Лукаша 18 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Л. Гарошка
Таксама расказваў ім прыпавесць аб тым, што заўсёды трэба маліцца і не ўкідацца ў роспач,
Сказаў ім прыповесьць аб тым, што трэба заўсёды маліцца і не апускаць рук,
кажучы: «У адным горадзе быў суддзя, што Бога не баяўся і не саромеўся людзей.
кажучы, што ў адным месьце быў судзьдзя, які не баяўся Бога і не стыдаўся людзей.
Была ў гэтым горадзе ўдава і прыйшла да яго, кажучы: “Абарані мяне ад майго супраціўніка”.
У тым-жа месьце была адна ўдава і яна, прыходзячы да яго, казала: "Абарані мяне ад майго супраціўніка".
А ён не хацеў доўгі час, а пасля таго сказаў сам у сабе: “Хоць я Бога не баюся і чалавека не шаную,
Але ён доўгі час не хацеў. А пасьля сказаў сам сабе: "Хоць я і Бога не баюся і людзей ня стыдаюся,
аднак, паколькі надакучыла мне гэтая ўдава, абараню яе, каб ізноў, прыйшоўшы, не надакучала мне”».
але як гэтая ўдава дакучае мне, абараню яе, каб яна ня прыходзіла болей дакучаць мне".
Дык гаворыць Госпад: «Паслухайце, што кажа несправядлівы суддзя;
І сказаў Госпад: "Чуеце, што кажа няправедны судзьдзя?
а ці ж Бог не возьмецца бараніць выбраннікаў Сваіх, якія днём і ўночы прызываюць Яго да сябе, ды ці будзе мець абыякавасць да іх?
Ці-ж Бог не абароніць Сваіх выбраных, што клічуць да Яго дзень і ноч, і доўга цярпець будзе іх?
Кажу вам: хутка ўчыніць ім абарону. Але, прыйшоўшы, Сын Чалавечы ці знойдзе веру на зямлі?»
Кажу-ж вам, што хутка ўчыніць ім справядлівасьць. Але Сын Чалавечы прыйшоўшы, ці знойдзе веру на зямлі?"
Некаторым, якія былі ўпэўнены ў сабе, што яны справядлівыя, а іншымі пагарджалі, сказаў Ён таксама такую прыпавесць:
Сказаў да некаторых, якія былі пэўныя сябе, што яны праведныя і пагарджалі іншымі, гэткую прыповесьць:
«Два чалавекі ўвайшлі ў святыню, каб памаліцца: адзін — фарысей, а другі — мытнік.
"Два чалавекі ўвайшлі ў сьватыню памаліцца; адзін фарысэй, а другі мытнік.
Фарысей, стоячы, так маліўся ў сабе: “Божа, дзякую Табе, што я не такі, як іншыя людзі: рабаўнікі, несправядлівыя, чужаложнікі або як гэты мытнік.
Фарысэй-жа стаў і так маліўся ў сабе: "Божа, дзякую Табе, што я не такі, як іншыя людзі, шкурадзёры, крыўдзіцелі, чужаложцы, або як гэты мытнік.
Пошчу два разы на тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што прыдбаю”.
Пашчу два разы ў тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што прыдбаю".
А мытнік, стоячы здалёку, не адважваўся нават падняць вочы ў неба, але біў сябе ў грудзі, кажучы: “Божа, будзь літасцівы да мяне, грэшнага”.
А мытнік, стаўшы здалёк, нават не сьмеў вачэй узьняць да неба, але б’ючы сябе ў грудзі, гаварыў: "Божа, зьлітуйся нада мною грэшным".
Кажу вам: гэты вярнуўся дамоў больш апраўданым, чым той: бо кожны, хто ўзвышаецца, будзе прыніжаны, а хто прыніжаецца, будзе ўзвышаны».
Кажу-ж вам, што гэты пайшоў дамоў апраўданы больш чымся той; бо ўсякі, хто сябе вывышае, будзе паніжаны, а хто сябе паніжае, узвысіцца.
Прыносілі да Яго таксама дзетак, каб дакрануўся да іх; бачачы гэта, вучні забаранялі ім.
адсутнічае
Але Ісус, паклікаўшы іх да Сябе, сказаў: «Дазваляйце дзецям прыходзіць да Мяне і не ўзбараняйце ім; бо такіх ёсць Валадарства Божае.
адсутнічае
Сапраўды кажу вам: хто не прыме Валадарства Божага як дзіця, не ўвойдзе ў яго».
адсутнічае
І спытаўся ў Яго нейкі начальнік, кажучы: «Вучыцель добры, што маю рабіць, каб здабыць жыццё вечнае?»
Таго часу нейкі чалавек прыступіў да Ісуса, спакушаючы Яго, і сказаў: Настаўніку добры! што мне рабіць, каб атрымаць вечнае жыцьцё?
А Ісус яму сказаў: «Чаму Мяне завеш добрым? Ніхто не добры, адзін толькі Бог.
Ісус сказаў яму: чаму называеш добрым? Ніхто ня добры, толькі адзін Бог.
Ведаеш прыказанні: не чужалож, не забівай, не крадзі, не сведчы фальшыва, паважай бацьку твайго і маці тваю?»
Ведаеш прыказаньні: не чужалож, не забівай, не крадзі, ня сьведчы крыва, паважай бацьку твайго і матку тваю.
А ён гаворыць: «Я гэта ўсё выконваў ад маленства майго».
Ён-жа сказаў: усё гэта я захоўваю ад маладосьці.
Пачуўшы гэта, Ісус гаворыць яму: «Яшчэ аднаго табе не хапае: прадай усё тое, што маеш, і раздай убогім, і будзеш мець скарб на небе; і прыходзь, ідзі за Мной».
Пачуўшы гэтае Ісус сказаў яму: яшчэ аднаго не стае табе: прадай усё, што маеш, раздай убогім, і будзеш мець скарб на небе; ды йдзі сьледам за Мною.
Той жа, пачуўшы гэта, засмуціўся, бо быў вельмі багаты.
Ён-жа пачуўшы гэтае, засумаваў, бо быў вельмі багаты.
Ісус, бачачы, што ён зрабіўся сумным, сказаў: «Як цяжка тым, што маюць багацце, увайсці ў Валадарства Божае!
Ісус, пабачыўшы, што ён засумаваў, сказаў: як трудна багатаму ўвайсьці ў Божае Валадарства.
Бо лягчэй вярблюду прайсці праз вушка іголкі, чым багатаму ўвайсці ў Валадарства Божае».
Бо лягчэй вярблюду прайсьці праз голчына вушка, чымся багатаму ўвайсьці ў Божае Валадарства.
Дык сказалі тыя, што слухалі: «Хто ж можа быць тады збаўлены?»
Чуўшыя гэтае сказалі: дык хто можа спасьціся?
Ён жа сказаў: «Што немагчыма ў людзей, тое магчыма ў Бога».
Ісус адказаў: немагчымае ў людзей, ёсьць магчымым у Бога.
Гаворыць Пётра: «Вось жа, мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табой».
адсутнічае
Ён сказаў ім: «Сапраўды кажу вам: няма нікога, хто б пакінуў дом, або жонку, або братоў, або бацькоў, або дзяцей дзеля Валадарства Божага,
адсутнічае
каб не атрымаў многа больш у гэты час, а ў веку будучым — жыццё вечнае».
адсутнічае
І ўзяў Ён з Сабой дванаццаць, і гаворыць ім: «Вось, ідзём у Ерузалім, і здзейсніцца ўсё, што напісана прарокамі пра Сына Чалавечага:
адсутнічае
бо будзе выдадзены паганам і высмеяны, і зняважаны ды апляваны,
адсутнічае
і, пасля таго, як убічуюць, заб’юць Яго, і на трэці дзень уваскрэсне».
адсутнічае
Але яны з гэтага нічога не зразумелі; і гэтае слова было схавана ад іх, і не разумелі, што гаварылася.
адсутнічае
І сталася, калі Ён падыходзіў да Ерыхона, нейкі сляпы сядзеў пры дарозе, жабруючы.
Таго часу, як Ісус падыходзіў да Ерыхону, адзін сьляпы сядзеў каля дарогі, жабруючы.
І, калі ён пачуў, што міма праходзіць натоўп, спытаўся, што гэта такое.
І пачуўшы, што міма яго праходзіць народ, спытаўся: што гэта такое?
І сказалі яму: «Ісус Назарэй праходзіць».
Яму сказалі, што йдзе Ісус Назаранін.
Дык пачаў крычаць, кажучы: «Ісус, Сын Давідаў, злітуйся нада мной!»
Тады ён закрычаў: Ісусе, сыне Давідаў, зьлітуйся нада мною!
А тыя, што ішлі наперадзе, сварыліся на яго, каб маўчаў; але ён тым мацней крычаў: «Сыне Давідаў, злітуйся нада мной!»
І пярэднія закрычалі на яго, каб маўчаў, але ён яшчэ мацней крычаў: Сыне Давідаў, зьлітуйся нада мною!
Спыніўшыся, Ісус загадаў прывесці яго да Сябе. І, калі ён падышоў, спытаўся ў яго кажучы:
Ісус затрымаўшыся сказаў прывясьці яго да Сябе. І калі той падыйшоў да Яго, спытаўся ў яго:
«Што хочаш, каб Я зрабіў табе?» А ён сказаў: «Госпадзе, каб я бачыў».
чаго ты хочаш, каб Я табе зрабіў? Ён-жа сказаў: Госпадзе, каб мне бачыць.
Сказаў яму Ісус: «Праглянь! Вера твая збавіла цябе».
Ісус сказаў яму: Бач-жа, вера твая збавіла цябе.
І зараз стаў бачыць, ды ішоў за Ісусам, славячы Бога. І ўвесь народ, як убачыў гэта, аддаў хвалу Богу.
І ён адразу пачаў бачыць і пайшоў за Ім, славячы Бога. І ўвесь народ, бачучы гэтае, аддаў хвалу Богу.
