Лукаша 20 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад В. Гадлеўскага
У адзін з тых дзён, калі Ён навучаў народ у царкве́ і прапаве́даваў Эвангельле, прыйшлі архірэі ды кніжнікі з старэйшынамі
І сталася аднаго дня, калі ён навучаў у сьвятыні і абвяшчаў эванэлію, зыйшліся архісьвятары і кніжнікі з старшымі
і гаварылі Яму: скажы нам, якою ўладаю Ты гэтае робіш, ці хто даў Табе́ ўладу гэтую?
і сказалі да яго, кажучы: Скажы нам, якою ўладай ты гэта робіш, або хто такі, хто даў табе гэтую ўладу?
Ён жа сказаў ім у адказ: спытаюся і Я ў вас адно слова, і скажэце Мне:
Езус-жа адказваючы сказаў да іх: Спытаюся і я ў вас аднаго слова; адкажэце мне:
Хрышчэньне Іоа́нава з не́ба было, ці ад людзе́й?
хрост Яна быў з неба ці з людзей?
Яны-ж разважалі між сабою, кажучы: калі скажам: з не́ба, то скажа: чаму-ж вы не паве́рылі яму?
А яны думалі самі ў сабе, кажучы: Што калі мы скажам «з неба», то ён скажа: «Дык чаму-ж вы яму не паверылі»?
а калі скажам: ад людзе́й, то ўве́сь народ паб’е нас каме́ньмі, бо ён перакана́ны, што Іоан ёсьць прарок.
Калі-ж скажам «з людзей», то ўвесь народ закамянуе нас, бо яны пэўныя, што Ян ёсьць прарок.
І адказалі: ня ве́даем адкуль.
І адказалі, што яны ня ведаюць, адкуль ён.
Ісус сказаў ім: і Я не скажу вам, якою ўладаю гэтае роблю.
А Езус сказаў ім: І я вам не скажу, якою ўладаю я гэта раблю.
І пачаў Ён гаварыць да народу гэткую прыповесьць: адзін чалаве́к насадзіў вінаграднік і аддаў яго вінагра́дарам, і адлучыўся на даўгі час;
І пачаў гаварыць да народу гэтую прыповесьць: Чалавек засадзіў вінаграднік і аддаў яго ў арэнду земляробам, а сам ад’ехаў на доўгі час.
і ў свой час паслаў да вінагра́дараў слугу, каб яны далі яму пладоў з вінаградніку; але вінаградары, прыбіўшы яго, адаслалі ні з чым.
І ў час паслаў да земляробаў слугу, каб яны далі яму з плоду вінаградніка. Яны, пабіўшы, адправілі яго з нічым.
Яшчэ паслаў другога слугу; але яны і гэтага, прыбіўшы і аблаяўшы, адаслалі ні з чым.
І ізноў паслаў другога слугу, але яны і гэтага пабіўшы і зьняважыўшы, адправілі з нічым.
І яшчэ паслаў трэцяга; але яны й таго, зраніўшы, выгналі.
І паслаў яшчэ трэцяга, і гэтага яны параніўшы выкінулі.
Тады сказаў гаспадар вінаградніку: што́ мне́ рабіць? Пашлю сына майго ўлюбленага; можа, угле́дзіўшы яго, паўстыдаюцца.
І сказаў гаспадар вінаградніка: Што я зраблю? Пашлю сына майго дарагога, можа, угледзеўшы яго, пабаяцца.
Але вінагра́дары, убачыўшы яго, разважалі між сабою, кажучы: «гэта наступнік; пойдзем, заб’е́м яго, і спадчына яго будзе наша.»
Калі ўгледзелі яго земляробы, думалі самі ў сабе, кажучы: Гэта-ж насьледнік, заб’ём яго, каб нашай была спадчына.
І, вы́веўшы яго вон з вінаградніку, забілі. Што-ж зробіць з імі гаспадар вінаградніку?
І выкінуўшы яго за вінаграднік, забілі. Дык што зробіць ім гаспадар вінаградніка?
Пры́йдзе ды вы́губіць вінагра́дараў гэных і аддасьць вінаграднік другім. Чуўшыя-ж гэтае сказалі: Хай ня будзе!
Прыйдзе і выгубіць тых земляробаў, а вінаграднік здасьць іншым. Пачуўшы гэтае, сказалі яму: Няхай Бог крые!
Але Ён, гля́нуўшы на іх, сказаў: што значыць гэтае напіса́ньне: ка́мень, каторы адкінулі будаўнічыя, ён жа зрабіўся галавою вугла? (Псальм 117:22).
А ён спаглянуўшы на іх, сказаў: Дык што значыць гэтае, што напісана ёсьць: «Той камень, каторы адкінулі будаўнічыя, стаўся галавою вугла»? (Пс. 117:22).
Усякі, хто ўпадзе́ на гэты ка́мень, разаб’ецца, а на каго ён упадзе́, таго раздавіць.
Кожны, хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца; а на каго-б ён упаў, сатрэ яго.
І шукалі ў гэты час архірэі ды кніжнікі, каб налажыць на Яго рукі, але пабаяліся народу, бо зразуме́лі, што аб іх сказаў гэтую прыповесьць.
І стараліся архісьвятары і кніжнікі налажыць на яго рукі ў тую часіну, але баяліся народу; бо пазналі, што на іх сказаў гэтае падабенства.
І, сочачы за Ім, падаслалі хітрых людзе́й, якія, удаючы пра́ведных, падлавілі-б Яго на якім-не́будзь слове, каб выдаць Яго старшынам і ўладзе гаспада́равай.
І сьледзячы паслалі здраднікаў, каб яны, удаючы справядлівых, падлавілі яго ў мове, каб выдаць яго старшынству і ўладзе начальніка.
І тыя спыталіся ў Яго: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядліва гаворыш і навучаеш і не глядзіш на аблічча, але запраўды́ шляху Божага вучыш.
І спыталіся ў яго, кажучы: Вучыцель, мы ведаем, што ты правільна гаворыш і вучыш і не ўглядаесься на асобу, але дарогі Божай папраўдзе навучаеш.
Ці нале́жыць плаціць падатак ке́сару, ці не́?
Ці можна нам даваць падатак цэзару, ці не?
Але Ён, зразуме́ўшы хітрасьць іх, сказаў ім: што вы Мяне́ спакуша́еце?
Ён-жа, пазнаўшы іхную хітрасьць, сказаў да іх: Што вы мяне спакушваеце?
Пакажэце Мне́ дынарыя: чыё на ім аблічча і надпіс? Яны адказалі: ке́саравы.
Пакажэце мне дынара. Чый мае ён воблік і надпіс? Адказваючы сказалі яму: Цэзараў.
Ён жа сказаў ім: дык аддавайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу.
І сказаў ім: Дык аддайце, што цэзарава, цэзару, а што Божае, Богу.
І не маглі падлавіць Яго на слове перад народам, і, зьдзівіўшыся адказу Яго, замоўклі.
І не маглі слова ягонага зганіць перад народам, і зьдзіўленыя з ягонага адказу, замоўклі.
Тады прыйшлі некаторыя з садуке́яў, ня ве́рачых у ўваскрасе́ньне, і спыталіся ў Яго:
І падыйшлі некаторыя з садукеяў, якія цьвярдзяць, што няма ўскрашэньня і спыталіся ў яго,
Вучыцель! Майсе́й напісаў нам, што, калі ў каго памрэ брат, які ме́ў жонку, і памрэ бязьдзе́тным, то брат ягоны мусіць узяць яго жонку і ажывіць се́мя брату свайму (Другазаконьне 25:5).
кажучы: Вучыцель, Майсей напісаў нам: «Калі-б у каго брат, маючы жонку, памёр і ня было ў яго дзяцей, то каб брат ягоны ўзяў жонку яго і ўскрасіў патомства брату свайму» (Паўл. Пр. 25:5).
Было се́м братоў; і першы, узяўшы жонку, паме́р бязьдзе́тным;
Дык было сем братоў. І першы ўзяў жонку і памёр без дзяцей;
узяў тую жонку другі, і той паме́р бязьдзе́тным;
і ўзяў яе другі, і гэты памёр бяз сына;
узяў яе́ і трэці, таксама й усе́ се́м, і паме́рлі, не пакінуўшы дзяце́й.
і трэці ўзяў яе; гэтаксама і ўсё сямёх, і не аставіўшы патомства, паўміралі.
Пасьля ўсіх паме́рла й жонка.
Наканец па ўсіх памярла і жанчына.
Дык пры ўваскрасе́ньні — каторага з іх будзе яна жонкаю? бо сямёра ме́лі яе́ жонкаю.
Дык ва ўскрашэньні каторага з іх будзе яна жонкай? Бо-ж сямёх яе мелі за жонку.
І сказаў ім Ісус у адказ: дзе́ці ве́ку гэтага жэняцца й выходзяць замуж;
І сказаў ім Езус: Сыны гэтага сьвету жэняцца і выходзяць замуж.
а стаўшыяся годнымі прыждаць таго ве́ку і ўваскрасе́ньня з мёртвых ня жэняцца, дый замуж ня выходзяць,
Але тыя, каторыя будуць прызнаны годнымі таго сьвету і ўскрашэньня з умерлых, ані замуж ня пойдуць, ані жанок браць ня будуць,
і паме́рці ўжо ня могуць, бо яны роўны ангелам і сыны Бога, раз былі сынамі ўваскрасе́ньня.
бо яны ня будуць магчы болей уміраць, таму што яны ёсьць роўныя з анёламі і ёсьць сынамі Божымі, будучы сынамі ўскрашэньня.
А што паме́ршыя ўваскрэснуць, паказаў і Майсе́й ля купіны, калі зваў Госпада Богам Аўраама і Богам Ізаака і Богам Якава (Выхад 3:6).
А што ўмерлыя ўваскрэснуць, то і Майсей паказаў «каля куста», называючы Пана «Богам Абрагама, і Богам Ізаака, І Богам Якуба» (Вых. 3:6).
Бо-ж ня ёсьць Бог уме́ршых, але жывых: Яму ўсе́ жывы́я.
Бог-жа ня ёсьць умерлых, але жывых; бо для яго ўсе жывуць.
На гэтае некато́рыя з кніжнікаў сказалі: Вучыцель! Ты добра сказаў.
А некаторыя з кніжнікаў адказваючы, сказалі яму: Вучыцель, добра ты сказаў.
І ўжо не адважа́ліся ні аб чым задаваць Яму пытаньні. Ён жа сказаў ім:
І болей ня сьмелі аб чым-колечы пытацца ў яго.
як кажуць: што Хрыстос ёсьць Сын Давідаў?
І сказаў да іх: Як-жа кажуць, што Хрысус ёсьць сынам Давіда?
А сам Давід кажа ў кнізе псальмаў: сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́,
А сам Давід кажа ў кнізе псальмаў (Пс. 109:1): «Сказаў Пан Пану майму, сядзь праваруч мяне,
дакуль пакладу ворагаў Тваіх за падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).
пакуль палажу ворагаў тваіх падножжам ног тваіх»?
Дык Давід Госпадам называе Яго; як жа Ён сын яму?
Дык Давід заве яго Панам, то як-жа ёсьць сынам ягоным?
І, калі слухаў уве́сь народ, Ён сказаў вучням Сваім:
Калі-ж слухаў увесь народ, сказаў сваім вучням:
сьцеражыцеся кніжнікаў, што любяць хадзіць у даўгіх вопратках; любяць вітаньні на торжышчах, пе́ршыя ме́сцы ў школах і пе́ршыя ме́сцы на банке́тах,
Сьцеражэцеся кніжнікаў, каторыя хочуць хадзіць у доўгім адзеньні, і любяць прывітаньні на рынку, і першыя лаўкі ў бажніцах, і першыя мясцы на бяседах;
што зьядаюць хаты ўдоў і дзеля віду доўга моляцца; яны возьмуць тым цяжэйшае асуджэньне.
каторыя аб’ядаюць дамы ўдоваў, прыкрываючыся доўгай малітвай, яны атрымаюць большае асуджэньне.
