Лікі 21 разьдзел

 

 

Калі цар Арада, хананей, які пражываў у Нагэбе, даведаўся, што ізраэльцы падыходзяць дарогай ад Атарыма, напаў ён на Ізраэль, і ўзяў палонных з яго.

 

Сее внегда услышал ест Хананейский цар Арадъ, онже живяше ко стране полуденной, яко приидоша людие Ізраилевы путем тым, имже ходиша согледатаи, и поразивъ Ізраилтяны,a пленилъ некоихъ с нихъ и користи побралъ.

Тады Ізраэль, звязваючы сябе абяцаннем Госпаду, сказаў: «Калі Ты выдасі народ гэты ў нашы рукі, то мы разбурым гарады яго».

 

Тогда людие Ізраилевы обещалися предъ Господемъ, глаголюще: «Естъли же предаси люди сие в руце наше, то зказим грады ихъ».

І выслухаў Госпад малітву Ізраэля, і даў ім хананеяў, якіх яны забілі, разбурыўшы гарады іх, і назвалі месца тое Хорма.

 

И послуша Господь прозбы ихъ, и предалъ в руце ихъ Хананея, егоже и убили суть, и сказили грады его, и прозвали имя месту тому — Орма, то естъ «проклятие».

І з гары Гор ішлі яны ў напрамку Чырвонага мора, каб абысці зямлю Эдом. І ў дарозе народ страціў цярплівасць.

 

Потомъ рушилися суть сынове Ізраилевы от горы Оръ и шли путемъ, еже ведеть к Чермному морю, да бы обошли землю Ідумейскую. И тошниша собе людие на пути труда ради,

І пачалі яны наракаць на Бога і Майсея, і казалі: «Навошта вы вывелі нас з Егіпта, каб мы памерлі ў пустыні? Няма хлеба, няма вады; душа наша ўжо гадзіцца гэтай нягоднаю ежаю».

 

и глаголаша на Господа и на Моисея: «Почто выведе насъ изъ Египта: поморити во пустыни? Не имамы хлеба ани воды, душе наше недугують о покаръме семъ прелегком».

Таму паслаў Госпад на народ пякучых змеяў, якія кусалі народ, і памерла шмат народа з Ізраэля.

 

Сего ради пустил на них Господь змие огнивые, от нихже кусания помроша мнози.

І прыйшоў народ да Майсея, і скардзіўся: «Зграшылі мы, бо плявузгалі супраць Госпада і супраць цябе; маліся Госпаду, каб забраў Ён ад нас гэтых змеяў». І маліўся Майсей за народ.

 

Прото пришедши к Моисею и рекоша: «Согрешихом, яко глаголахом на Господа и на тебе! Молися Богу, да от[ъ]идуть от нас змие». И помолися Моисей о людехъ Богу.

І сказаў Госпад яму: «Зрабі сабе змея і падымі яго замест знака; хто, укушаны, гляне на яго, будзе жыць».

 

Он же рече к нему: «Вделай змия медяного и воздвигни его во знамение, и коего ж от людей уясть змей, а погледить на него, той живъ будеть».

Дык зрабіў Майсей меднага змея і змясціў яго замест знака; і калі хто, укушаны змеямі, глядзеў на меднага змея, ён аздараўляўся.

 

И вделал ест Моисей змия медяного во знамение, на негоже егда погледели тии, ихже змие уядали, здрави бывали.

І выйшлі сыны Ізраэля, і расклаліся лагерам у Абоце,

 

Воздвигъшеся оттоле сынове Ізраилевы и ополчилися во Евофе.

выйшаўшы адтуль, яны паставілі палаткі ў Еабарыме, у пустыні, што глядзіць на Мааб, на ўсходні бок.

 

Оттоле рушившися, розбили шатры своя во Каваримеb на пустыни, еже зрить к земли Моавской против усходу солнеца.

І адтуль пайшлі далей да ручая Зарэд;

 

И оттоле воздвигшеся, пришли к потоку Зарефъ,

пакінуўшы яго, расклаліся лагерам за ручаём Арнон, што цячэ ў пустыні, пачынаючыся з зямлі амарэяў. Бо Арнон утварае мяжу між маабцамі і амарэямі.

 

егоже оставивши, ополчишеся предъ Арноном, иже ест во пустыни, исходяй от пределовъ Аморейскихъ, естъ убо Арнонъ конец пределовъ Моавскихъ, понеже естъ яко бы межа посреди Амореанъ и Моавлянъ.

Таму сказана ў Кнізе войнаў Госпада: «Вагэб каля Суфа і ручаёў Арнона.

 

Сего ради написано естъ во книгахъ ратей Господьнихъ: «Яко сотворил ест в мори Чермномъ, тако сотворить и в потоцехъ Арнон.

Уцёсы ручаёў ідуць да мясцовасці Ар і прылягаюць да межаў Мааба».

 

Верхове скалы, еже выникали суть з водъ, наклонишеся, да бы отпочивали во Арноне и лежали у кончинахъ Моавскихъ».

Адгэтуль рушылі ў Бээр. Гэта тая студня, аб якой сказаў Госпад Майсею: «Збяры народ, і Я дам ім вады».

 

От того места явися кладезь, о немже глагола Господь к Моисееви: «Созови людей и дамъ имъ воду».

Тады заспявалі ізраэльцы гэтую песню: «Напаўняйся, студня, спявайце аб ёй!

 

Тогда пояху людие Ізраилевы песнь сию вси вкупе, глаголюще: «Да восплынеть кладезь,

Студня, якую выкапалі князі і падрыхтавалі кіраўнікі народа скіпетрамі і жэзламі сваімі». З пустыні яны вырушылі ў Матану;

 

егоже ископали князи и устроили воеводы множества людей во законодавци и во жезлехъ своих!» Потомъ идоша с пустыни до Мафана,

з Матаны ў Нагаліэль, з Нагаліэля ў Бамот;

 

из Мафана до Нагалиеля, а з Нагалиеля до Навофа, и з Навофа до Вомофа.

з Бамота ў даліну, што ў зямлі Мааб, каля вяршыні гары Пісга, што ўзвышаецца над пустыняй.

 

Вомофъ же естъ долина в земли Моавли, у горы Фазги, еже зрить против пустыни.

І паслаў Ізраэль паслоў да Сэгона, цара амарэяў, каб яму сказаць:

 

Оттоле послали суть людие Ізраилевы послы къ Сеону, царю Аморейскому, глаголюще:

«Прашу, дазволь мне прайсці праз зямлю тваю, і не збочым мы на палі і на вінаграднікі, не будзем піць вады са студняў. Пойдзем простаю дарогай, пакуль не пройдзем твае межы».

 

«Просимы тебе, дозволь намъ проити скрозе землю свою. Не уклонимся ни на нивы, ни на поля, ни на винограды, не будемъ пити воды от кладезей ваших, но путем царским проидем, дондеже не выйдем с пределов твоих».

Але Сэгон не дазволіў Ізраэлю прайсці праз свае межы; і нават, сабраўшы народ, пераняў іх у пустыні, і прыйшоў у Ясу, і напаў на Ізраэль.

 

Он же не хотел допустити, да бы людие Ізраилевы шли по кончинахъ его, но радей собравъ войско, изыйде противу имъ во пустыню и прииде во Ясу и биеся со Ізраилем.

Аднак ён быў удараны ім з дапамогаю меча, і заняў Ізраэль зямлю яго ад Арнона да Ябока сыноў Амона; бо вартаю ахоўваліся межы аманіцян.

 

Того же поразиша людие Ізраилевы и убиша мечемъ и взяша землю его от Арнона даже до Езьвона и до сыновъ Аммонихъ, яко моцне стрежаху пределовъ своихъ сынове Аммони.

І авалодаў Ізраэль усімі тымі гарадамі, і абжыўся ў гарадах амарэяў, гэта значыць у Хесебоне і ваколіцах яго.

 

Тогда приняли суть людие Ізраилевы вси грады Аморейские и пребывали в нихъ, во Езвоне и въ местехъ и в селех около его.

Бо Хесебон быў горадам Сэгона, цара амарэяў, які ваяваў з папярэднім царом Мааба і заваяваў у яго ўсю зямлю аж да Арнона.

 

Градъ убо Езвонъ былъ естъ Сеона, царя Аморейскаго, онже воевалъся с царемъ Моавскимъ и поразивъ и, взялъ всю земълю его и все, еже бе под властию его, даже ло Арнона.

Таму гаворыцца ў прымаўцы: «Ідзіце ў Хесебон! Няхай будзе адбудаваны і ўмацаваны горад Сэгона!

 

Сего для вышло было присловие: «Пойдите до Езвона и соградите опять градъ Сеоновъ!

Агонь выйшаў з Хесебона, полымя з горада Сэгона, і спаліў Ар-Мааб і праглынуў узгоркі Арнона.

 

Вышолъ естъ огонь от Езъвона и пламень от града Сеонева и спалил Арнонъ Моавский и живущих на высокихъ горахъ его.

Гора табе, Мааб; прапаў ты, народ Хамоса! Прымусіў ён сыноў тваіх да ўцёкаў, а дачок тваіх — у палон Сэгону, цару амарэяў.

 

Горе тобе, Моаве! и загинусте, людие Хамоши! Далъ естъ сыны ихъ во втекание и дщеры ихъ во пленение цару Аморейскому Сеону.

Пусцілі мы стрэлы ў іх, загінуў Хесебон да Дыбона. Знішчылі мы ўсё да Нофы і да Мэдабы».

 

Племя их загинуло от Езвона даже до Дивона. Втекающе, пришли суть до Офия и даже до Медава».

Так абжыўся Ізраэль у зямлі амарэя.

 

И жили суть людие Ізраилевы в земли Аморейской.

Пасля паслаў Майсей лазутчыкаў, каб агледзелі Язэр, і яны захапілі яго ваколіцы, а амарэяў, што былі там, выгналі.

 

И посла Моисей согледати Азира-града. Они же, шедши, добыли посадовъ и сел его и побиша живущих на земли той.

Далей павярнуліся і пайшлі ў бок Басана, і сустрэўся з імі Ог, цар Басана, з усім сваім народам, каб ваяваць з імі ў Эдраі.

 

Обратившися же, людие идоша путемъ Васаним. И стретился с ними Огъ, царь Васанескъ, со всими людми своими къ бою во Ездраи.

І Госпад сказаў Майсею: «Не бойся яго, бо аддаў Я яго ў рукі твае з усім народам яго, і зямлю яго, і зробіш ты яму тое, што зрабіў Сэгону, цару амарэяў, жыхароў Хесебона».

 

И рече Господь Моисееви: «Не бойся его, яко в руце твое предахъ и и людей его и всю землю, и вчиниши ему, якоже учинилъ еси Сеону, царю Аморейску, онже живяше во Езъвоне».

Такім чынам, ударылі яны яго, і сыноў яго, і ўвесь народ яго аж да поўнага знішчэння, і завалодалі зямлёй яго.

 

И поразили суть и того царя, и побили и сынов его со всими людми даже до скажения, и взяли землю их.