Лікі 13 разьдзел

 

 

І прамовіў ГОСПАД да Майсея, кажучы:

 

По сем же рушилися суть людие от Асерофа и жилися с полки во пустыни Фаранъ.

«Пашлі людзей, і яны выведаюць зямлю Ханаан, якую Я даю сынам Ізраіля, па адным з кожнага пакаленьня бацькоў іхніх, вышліце ўсіх князёў сярод іх».

 

И рече тамо полоГосподь к Моисею, глаголя:

І паслаў іх Майсей з пустыні Паран паводле [слова] з вуснаў ГОСПАДА, а ўсе яны галовы сыноў Ізраіля.

 

«Пошли мужей, ониже бы согледали землю Ханаанеску, юже дамъ сыномъ Ізраилевымъ, по единому з каждого поколения от князей».

Вось імёны іхнія: з пакаленьня Рубэна — Шамуа, сын Закура;

 

И вчинилъ естъ Моисей по всему, якоже повеле ему Господь. И послал от пустыни Фаранъ мужей старейшенъ, ихже сия суть имена:

з пакаленьня Сымона — Шафат, сын Хоры;

 

от племеня Рувимова — Семмея, сына Сехурова;

з пакаленьня Юды — Халеў, сын Ефунны;

 

от племеня Симеонова — Сафата, сына Сурина;

з пакаленьня Ісахара — Ігаль, сын Язэпа;

 

от племеня Іудина — Калефа, сына Ефонова;

з пакаленьня Эфраіма — Ошэа, сын Нуна;

 

от племеня Ізахарова — Ігала, сына Іосифова;

з пакаленьня Бэн’яміна — Пальты, сын Рафу;

 

от племеня Ефраимова — Озию, сына Наувина;

з пакаленьня Завулёна — Гадыэль, сын Соды,

 

от племеня Вениаминова — Фалтия, сына Рафуилева;

з пакаленьня Язэпа, пакаленьня Манасы — Гады, сын Сусі,

 

от племеня Зевулоня — Едыиля, сына Зодыева;

з пакаленьня Дана — Аміэль, сын Гемальлі,

 

от племеня Іосифова, от роду Манасиева — Геддыя, сына Зузиева;

з пакаленьня Асэра — Сэтур, сын Міхаэля,

 

от племеня Данова — Амиеля, сына Емиилева;

з пакаленьня Нэфталі — Нахбі, сын Вафсі,

 

от племеня Асерова — Сесура, сына Михаилова;

з пакаленьня Гада — Геўэль, сын Махі.

 

от племеня Нефталимля — Наава, сына Напсина;

Гэта вось імёны мужчынаў, якіх паслаў Майсей для выведваньня зямлі [Ханаан]. І Ошэа, сына Нуна, назваў Майсей Егошуа.

 

от племеня Гадова — Егуила, сына Махина.

І паслаў іх Майсей дзеля выведваньня зямлі Ханаан, і сказаў ім: «Ідзіце праз Нэгеў, і прыйдзеце ў горы,

 

Сия сут имена мужев, ихже послал ест Моисей согледати земли Ханаани.b И назвал ест Озию, сына Наувина: Ісусъ.

і разгледзьце зямлю, якая яна, і народ, які жыве на ёй, ці моцны ён, ці кволы, ці нямногія лікам, ці шматлікія?

 

И послалъ естъ ихъ Моисей, да бы согледали землю Ханааню, и рече имъ: «Идите по той стране, еже естъ к полудню. И внегда приидете на горы,

І якая зямля, на якой яны жывуць, ці добрая, ці ліхая? Якія гарады, у якіх яны жывуць, ці як табар, ці з мурамі?

 

согледайте жъ земли, якова естъ, и людей, живущихъ на ней: силни ли суть чили не силни, много ли их чили мало;

І якая зямля, ці ўрадлівая, ці пустая, ці [ёсьць] там дрэвы, ці няма іх? Будзьце мужныя і прынясіце пладоў той зямлі». А былі тады дні дасьпяваньня вінаграду.

 

земля теже добра ли естъ чили зла; грады яковы суть: огражены ли чили ни;

І яны пайшлі, і выведалі зямлю ад пустыні Сін аж па Рэхоб каля ўваходу ў Хамат.

 

поля плодна ли чили неплодна; суть ли в ней лесове чили не суть. Укрепитеся ж и принесите намъ от овощев земли тое». Был пакъ естъ тогды часъ, внегда дозрели винные грознове и едены могли быти.

І дайшлі да Нэгеву, а адтуль прыйшлі ў Хеўрон, дзе жылі Ахіман, Шэшай і Тальмай, нашчадкі Анака. А Хеўрон пабудаваны на сем гадоў раней, чым Цаан у Эгіпце.

 

Тогда, шедши, согледали землю, поченши от пустыни Синъ, даже до Ороба, входящимъ до Емафа.

І дайшлі яны аж да даліны Эшколь, там зрэзалі галінку з адной гронкай вінаграду, якую несьлі на жэрдцы два [чалавекі], ўзялі яблыкаў гранатовых і фігаў.

 

И воступиша ко стране полуденной, и приидоша в Хевронъ, в немже беша Ахиманъ, и Сизай, и Толмай, сынове Енафовы. Хевронъ убо седмъ летъ прежде Танима, града египетскаго, сооруженъ бысть.

І назвалі месца тое далінай Эшколь, таму што адтуль сыны Ізраіля несьлі гронку [вінаграду].

 

И оттоле идуще, пришли даже к потоку Грозновуc  и ту урезали суть леторасль со грозномъ ея, юже несяху на носиле два мужи. Яблокъc теже зернатыхъ и смоковъ набрали с собою от того места,

І вярнуліся выведчыкі зямлі праз сорак дзён.

 

иже именовашеся Негелешковъ, еже исказуется потокъ Грозна, прото иже оттоле взяли грозенъ сынове Ізраилевы.

І ішлі, і прыйшлі да Майсея і Аарона, і да ўсёй грамады сыноў Ізраіля ў пустыню Паран, у Кадэш. І зьвярнулі словы да іх і да ўсёй грамады, і паказалі ім плады той зямлі.

 

И возвратилися суть согледатаи по че

І расказвалі ім, і сказалі: «Мы прыйшлі ў зямлю, у якую ты паслаў нас, якая сапраўды ацякае малаком і мёдам, і такія плады ейныя.

 

Сходивши и созревши всю страну земли, пришли к Моисею и ко Аарону, и ко всимъ людемъ Ізраилевымъ въ пустыню Фаранъ, еже естъ в Кадысе, и споведающе имъ и всемъ людемъ, указали суть овоще земли,

Але народ, які жыве на ёй, дужы, і гарады вельмі вялікія і ўмацаваныя. Бачылі мы там таксама нашчадкаў Анака.

 

глаголюще: «Ходихове до земли, до неаже посыласте насъ. Земля же по правде естъ кипяще млекомъ и медомъ, яко ж от овощевъ сихъ ея познати можете,

Амалекцы жывуць у зямлі Нэгеў; Хеты, Евусэі і Амарэйцы жывуць у гарах, а Хананейцы жывуць каля мора і на беразе Ярдану».

 

но людие, живущии на ней, суть велми силни, грады велики и огражены крепце. Тамъ есмо видели родину Енакову.

І Халеў супакойваў [абурэньне] народу супраць Майсея, і казаў: «Пойдзем і здабудзем зямлю, бо мы [можам]авалодаць ёю».

 

Амалехъ, той живеть к полуденной стране. Хеттеи, Евузеи, Амореи — сие обитають на горахъ. Хананей пакъ пребываеть у моря и у реки Іорданское».

А іншыя, якія хадзілі з ім, казалі: «Ня зможам мы ваяваць з тым народам, бо ён дужэйшы за нас».

 

Затым же Калефъ, укрочая роптание людей, еже бе на Моисея, и рече: «Пойдимо и возмимо землю, яко можемы приати ю».

І гаварылі ліхія весткі пра зямлю, якую аглядалі, паміж сыноў Ізраіля, кажучы: «Зямля, якую мы прайшлі, каб выведаць яе, пажырае жыхароў сваіх, а ўвесь народ, які мы бачылі ў ёй, — высокага росту.

 

Инии пакъ, еже ходиша с нимъ, глаголаша: «Не йдимо, понеже не можемъ ко таковымъ людемъ приступити, ониже силнейшие суть над насъ».

Бачылі мы там нэфілімаў, сыноў Анака, з роду нэфілімаў, і ў вачах нашых мы былі як саранча, і такімі ж мы былі ў вачах іхніх».

 

И срамотили тако и хулили землю, юже согледали, предъ сыны Ізраилевыми, глаголюще: «Земля, юже сходихове, губить живущихъ на ней.