім”?

 

Еда ли азъ во утробе зачахъ и породихъ все множество сее, да речеши ко мне: “Понеси их на рамену твоемъ, якоже доилница носить детище свое, и внеси е до земли, юже обещахъ дати отцемъ их”?

Адкуль у мяне мяса, каб даць усяму народу гэтаму? З плачам [наракаюць] на мяне, кажучы: “Дай нам мяса, каб мы наеліся!”

 

Откуду имамъ взяти мяса, да бых дал так великому множеству? Яко плачут на мя, глаголюще: “Дай нам мяса ясти!”

Не магу я сам насіць увесь народ гэты, бо ён зацяжкі для мяне.

 

Не могу сам понести людей сихъ, яко тяжци мне суть.

Калі Ты такім чынам робіш са мною, прашу, забі мяне, калі я знайшоў ласку ў вачах Тваіх, каб ня бачыў я няшчасьця майго!»

 

Пакли же иначей любится тобе, молю Ти ся, умори мя лепей, да знайду милость предъ очима Твоима и не увижу более злого сего».

І сказаў ГОСПАД Майсею: «Скліч Мне семдзясят чалавек спасярод старшыняў Ізраіля, пра якіх ты ведаеш, што яны паважаныя ў народзе і наглядаюць за ім, і прывядзі іх у Намёт Спатканьня, і няхай там яны стануць разам з табою.

 

Тогда рече Господь к Моисею: «Созови Ми седмъдесят мужевъ от старейшинъ Ізраилевыхъ, ихже ты знаешъ, яко старшие суть и мудрейшие межи людми, и приведеши е ко дверемъ Храму Сведения, и повелиши имъ стояти ту с собою.

А Я зыйду і буду гаварыць з табою, і вазьму з духа, які на табе, і дам ім, каб яны разам з табою насілі цяжар народу, а ня толькі ты насіў [цяжар гэты].

 

Азъ же снииду и глаголати буду тобе, и во-зму от духа твоего и дамъ имъ, да бы помогли тобе нести бременя всехъ людей, да не отяжеши ты единъ.

А народу скажы: “Ачысьціцеся назаўтра і будзеце есьці мяса, бо вы плакалі на вачах ГОСПАДА, кажучы: 'Хто дасьць нам есьці мяса? Добра было нам у Эгіпце'. І дасьць вам ГОСПАД мяса, і будзеце есьці,

 

Людемъ пакъ речеши: Очиститеся, яко за утра будете ясти мясо, Азъ убо слышахъ васъ, глаголющих: “Кто намъ дасть мяса наестися? Добро намъ естъ было жити во Египте!” Се дасть вамъ Богъ мяса,

і не адзін дзень будзеце есьці, і ня два або пяць, або дзесяць, або дваццаць,

 

да ясте не един день, ни два, ни пять ани десят или двадцеть,

але ўвесь месяц, аж пакуль вам ня выйдзе [мяса] праз ноздры вашыя і не абрыдзіць вам, бо вы адвярнуліся ад ГОСПАДА, Які сярод вас, і наракалі перад абліччам Ягоным, кажучы: 'Навошта выйшлі мы з Эгіпту?'”»

 

но месець целый, дондеже полезеть вам ноздрями вашими и во брыдкости е имети будете, яко не покористеся Господу, Онже посреди васъ естъ, плачуще пред Нимъ и глаголюще: “Почто выйдохомъ изъ Египта? Погинути намъ во пустыни сей!”»

І сказаў Майсей: «Шэсьцьсот тысячаў пешых у народзе гэтым, пасярод якога я [жыву], а Ты кажаш: “Я дам ім мяса, і будуць есьці цэлы месяц”?

 

И рече Моисей къ Господу: «Шестьсотъ тысещей пешихъ естъ людей сихъ, Ты же глаголеши: Дамъ имъ ясти мяса целый месець!

Ці ж [усе] авечкі і валы будуць забітыя для іх, каб ім хапіла? Або ці ўсе рыбы ў моры будуць сабраныя для іх, каб ім хапіла?»

 

Еда ли набиеши множество волов и овець, да бы могъ досыть дати имъ? Или еда вси рибы, еже у мори суть, сберутся вкупу, да насытиши ихъ?»

І сказаў ГОСПАД Майсею: «Ці ж рука ГОСПАДА скарацілася? Цяпер убачыш, ці слова Маё споўніцца, ці не».

 

К нему же рече Господь: «Еда ли рука Божия не постигнеть сихъ? Се ныне узриши, наполнит ли ся слово Мое чили ни».

І выйшаў Майсей, і прамовіў да народу словы ГОСПАДА, і склікаў семдзясят старшыняў народу, і паставіў іх вакол Намёту.

 

Тогда пришедъ, Моисей поведаше людемъ вся словеса Божия, и созвавъ седмъдесятъ мужевъ от старейшинъ Ізраилевыхъ, и повеле имъ стати у Храму Божия.

І ГОСПАД зыйшоў у воблаку, і гаварыў з ім, і ўзяў з духа, які быў на [Майсею], і даў сямідзесяці старшыням. І сталася, што дух супачыў на іх, і яны прарочылі, і перасталі.

 

И снииде Господь во облаце, и глагола к нему. И отнявъ от духа, еже был при Моисею, далъ естъ седмидесятми мужемъ, и внегда на них отпочивалъ духъ, пророковали суть и к тому не перестали.

А два чалавекі засталіся ў табары, імя аднаго Эльдад, а другога — Мэдад. І на іх зыйшоў дух, бо былі яны пакліканыя, але не пайшлі ў Намёт. І яны прарочылі ў табары.

 

Остали же были въ полцехъ два мужа: имя единому — Алдадъ, а другому — Медад, на нихже отпочинулъ духъ, яко и тии написани быша, но не приидоша ко Храму Божию. И внегда сие пророковали во полцехъ,

І прыбег юнак, і паведаміў Майсею, і сказаў: «Эльдад і Мэдад прарочаць у табары».

 

притекъ юноша и поведа Моисееви, глаголя: «Алдадъ и Медад пророкують в полцех».

І адказаў Егошуа, сын Нуна, які ад юнацтва свайго быў на паслузе ў Майсея: «Гаспадару мой, Майсей, забарані ім!»

 

Тогда скоро Ісусъ Наввинъ, отрокъ Моисеевъ и избранный от многихъ, рече к Моисею: «Господине, запрети имъ».

Але Майсей сказаў яму: «Ці не зайздросны ты замест мяне? Каб жа ўвесь народ так прарочыў, калі дасьць ім ГОСПАД Духа Свайго!»

 

Отвеща Моисей: «Что ревнуеши за мя? Кто дасть ми сее, абы вси людие пророковали и да бы далъ имъ Господь духа Своего?»

І вярнуліся ў табар Майсей і старшыні Ізраіля.

 

И навратися Моисей со старейшинами сыновъ Ізраилевыхъ въ полки.

І зыйшоў вецер ад ГОСПАДА, і прынёс ад мора перапёлак, і кінуў іх на табар з абодвух бакоў на дзень дарогі, і пакрылі яны аблічча зямлю на два локці [вышыні].

 

Тогда ветръ превеликий изыйде от Господа, захвативъ за моремъ крастеле, и принесе посреди полковъ на вси страны около тако далеко, яко бы могъ единымъ днемъ зайти, летающе по полцехъ дву локтей от земли.

І ўстаў народ, і ўвесь той дзень і ўсю ноч, і ўвесь наступны дзень зьбіралі перапёлак; хто мала сабраў, прынёс ня менш дзесяці гомараў; і разлажылі іх навакол табару.

 

И воставши, людие весь день и всю нощ, и на заутрее нахватали множество крастелей, единый каждый принайменей по десяти меръ, и сушили ихъ около шатровъ.

Яшчэ мяса было ў зубах іхніх і не было яшчэ зьедзена, калі ўзгарэўся гнеў ГОСПАДА супраць народу і ўдарыў ГОСПАД народ плягаю вельмі вялікай.

 

Еще мясо было в зубехъ ихъ и ниже оскуде пища ею, и се гневъ Божий прииде на люде и поразилъ е раною претяжъкою велми.

І назвалі імя таго месца Кіброт-Гатава, бо там пахавалі прагавіты народ.

 

Сего для прозвася место тое Гробове похотей,d ту убо воистинну погребоша людей, пожадавшихъ мяса.

З Кіброт-Гатавы выйшаў народ у Хацэрот і былі там.

 

Тогда сынове Ізраилевы, рушившися от того места, еже слыло Гробове похотения, приидоша во пустыню Асерофъ и пребыша ту.