Быццё 49 разьдзел

Быццё
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад а. Сяргея Сурыновіча

 
 

І паклікаў Якуб сыноў сваіх, і сказаў ім: «Збярыцеся, каб мне абвясціць, што чакае вас у пазнейшых часах.
 
І склікаў Яку́б сыноў сваіх, і сказаў: “Збярыцеся, каб адкрыў я вам, што адбудзецца з вамі ў апошнія дні.

Збярыцеся і паслухайце, сыны Якуба, паслухайце бацькі вашага, Ізраэля!
 
Сыдзіцеся і паслухайце, сыны Яку́ба, выслухайце Ізраэ́ля, бацьку вашага.

Рубэн, першародны мой, ты — моц мая і пачатак сілы маёй; першы па дастойнасці, старэйшы па сіле!
 
Рубэ́н, ты першынец мой, моц мая і пачатак дзяцей маіх, непахіснай трываласці і неадступнага нораву.

Пенячыся, як вада, не будзеш пяршынстваваць, бо ты ўвайшоў у ложак бацькі свайго і апаганіў пасцель маю.
 
Узбурыўшыся, нібы вада, ты не ўскіпеў, бо ўзышоў на ложак бацькі свайго і запляміў пасцелю, на якую ўзняўся.1

Сімяон і Леві — браты, начынне гвалту зброя іх.
 
Сямён і Ле́вій браты, учынілі няцноту праз выбар свой.

У іх нараду не ўвойдзе душа мая, і ў сходзе іх хай не будзе славы маёй, бо ў шале сваім забілі яны чалавека і ў сваволлі сваім падрэзалі жылы быкоў.
 
Да намераў вашых не прыхінецца душа мая і да змоваў вашых не прыгарнецца нутро маё, бо ў лютасці сваёй забілі людзей2 і ў запале сваім падрэзалі паджылкі быкам.

Праклятая лютасць іх, бо ўпорыстая, і заядласць іх, бо тупая! Падзялю іх у Якубе і раскіну іх у Ізраэлю.
 
Пракляты гнеў ваш, бо зацяты, і бязлітаснасць вашая, бо акрутная. Параздзяляю вас у Яку́бе і парассейваю ў Ізраэ́лі.

Юда, цябе будуць хваліць браты твае, твая рука на карках ворагаў тваіх; будуць пакланяцца табе сыны бацькі твайго.
 
Ю́да, няхай уславяць цябе твае браты. Рукі твае на патыліцах ненавіснікаў тваіх. Паклоняцца табе сыны бацькі твайго.

Юда — малады леў, сын мой, ад здабычы падняўся ты; адпачыць лёг ён, як леў і быццам львіца, і хто пабудзіць яго?
 
Ю́да, ільва дзіцяня, з атожылку, сыне мой, ты ўзышоў. Лёг і заснуў, нібы леў і нібы львянятка. Хто абудзіць яго?

Не будзе аднятае жазло ад Юды, і кій князя — з-пад ног яго, пакуль не прыйдзе той, чыім яно ёсць і каму скорацца народы.
 
Не звядзецца з Ю́ды распараднік3 і галава з лона яго, ажно надыдзе наканаванае яму, ён для народаў спадзяванне.

Прывязваючы да вінаградніку аслянятка сваё і да ўшчэпу вінаграднага сына асліцы сваёй, памые ў віне адзенне сваё ды ў крыві вінаграду плашч свой.
 
Прывязвае ён да вінаграднай лазы восліка свайго і да звіваў парасткаў сваю кабылку. Абмые ў віне ўбранне сваё і ў крыві вінаграднай гронкі адзенне сваё.

Вочы яго цямнейшыя за віно, і зубы яго бялейшыя за малако.
 
Зіхацяць вочы яго ад віна, і бялейшыя зубы яго за малако.

Забулон на беразе мора будзе жыць і ў прыстані караблёў, пашыраючыся аж да Сідона.
 
Забулон на ўзбярэжжы паселіцца марскім, ён — ля якарных станаў караблёў, і прасцягнецца да Сідона.

Ісахар — асёл дужы, што ляжыць паміж загонаў.
 
Ісаха́р хараства запрагнуў, спачываць будзе пасярод спадчыны.

Ён убачыў, што супачынак — гэта добра і што зямля — гэта найлепш; і падставіў ён плячо сваё да нашэння, і пачаў служыць за плату.
 
І, спазнаўшы даброты спакой ды ўрадлівую зямлю, прыклаў плячо сваё да працы і стаўся мужам аратым.

Дан будзе судзіць народ свой як адно з пакаленняў Ізраэля.
 
Дан судзіць свой народ, нібы адно племя ў Ізраэ́лі.

Дан станецца змяёю на дарозе, гадзінай на сцежцы, што кусае ногі каня, каб коннік яго падаў назад.
 
І будзе Дан змяёю на дарозе, затоенай на пуцявіне, джгае пяту каня, і абрынаецца вершнік.

Чакаць буду, Госпадзе, збаўлення Твайго!
 
Збаўленне ад Госпада чакае.

Гад — разбойнікі будуць нападаць на яго, а ён будзе наступаць ім на пяты.
 
Гад, нападнікі выпрабуюць яго, а ён зламае іх падножкай.

Асэр — сыты хлеб яго, і ён будзе дзяліць раскошы царскія.
 
Асэ́р, тлусты яго хлеб, ажно дасць ад раскошы саноўнікам.

Нэфталі — адпушчаная лань, што дае прыгожыя рогі.
 
Няфта́лій, прарослы ствол, у парастках дае хараство.

Язэп — урадлівае дрэва, урадлівае дрэва над крыніцаю: галінкі яго выступаюць па-за мурам.
 
Сын узрошчаны, Язэ́п, сын, узрошчаны для пашанаў, сын мой малады, да мяне які вярнуўся.

Але дражнілі яго і сварыліся, і варожымі яму былі тыя, якія маюць дроцікі.
 
Яго крыўдзіцелі ўшчувалі і на яго ўзбураліся лучнікаў гаспадары.

Ды зламаўся лук іх, і аслаблі мышцы плечаў іх дзякуючы рукам Усемагутнага Якуба, дзякуючы імю Пастыра, Каменя Ізраэля.
 
І былі зламаныя з моцаю іхнія стрэлы, і паслаблі шчапы цягліцаў іхніх рук ад рукі валадара Яку́ба. Адгэтуль узмацніўся Ізраэ́ль

Бог бацькі твайго будзе Успаможцам тваім, і Усемагутны будзе дабраслаўляць цябе дабраславеннямі нябеснымі з гары, дабраславеннем бездані, што ляжыць унізе, дабраславеннем грудзей і ўлоння.
 
праз Бога бацькі твайго. І паспрыяў табе Бог мой, і дабрасловіў цябе дабраслоўленнем нябёсным звыш і дабраслоўленнем зямным, што ўлучае ўсю паўнату. Дзеля дабраслоўлення грудзей і матчынага ўлоння,

Дабраславенні бацькі твайго ўзмацніліся па-над дабраславеннямі гораў адвечных і па-над пажаданнямі ўзгоркаў спрадвечных; хай будуць яны на галаве Язэпа і на цемені выбранца між братоў сваіх.
 
дабраслоўленнем бацькі твайго і маці тваёй. Пераўзыдзе яно дабраслоўленне гораў нязрушных і пагоркаў вечных. Застанецца яно над галавой Язэ́па, над розумам таго, хто ачольвае братоў.

Бэньямін — воўк драпежны, шторання будзе есці здабычу, а вечарам дзяліць здабытак».
 
Беніямі́н воўк драпежны, ад ранку сілкуецца, увечары дзеліць здабытак”.

Усе яны — гэта дванаццаць пакаленняў Ізраэля. Вось, гэта сказаў ім бацька іх і дабраславіў кожнага паасобку асабістымі дабраславеннямі.
 
Вось усе дванаццаць сыноў Яку́ба, і вось сказаў ім бацька іх, і дабрасловіў іх, кожнага паводле дабраслоўлення ўласнага дабрасловіў іх.

А потым даў ім загад, кажучы: «Я далучаюся да народа свайго; дык пахавайце мяне з бацькамі маімі ў пячоры Махпэла, якая знаходзіцца на полі Эфрона Хетыта,
 
І сказаў ім: “Я далучаюся да майго народа, пахавайце мяне з айцамі маімі ў пячоры, што ў полі Эфро́на хетэ́я.

насупраць Мамрэ, у зямлі Ханаан, якую купіў Абрагам з полем ад Эфрона Хетыта як магілу ва ўласнасць для пахавання.
 
У пячоры падвойнай, што насупраць Ма́мбры ў зямлі Ханаа́н, пячоры, што здабыў Абрага́м ад Эфро́на хетэ́я ў валоданне як магільню.

Там пахавалі яго і жонку яго, Сару, там пахаваны Ізаак з Рэбэкай, жонкай сваёй, там і Лія ляжыць пахаваная;
 
Там пахавалі Абрага́ма і Са́рру, жонку яго, там пахавалі Ісаа́ка і Рэбе́ку, жонку яго, і там пахавалі Лі́ю,

Сгэта поле і пячора, якая на ім, куплена ў сыноў Хетытавых».
 
у набытым полі і ў пячоры, што на ім, ад сыноў Хе́та”.

Скончыўшы даручэнні сынам сваім, паклаў ён ногі свае на ложку і сканаў, і быў далучаны да народа свайго.
 
І спачыў Яку́б, наказваючы сынам сваім, і выпрасталіся ногі яго на ложку, і сканаў, і далучыўся да народа свайго.