Лікі 9 разьдзел

 

 

І сказаў Гасподзь Майсею ў пустыні Сінайскай на другі год пасьля выхаду іх зь зямлі Егіпецкай, у першы месяц, кажучы:

 

Глагола Господь Моисееви во пустыни Синайстей, лета втораго вышедшимъ имъ из Египта, месеца перваго, глаголя:

хай сыны Ізраілевыя ўчыняць Пасху ў вызначаны час:

 

«Да празнують Пасху во время свое сынове Ізраилевы

на чатырнаццаты дзень гэтага месяца ўвечары ўчынеце яе ў вызначаны на яе час, паводле ўсіх пастановаў і паводле ўсіх абрадаў яе ўчынеце яе.

 

во четыренадесятый день месеца сего, на вечеръ, по всему посвященому обычаю и по закону ея».

І сказаў Майсей сынам Ізраілевым, каб учынілі Пасху.

 

И повеле Моисей сыномъ Ізраилевымъ, да бы учинили Пасху.

І ўчынілі яны Пасху ў першы месяц, на чатырнаццаты дзень месяца ўвечары ў пустыні Сінайскай: ва ўсім, як загадаў Гасподзь Майсею, так і зрабілі сыны Ізраілевыя.

 

Они же и вчинили суть во время свое, четыренадесятого дня месеца того же, к вечеру, у горы Синай: по всему, якоже повеле Господь Моисееви, тако и вделали суть сынове Ізраилевы.

Былі людзі, якія былі нячыстыя ад дакрананьня да мёртвых целаў чалавечых, і не маглі ўчыніць Пасхі ў той дзень; і прыйшлі яны да Майсея і Аарона ў той дзень,

 

Се убо некие мужи, осквернившеися надъ человеком мертвым, ониже не можаху в той день учинити Пасхи, сего ради приступили ко Моисею и ко Аарону,

і сказалі яму тыя людзі: мы нячыстыя ад дакрананьня да мёртвых целаў чалавечых; навошта нас пазбаўляць таго, каб мы прынесьлі прынашэньне Госпаду ў вызначаны час сярод сыноў Ізраілевых?

 

глаголюще имъ: «Нечисти есмо, понеже доткнухомся тела мерътваго человека, и тако прелщены суще, не можем празновати Пасхи и приносити даровъ своихъ во время сее со сынми Ізраилевыми».

І сказаў ім Майсей: пастойце, я паслухаю, што загадае пра вас Гасподзь.

 

Отвеща имъ Моисей: «Подождите, да воспрошу Господа Бога о васъ».

І наказаў Гасподзь Майсею сказаць;

 

И рече Господь к Моисею:

скажы сынам Ізраілевым: калі хто з вас альбо з наступнікаў вашых будзе нячысты ад дакрананьня да мёртвага цела, альбо будзе ў далёкай дарозе, дык і ён павінен учыніць Пасху Гасподнюю;

 

«Ирци сыномъ Ізраилевымъ: Человекъ, онже осквернится от мертваго или бы игде заехалъ далече на путь от людей вашихъ, той да празнуеть Пасху Господьню другаго месеца,

а на чатырнаццаты дзень другога месяца ўвечары няхай яны ўчыняць яе і з праснакамі і з горкімі травамі няхай ядуць яе;

 

четыренадесятого дня того же месеца, на вечер. Со хлебы пресными и с рерюхою польною ести будуть агнеца Пасхи

і няхай не пакідаюць ад яе да раніцы і касьцей яе ня трушчаць; няхай учыняць яе паводле ўсіх пастановаў пра Пасху;

 

и не оставять от него ничего даже до утра, и кости не изламлуть от него, и по обычаю Пасхи да вчинять.

а хто чысты і не ў дарозе і ня ўчыніць Пасхі, — зьнішчыцца душа тая з народу свайго, бо ён не прынясе прынашэньня Госпаду ў свой час, панясе на сабе грэх чалавек той;

 

Ащели же кто будеть чистъ и нигде на путь не от[ъ]едеть, а не ясть Пасхи Господьни, да загинеть человекъ той от людей Моих, яко дару Господу не принесе во время свое; сам понесет грех свой.

калі будзе жыць у вас прыхадзень, дык і ён павінен учыняць Пасху Гасподнюю: паводле пастановы пра Пасху і паводле абраду яе ён павінен учыніць яе; адзін статут хай будзе ў вас і прыхадню і тубыльцу.

 

Приходъ и гость естъли же жити будеть межи вами, той да есть агнеца Пасхи по обычаю и по набоженству своему. Единаковый будет законъ Пасхи у васъ тако гостю, яко и тубылцу».

У той дзень, калі ўстаноўлена была скінія, воблака ахінула скінію адкрыцьця, і зь вечара над скініяй як бы агонь быў відзён да самае раніцы.

 

Тогда в день, в оньже воздвигоша Храмъ Божий, прикрилъ и облакъ и от вечера даже до утра была ест надъ храмомъ яко зоря огненая.

Так было і заўсёды: воблака ахінала яе ўдзень і падабенства агню ўначы.

 

И тако естъ бывало всегда, иже во дни прикривал и облакъ, а в нощи яко зоря огненая.

І калі воблака падымалася ад скініі, тады сыны Ізраілевыя выпраўляліся ў дарогу, і на месцы, дзе спынялася воблака, там спыняліся табарам сыны Ізраілевыя.

 

И внегда воздвизашеся облакъ, онже храниваше храмъ, тогда двизахуся сынове Ізраилевы з места своего, и на коемъ месте станяше облакъ, на том же месте и они ополчахуся и розбиаху шатры своя.

Па загадзе Гасподнім выпраўляліся сыны Ізраілевыя ў дарогу і па загадзе Гасподнім спыняліся: увесь той час, калі воблака стаяла над скініяй, стаялі і яны;

 

Повелением бо Господьним рушахуся з места, и повелениемъ Его поставляху храмъ Божий: по вся часы, поколе стоаше облак надъ храмомъ, пребыху на том же месте.

і калі воблака доўгі час было над скініяй, дык і сыны Ізраілевыя сьледавалі гэтаму ўказаньню Госпада і не выпраўляліся;

 

Бы пакъ пригодилося, иже за длугый часъ облакъ стоаше надъ храмом, были сынове Ізраилевы под сторожею Божию и никуде не отхожаху с того места.

а часам воблака нядоўга было над скініяй: яны па ўказаньні Гасподнім спыняліся і па ўказаньні Гасподнім выпраўляліся ў дарогу;

 

Колико дней стоиваше облакъ надъ храмомъ, на повеление Божие розбиваху шатры своя и на повеление Его складываху е.

часам воблака стаяла толькі ад вечара да раніцы, і раніцай падымалася воблака, тады і яны выпраўляліся; альбо дзень і ноч стаяла воблака, і калі падымалася, і яны тады выпраўляліся;

 

Был ли естъ когда облакъ надъ храмомъ от вечера даже до утра и на свитании воздвизашеся от него, то скоро за ним идоша.

альбо калі два дні альбо месяц, альбо некалькі дзён стаяла воблака над скініяй, дык і сыны Ізраілевыя стаялі і не выпраўляліся ў дарогу; а калі яно падымалася, тады выпраўляліся;

 

Пакли же за два дни или за единъ месець, или должее пребываше облакъ надъ храмомъ, оставаху сынове Ізраилевы на томъ месте и нигде не рушахуся с полки своими. И скоро облакъ двизашеся з места, подвизахуся и полки за нимъ.

па ўказаньні Гасподнім спыняліся і па ўказаньні Гасподнім выпраўляліся ў дарогу: сьледавалі ўказанью Гасподняму і паводле загаду Гасподняга Майсею.

 

Словомъ Божиимъ ополчахуся и словомъ Его рушахуся с места и хожаху, быша бо подъ стражею Божиею повелением Господьнимъ, рукою Моисеевою.