Лікі 5 разьдзел

 

 

І наказаў Гасподзь Майсею:

 

Молвилъ естъ Господь Моисееви, глаголя:

загадай сынам Ізраілевым выслаць з табара ўсіх пракажоных, і ўсіх кравацечных, і ўсіх, што апаганіліся ад мёртвага,

 

«Повели сыном Ізраилевымъ, да выженуть исъ полков всехъ прокаженныхъ и изливающих нечистоту семеня или поскверняющихся над мертвым.

і мужчын і жанчын вышліце, за табар вышліце іх, каб не апаганьвалі яны табараў сваіх, сярод якіх Я жыву.

 

Буди то мужъ или жена, выпровадите таковых от становъ ваших, да не посквернят вас, живуще с вами».

І зрабілі так сыны Ізраілевыя і вынесьлі прэч з табара: так казаў Гасподзь Майсею, так і зрабілі сыны Ізраілевыя.

 

И вчинили суть тако сынове Ізраилевы и выгнали ихъ вонъ с полковъ, якоже повеле Господь Богъ Моисееви.

І наказаў Гасподзь Майсею, кажучы:

 

И рече Господь Моисею, глаголя:

скажы сынам Ізраілевым: калі мужчына альбо жанчына зробіць які-небудзь грэх супроць чалавека і праз гэта ўчыніць злачынства супроць Госпада, і вінаватая будзе душа тая,

 

«Иръци сыномъ Ізраилевымъ: Мужъ или жена, ониже бы вчинили грехъ со всехъ греховъ, еже пригожаются людемъ, и для недбания своего презрели бы приказание Божие и согрешили,

дык няхай паспавядаюцца ў грэху сваім, які яны зрабілі, і вернуць поўніцай тое, у чым яны вінаватыя, і дакладуць да таго пятую долю і аддадуць таму, супроць каго зграшылі;

 

исповедять грехъ свой и вчинять за него воздаание, и приложать к тому пятую долю и дадуть тому, емуже ушкодили.

а калі ў яго няма спадчыньніка, якому трэба было б аддаць за віну, дык прысьвяціць гэта Госпаду: няхай будзе гэта сьвятару, звыш барана ачышчэньня, якім ён ачысьціць яго;

 

Естъли же не будеть истъца, онже взяти имать, да отдадуть Господу, и будеть жерцово; к тому и овна, еже приносится за очищение, да будеть приемно приношение и помилуеть Богъ.

і ўсякае паднашэньне з усіх сьвятыняў сыноў Ізраілевых, якія яны прыносяць да сьвятара, яму належыць,

 

Вси теже начатки, еже приносять сынове Ізраилевы, жерцу да будут.

і прысьвечанае кім-небудзь яму належыць; усё, што дасьць хто сьвятару, яму належыць.

 

И елико приносится во Святыню и дается в руце жерцу, его да будеть».

І наказаў Гасподзь Майсею, кажучы:

 

Молвилъ естъ Господь Моисееви, глаголя:

абвясьці сынам Ізраілевым і скажы ім: калі здрадзіць каму жонка і парушыць вернасьць яму,

 

«Ирци сыномъ Ізраилевымъ: Мужъ, егоже бы жена проневерилася и, погордевши имъ, пребывала бы с ыным,

і перасьпіць хто зь ёю і вылье семя, і гэта будзе схавана ад вачэй мужа яе, і яна апаганіцца тайна, і ня будзе на яе сьведкі, і ня будзе выкрыта,

 

а мужъ ея того не мог досветчити, яко тайно ест прелюбыдеание ея, а послуха несть на нее, понеже не ест застижена во явном прелюбыдеании,

і ўвойдзе ў яго дух рэўнасьці, і будзе раўнаваць жонку сваю, калі яна апаганеная, альбо ўвойдзе ў яго дух рэўнасьці, і ён будзе раўнаваць жонку сваю, калі яна не апаганеная, —

 

или аще духъ ревнования воздвижеть мужа неверующа жене своей, яко осквернена естъ или без вины ея возревновал ей,

няхай прывядзе муж жонку сваю да сьвятара і прынясе за яе ў ахвяру дзясятую долю эфы ячнай мукі, але ня вылівае на яе алею і не кладзе лівану, бо гэта прынашэньне раўнаваньня, прынашэньне ўспаміну, якое нагадвае пра беззаконства;

 

да приведеть ее ко жерцу и пренесить требу за нее — десятую часть меры муки ячное, и да не покроплевает ея олеемъ и ни воскладаеть на ню ладану, понеже треба ревнования естъ и приносъ, возыскающе прелюбыдеания.

а сьвятар няхай прывядзе і паставіць яе перад абліччам Гасподнім,

 

Тогда жрець возметь жену и поставит ю предъ Господемъ,

і возьме сьвятар сьвятой вады ў гліняны посуд, і возьме сьвятар зямлі з падлогі скініі і пакладзе ў ваду;

 

и приемъ воду посвященную во сосудъ глиненъ и мало персти вземъ на земли во Храме Божиемъ, всыплеть до нея.

і паставіць сьвятар жонку перад абліччам Гасподнім, і аголіць галаву жонцы, і дасьць ёй у рукі прынашэньне ўспаміну, гэта прынашэньне раўнаваньня, а ў руцэ ў сьвятара будзе горкая вада, якая наводзіць праклён.

 

И внегда станеть жена предъ лицемъ Господьнимъ, откриеть жрець главу ея и дасть в руце ей требу возыскания и ревнования. Сам же жрець держати будеть воду прегоркую, над неюже клятву и злоречение глаголалъ естъ,

І закляне яе сьвятар і скажа жонцы: калі ніхто не пераспаў з табою, і ты не апаганілася і ня здрадзіла мужу свайму, дык цэлая будзеш ад гэтай вады горкай, якая наводзіць праклён;

 

и зопытаеть под клятвою жены, и речеть: “Естъли же не случилася есь с мужемъ чуждимъ и своему не проневерила, тогда не ушкодить тобе вода сияa прегоркая и проклятая.

але калі ты здрадзіла мужу твайму і апаганілася, і калі хто пераспаў з табою апрача мужа твайго, —

 

Пакли же будеш ся отхилила от мужа своего и прелюбы учинила с мужемъ чуждимъ,

тады сьвятар хай закляне жонку кляцьбою праклёну і скажа сьвятар жонцы: хай пракляне цябе Гасподзь і аддасьць кляцьбе ў народзе тваім, і хай зробіць Гасподзь, каб улоньне тваё апала і жывот твой апух;

 

сия проклятия да приидуть на тя: да предасть тя Господь во злоречение и во притчу всимъ людемъ Своимъ, да согниеть брюхо твое, и надувшися, да роспукнешися.

і хай пройдзе вада гэтая, якая наводзіць праклён, у нутрыну тваю, каб апух жывот і апала ўлоньне. І скажа жонка: амін, амін.

 

Внииди жъ вода проклятая во чрево твое, и внегда одмется утроба твоя, да згниеть лоно твое”. И отвещаеть жена: “Буди тако и буди”.

І напіша сьвятар заклёны гэтыя на зьвітку і змые іх горкаю вадою;

 

Тогда жрець напишет на листе тые слова злоречения и смыеть е тою водою проклятия и обличения,

і дасьць выпіць жонцы горкую ваду, якая наводзіць праклён, і ўвойдзе ў яе вада, якая наводзіць праклён, на шкоду ёй.

 

и дасть жене пити. Она же внегда выпиеть,

І возьме сьвятар з рук жонкі хлебнае прынашэньне раўнаваньня, і паднясе гэтае прынашэньне перад Госпада, і занясе яго да ахвярніка;

 

возметь жрець о[т] руку ея требу ревнования и воздвигнеть ю предъ Господемъ и положит на требнице.

і возьме сьвятар жменю з хлебнага прынашэньня частку на памяць, і спаліць на ахвярніку, і потым дасьць жонцы выпіць вады:

 

Сице же первей вчинит: да возмет горсть муки принесеное и запалить на требнице, и тако жене дасть пити воду прегоркую.

і калі напоіць яе вадою, тады, калі яна нячыстая і зрабіла злачынства супроць мужа свайго, горкая вада, якая наводзіць праклён, увойдзе ў яе, на шкоду ёй, і апухне чэрава яе і ападзе ўлоньне яе, і будзе тая жонка праклятая ў народзе сваім;

 

Она же егда выпиеть ю, будет ли осквернена, яко прелюбы естъ учинила с мужемъ чуждимъ, розойдется по ней вода проклятая и брюхо ся надметь и лоно выгниеть, и будеть жена та во злоречение и во притчу всемъ людемъ.

а калі жонка не апаганілася і была чыстая, дык застанецца цэлая і будзе апладняцца семем.

 

Пакли же не будеть винна, ничто не зашкодить ей вода тая и будеть родити сыны потомъ.

Вось закон пра раўнаваньне: калі жонка здрадзіць мужу свайму і апаганіцца,

 

Сей естъ законъ ревнования, егда бы жена проневерилася мужу своему и с ынымъ осквернила,

альбо калі на мужа сыдзе дух рэўнасьці, і ён будзе раўнаваць жонку сваю, тады няхай ён паставіць жонку сваю прад абліччам Госпада, і зробіць зь ёю сьвятар усё паводле гэтага закона, —

 

и мужъ ея, духом ревнования порушенъ сый, привел бы ю предъ лице Божие. То да вчинить ей жрець по всему, якоже первей поведено ест,

і будзе муж чысты ад грэху, а жонка панясе на сабе грэх свой.

 

и тако мужъ будеть безъ вины, жена пакъ понесеть грехъ свой».