Лікі 9 разьдзел

 

 

І прамовіў ГОСПАД да Майсея ў першы месяц другога году пасьля выхаду з Эгіпту ў пустыні Сынай, кажучы:

 

Глагола Господь Моисееви во пустыни Синайстей, лета втораго вышедшимъ имъ из Египта, месеца перваго, глаголя:

«У вызначаны час сыны Ізраіля павінны спраўляць Пасху.

 

«Да празнують Пасху во время свое сынове Ізраилевы

У чатырнаццаты дзень гэтага месяца вечарам справіце яе паводле ўсіх адносна яе пастановаў і звычаяў».

 

во четыренадесятый день месеца сего, на вечеръ, по всему посвященому обычаю и по закону ея».

І прамовіў Майсей да сыноў Ізраіля, каб яны справілі Пасху.

 

И повеле Моисей сыномъ Ізраилевымъ, да бы учинили Пасху.

І яны спраўлялі Пасху ў чатырнаццаты дзень месяца вечарам у пустыні Сынай. Усё, што загадаў ГОСПАД Майсею, зрабілі сыны Ізраіля.

 

Они же и вчинили суть во время свое, четыренадесятого дня месеца того же, к вечеру, у горы Синай: по всему, якоже повеле Господь Моисееви, тако и вделали суть сынове Ізраилевы.

І былі людзі, якія дзеля дакрананьня да нябожчыка сталіся нячыстымі і не маглі ў той дзень спраўляць Пасху, і прыйшлі яны да Майсея і Аарона,

 

Се убо некие мужи, осквернившеися надъ человеком мертвым, ониже не можаху в той день учинити Пасхи, сего ради приступили ко Моисею и ко Аарону,

і сказалі ім: «Мы нячыстыя дзеля дакрананьня да нябожчыка, але дзеля чаго мы пазбаўлены таго, каб сярод сыноў Ізраіля ў вызначаны час скласьці дар ахвярны ГОСПАДУ?»

 

глаголюще имъ: «Нечисти есмо, понеже доткнухомся тела мерътваго человека, и тако прелщены суще, не можем празновати Пасхи и приносити даровъ своихъ во время сее со сынми Ізраилевыми».

І сказаў ім Майсей: «Пачакайце, і я паслухаю, што адносна вас загадае ГОСПАД».

 

Отвеща имъ Моисей: «Подождите, да воспрошу Господа Бога о васъ».

І прамовіў ГОСПАД да Майсея, кажучы:

 

И рече Господь к Моисею:

«Прамоў да сыноў Ізраіля, кажучы: “Чалавек з вас ці з нашчадкаў вашых, які стаўся нячыстым дзеля нябожчыка або дзеля далёкай дарогі, павінен спраўляць Пасху ГОСПАДА.

 

«Ирци сыномъ Ізраилевымъ: Человекъ, онже осквернится от мертваго или бы игде заехалъ далече на путь от людей вашихъ, той да празнуеть Пасху Господьню другаго месеца,

У чатырнаццаты дзень другога месяца вечарам будзе спраўляць яе. Праснакі і горкія травы няхай спажывае.

 

четыренадесятого дня того же месеца, на вечер. Со хлебы пресными и с рерюхою польною ести будуть агнеца Пасхи

Няхай не пакідаюць з яе анічога да раніцы, і косткі яе ня будуць ламаць. Няхай спраўляюць яе паводле ўсіх пастановаў Пасхі.

 

и не оставять от него ничего даже до утра, и кости не изламлуть от него, и по обычаю Пасхи да вчинять.

А калі хто чысты і не ў дарозе, а Пасхі не спраўляе, вынішчана будзе душа тая з народу свайго, бо ён не склаў дару ахвярнаго ГОСПАДУ ў свой час. Грэх свой панясе чалавек гэты.

 

Ащели же кто будеть чистъ и нигде на путь не от[ъ]едеть, а не ясть Пасхи Господьни, да загинеть человекъ той от людей Моих, яко дару Господу не принесе во время свое; сам понесет грех свой.

А калі прыхадзень, які жыве ў вас, справіць Пасху паводле пастановаў і звычаяў Пасхі, парадак той самы будзе ў вас і для чужынца, і для тутэйшага на зямлі гэтай”».

 

Приходъ и гость естъли же жити будеть межи вами, той да есть агнеца Пасхи по обычаю и по набоженству своему. Единаковый будет законъ Пасхи у васъ тако гостю, яко и тубылцу».

У дзень, у які была пастаўлена Сяліба, воблака накрыла Сялібу з Намётам Сьведчаньня, і ад вечара да раніцы заставалася над Сялібай у бляску агню.

 

Тогда в день, в оньже воздвигоша Храмъ Божий, прикрилъ и облакъ и от вечера даже до утра была ест надъ храмомъ яко зоря огненая.

І так было заўсёды: днём пакрывала яе воблака, а ноччу — нібы бляск агню.

 

И тако естъ бывало всегда, иже во дни прикривал и облакъ, а в нощи яко зоря огненая.

Калі воблака падымалася над Намётам, тады сыны Ізраіля выходзілі [ў дарогу], а на тым месцы, дзе затрымоўвалася воблака, там раскладаліся табарам сыны Ізраіля.

 

И внегда воздвизашеся облакъ, онже храниваше храмъ, тогда двизахуся сынове Ізраилевы з места своего, и на коемъ месте станяше облакъ, на том же месте и они ополчахуся и розбиаху шатры своя.

Паводле [слова] з вуснаў ГОСПАДА выходзілі ў [дарогу] сыны Ізраіля, і паводле [слова] з вуснаў ГОСПАДА раскладаліся табарам. Усе дні, у якія воблака стаяла над Сялібай, яны стаялі табарам.

 

Повелением бо Господьним рушахуся з места, и повелениемъ Его поставляху храмъ Божий: по вся часы, поколе стоаше облак надъ храмомъ, пребыху на том же месте.

І калі воблака доўгі час [стаяла] над Сялібай, шмат дзён, сыны Ізраіля захоўвалі волю ГОСПАДА і не выходзілі [ў дарогу].

 

Бы пакъ пригодилося, иже за длугый часъ облакъ стоаше надъ храмом, были сынове Ізраилевы под сторожею Божию и никуде не отхожаху с того места.

І здаралася, што мала дзён [стаяла] над Сялібай, і [сыны Ізраіля] паводле [слова] з вуснаў ГОСПАДА раскладаліся табарам і паводле [слова] з вуснаў ГОСПАДА выходзілі [ў дарогу].

 

Колико дней стоиваше облакъ надъ храмомъ, на повеление Божие розбиваху шатры своя и на повеление Его складываху е.

І здаралася, што воблака [стаяла] ад вечара да раніцы, а раніцаю падымалася, і яны выходзілі [ў дарогу]. Або [стаяла] воблака дзень і ноч, і воблака падымалася, і яны выходзілі [ў дарогу].

 

Был ли естъ когда облакъ надъ храмомъ от вечера даже до утра и на свитании воздвизашеся от него, то скоро за ним идоша.

Або два дні, або месяц, або некалькі дзён [стаяла] воблака над Сялібай, і сыны Ізраіля стаялі табарам і не выходзілі [ў дарогу].

 

Пакли же за два дни или за единъ месець, или должее пребываше облакъ надъ храмомъ, оставаху сынове Ізраилевы на томъ месте и нигде не рушахуся с полки своими. И скоро облакъ двизашеся з места, подвизахуся и полки за нимъ.

Паводле [слова] з вуснаў ГОСПАДА яны раскладаліся табарам, і паводле [слова] з вуснаў ГОСПАДА выходзілі [ў дарогу]. Яны захоўвалі волю ГОСПАДА паводле [слова] з вуснаў ГОСПАДА праз Майсея.

 

Словомъ Божиимъ ополчахуся и словомъ Его рушахуся с места и хожаху, быша бо подъ стражею Божиею повелением Господьнимъ, рукою Моисеевою.