Лукаша 18 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Л. Гарошка
І сказаў таксама прыпавесьць ім праз тое, што надабе заўсёды маліцца і ня кволець,
Сказаў ім прыповесьць аб тым, што трэба заўсёды маліцца і не апускаць рук,
Кажучы: «У вадным месьце быў якісь судзьдзя, што не баяўся Бога і не шманаў людзёў.
кажучы, што ў адным месьце быў судзьдзя, які не баяўся Бога і не стыдаўся людзей.
І была ўдава ў тым месьце, і яна прышла да яго, кажучы: "Абарані мяне ад праціўніка майго".
У тым-жа месьце была адна ўдава і яна, прыходзячы да яго, казала: "Абарані мяне ад майго супраціўніка".
І ён доўга не хацеў, але потым сказаў сам сабе: "Хоць я, праўда, Бога не баюся і людзіны не шманаю,
Але ён доўгі час не хацеў. А пасьля сказаў сам сабе: "Хоць я і Бога не баюся і людзей ня стыдаюся,
Адылі, каб гэтая ўдава не дакучала імне, абараню яе, каб яна наапошку не стаміла мяне, кажначасна прыходзячы"».
але як гэтая ўдава дакучае мне, абараню яе, каб яна ня прыходзіла болей дакучаць мне".
І Спадар сказаў: «Слухайце, што несправядлівы судзьдзя кажа.
І сказаў Госпад: "Чуеце, што кажа няправедны судзьдзя?
Ці Бог не абароне абраных Сваіх, што галосяць да Яго дзень і ноч, дарма што адвалакае ім?
Ці-ж Бог не абароніць Сваіх выбраных, што клічуць да Яго дзень і ноч, і доўга цярпець будзе іх?
Кажу вам, што абароне ўборзьдзе. Як, адылі, Сын Людзкі прыйдзе, ці запраўды знойдзе веру на зямлі?»
Кажу-ж вам, што хутка ўчыніць ім справядлівасьць. Але Сын Чалавечы прыйшоўшы, ці знойдзе веру на зямлі?"
І сказаў таксама да некаторых, самапэўных, што яны справядлівыя, а іншых улегцы мелі, гэткую прыпавесьць:
Сказаў да некаторых, якія былі пэўныя сябе, што яны праведныя і пагарджалі іншымі, гэткую прыповесьць:
«Двух увыйшло ў сьвятыню маліцца: адзін фарысэй, а другі мытнік.
"Два чалавекі ўвайшлі ў сьватыню памаліцца; адзін фарысэй, а другі мытнік.
Фарыеэй, стоячы, гэтак маліўся ў сабе: "Божа, дзякую Табе, што я не такі, як засталыя людзі, грабежнікі, несправядлівыя, чужаложнікі або як гэты мытнік.
Фарысэй-жа стаў і так маліўся ў сабе: "Божа, дзякую Табе, што я не такі, як іншыя людзі, шкурадзёры, крыўдзіцелі, чужаложцы, або як гэты мытнік.
Постую двойчы ў тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што прыдбаю".
Пашчу два разы ў тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што прыдбаю".
А мытнік, стоячы воддаль, ня ўзьняў на’т аччу сваіх да неба, але біўся ў грудзі, кажучы: «Божа, будзь міласэрны да мяне грэшнага!»
А мытнік, стаўшы здалёк, нават не сьмеў вачэй узьняць да неба, але б’ючы сябе ў грудзі, гаварыў: "Божа, зьлітуйся нада мною грэшным".
Кажу вам: гэты пайшоў да дому свайго аправены балей за гэнага; бо кажны, што павышае сябе, паніжаны будзе; а хто паніжае сябе, павышаны будзе».
Кажу-ж вам, што гэты пайшоў дамоў апраўданы больш чымся той; бо ўсякі, хто сябе вывышае, будзе паніжаны, а хто сябе паніжае, узвысіцца.
І прыносілі да Яго таксама дзеткі, каб Ён даткнуўся да іх, але вучанікі, бачачы, ганілі іх.
адсутнічае
Ісус жа, гукнуўшы іх, сказаў: «Дазвольце дзеткам прыходзіць да Мяне і не бараніце ім, бо таковых ё гаспадарства Божае.
адсутнічае
Запраўды кажу вам: хто ня прыйме гаспадарства Божага, як дзецянё, ня ўвыйдзе ў яго».
адсутнічае
І якісь старац папытаўся ў Яго, кажучы: «Вучыцелю добры, што зрабіць, каб спала імне жыцьцё вечнае?»
Таго часу нейкі чалавек прыступіў да Ісуса, спакушаючы Яго, і сказаў: Настаўніку добры! што мне рабіць, каб атрымаць вечнае жыцьцё?
Ісус сказаў яму: «Чаму завеш Мяне добрым? ніхто ня добры, толькі адзін Бог.
Ісус сказаў яму: чаму называеш добрым? Ніхто ня добры, толькі адзін Бог.
Знаеш расказаньні: "Не чужалож, не забівай, не крадзі, ня сьветч хвальшыва, сьці айца свайго й маці сваю".»
Ведаеш прыказаньні: не чужалож, не забівай, не крадзі, ня сьведчы крыва, паважай бацьку твайго і матку тваю.
Ён жа сказаў: «Усе гэта дзяржаў я з маладосьці свае».
Ён-жа сказаў: усё гэта я захоўваю ад маладосьці.
Пачуўшы гэта, Ісус сказаў яму: «Аднаго не стаець яшчэ табе: прадай усе, што маеш, і раздай убогім, і будзеш мець скарб у нябёсах; і, прышоўшы, ідзі за Імною».
Пачуўшы гэтае Ісус сказаў яму: яшчэ аднаго не стае табе: прадай усё, што маеш, раздай убогім, і будзеш мець скарб на небе; ды йдзі сьледам за Мною.
Ён жа, пачуўшы гэта, засмуціўся, бо быў надта багаты.
Ён-жа пачуўшы гэтае, засумаваў, бо быў вельмі багаты.
І Ісус, бачачы, што ён засмуціўся, сказаў: «Як цяжка маючым багацьце ўвыйсьці ў гаспадарства Божае,
Ісус, пабачыўшы, што ён засумаваў, сказаў: як трудна багатаму ўвайсьці ў Божае Валадарства.
Бо лацьвей вярблюду прайсьці пераз вушка голкі, чымся багатаму увыйсьці ў гаспадарства Божае».
Бо лягчэй вярблюду прайсьці праз голчына вушка, чымся багатаму ўвайсьці ў Божае Валадарства.
Тыя, што чулі, сказалі: «Хто ж можа спасьціся?»
Чуўшыя гэтае сказалі: дык хто можа спасьціся?
Але Ёя сказаў: «Немагчымае людзём, магчыма Богу».
Ісус адказаў: немагчымае ў людзей, ёсьць магчымым у Бога.
А Пётра сказаў: «Вось, мы пакінулі ўсе і пайшлі за Табою».
адсутнічае
Ён жа сказаў ім: «Запраўды кажу вам: няма нікога, хто пакінуў бы дом, альбо бацькоў, альбо братоў, альбо жонку, альбо дзеці дзеля гаспадарства Божага,
адсутнічае
І не адзяржаў бы шмат балей у гэтым часе, і ў прыйдучым веку жыцьця вечнага».
адсутнічае
І, узяўшы двананцацёх, сказаў ім: «Вось, мы ўзыходзім да Ерузаліму, і зьдзеецца ўсе, напісанае прарокамі праз Сына Людзкога.
адсутнічае
Бо Ён будзе выданы народам, і асьміяны, і зьняважаны, і апліваны.
адсутнічае
І, біўшы пугамі, яны заб’юць Яго; і на трэйці дзень ускрэсьне».
адсутнічае
Але яны нічога з гэтага не разумелі; слова гэтае было схавана ад іх, і яны не разумелі сказанага.
адсутнічае
І сталася, як Ён падыходзіў да Ерыхону, што адзін нявісны сядзеў ля дарогі, просячы.
Таго часу, як Ісус падыходзіў да Ерыхону, адзін сьляпы сядзеў каля дарогі, жабруючы.
І, пачуўшы мінаючую гурбу, папытаўся, што гэта было б.
І пачуўшы, што міма яго праходзіць народ, спытаўся: што гэта такое?
І паведамілі яму, што Ісус Назарэцянін тудэй праходзе.
Яму сказалі, што йдзе Ісус Назаранін.
І ён гукнуў, кажучы: «Сыну Давідаў, зьмілуйся над імною!»
Тады ён закрычаў: Ісусе, сыне Давідаў, зьлітуйся нада мною!
Ідучыя ж сьпераду ганілі яго, вымагаючы, каб ён змоўк; але ён шмат балей гукаў. «Сыну Давідаў, зьмілуйся над імною!».
І пярэднія закрычалі на яго, каб маўчаў, але ён яшчэ мацней крычаў: Сыне Давідаў, зьлітуйся нада мною!
І Ісус, адзяржаўшыся, расказаў прывесьці яго да сябе; і, як тый дабліжыўся, папытаўся ў яго:
Ісус затрымаўшыся сказаў прывясьці яго да Сябе. І калі той падыйшоў да Яго, спытаўся ў яго:
«Чаго ты хочаш, каб Я ўчыніў табе?» Ён жа сказаў: «Спадару, каб я празерыў».
чаго ты хочаш, каб Я табе зрабіў? Ён-жа сказаў: Госпадзе, каб мне бачыць.
І Ісус сказаў яму: «Празер; вера твая ўздаравіла цябе».
Ісус сказаў яму: Бач-жа, вера твая збавіла цябе.
І якга ён празерыў і пайшоў за Ім, славячы Бога; і ўвесь люд, бачачы гэта, даў хвалу Богу.
І ён адразу пачаў бачыць і пайшоў за Ім, славячы Бога. І ўвесь народ, бачучы гэтае, аддаў хвалу Богу.
