Псалтыр 139 псалом
Псалтыр
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Кіраўніку хору. Псальм Давідавы. Ягова, Ты мяне выспрабаваў і ведаеш (мяне).
Кіраўніку хору: псальм Давідавы.Госпадзе, Ты мяне выспрабаваў і Ты мяне ведаеш!
Ты ведаеш, калі я сядаю і калі я ўстаю. Ты разумееш думкі мае здаля.
Ты ведаеш, калі я сядаю й калі я ўстаю; ды здалёк разумееш думкі мае.
Ці хаджу я, ці ляжу я — Ты акружаеш мяне, і ўсе дарогі мае Табе ве́дамы.
Ці я хаджу, ці ляжу, Ты пры мне, усе дарогі мае Табе ведамы.
Бо няма яшчэ слова на языку маім, але Ты, Ягова, ведаеш яго ўжо дасканала.
Бо няма йшчэ слова на маім языку, а Ты, Госпадзе, ведаеш добра ўсё.
Ззаду і сьпераду Ты атача́еш мяне, і Далонь Тваю Ты кладзеш на мяне.
Ззаду і сьпераду абняў Ты мяне і руку Тваю на мяне паклаў.
Лíшне дзіўнае для мяне (Тваё) веданьне. Яно лíшне высака для мяне, і сьцяміць яго я ня магу.
Лішне дзіўнае веданьне, лішне высака для мяне, не магу яго сьцяміць!
Куды я пайду ад Духа Твайго? і куды я ўцяку ад Аблічча Твайго?
Куды мне йсьці ад духа Твайго і куды ўцячы ад аблічча Твайго?
Калі б я ўзыйшоў на Нябёсы, Ты ёсьць там. Калі б я ложкам сваім зрабіў апраме́тную, Ты — там.
Калі-б я на неба ўзышоў, Ты там; калі-б ложам пекла зрабіў, — Ты й тама!
Калі б я ўзяў крылы сьвітаньня і асеў на ўскрайку мора,
Калі-б крыльле ў сьвітаньня я ўзяў і на самым канцы мора асеў,
то і там вяла бы мяне Рука Твая, і Правіца Твая трымала б мяне.
дык рука Твая вадзіла б мяне, а правіца Твая трымала-б мяне.
Калі б я сказаў: «Сапраўды, хай цемра пакрые мяне, і ноч стане сьвятлом вакол мяне»,
Калі-б я сказаў: Няхай цемра пакрые мяне, і ночкай хай станецца сьветласьць навокал мяне,
то цемра ня за́сьціла б мяне перад Табой, і ноч стала б сьветлай, як дзень. Цемра стала б, як сьвятло. —
дык і цемра цёмнай ня была-б для Цябе, і ночка ясьнела-б, як дзень; цемра, як і сьвятло.
Бо Ты стварыў нутро маё, (і) выткаў мяне ва ўлоньні маткі маёй.
Бо Ты стварыў нутро маё, выткаў мяне ў чэраве матчыным.
Я буду славіць Цябе за тое, што я створаны так цудоўна і поўны страху (Божага). Цудоўныя творы твае, і душа мая поўнасьцю ўсьведамляе гэта.
Хвалю Цябе за тое, што я гэтак дзіўна збудованы; дзіўныя ўчынкі Тваі, і душа мая ведае добра.
Ня схаванымі былі ад Цябе косткі мае, калі я быў ствараемы ў тайне, цудоўна сатканы ў глыбінях зямлі.
Ня былі ўкрыты косьці мае прад Табою, калі я тварыўся ў укрыцьці, таёмна складаўся ў глыбінях зямлі.
Мой (вельмі далёкі) зародак бачылі Вочы Твае; і ў Тваёй кнізе былі запісаны ўсе дні, якія мусяць быць створанымі, калі ніводнага зь іх яшчэ ня было.
Вочы Твае бачылі мяне, калі быў я йшчэ бяскшталтным зародкам; дні былі вызначаны і ў кнізе Тваёй запісаны ўсе, калі йшчэ ніводнага з іх ня было.
Якія дарагія для мяне думкі Твае, о Божа, і як многа іх лíкам.
Як-жа важкі, о Божа, думкі Твае для мяне, ды якая вялікая безьліч іх!
Калі б захацеў я іх палічыць, іх было б больш, чым пяску. Калі я прачынаюся, я ўсё яшчэ з Табой.
Калі-б захацеў я іх палічыць, дык іх больш, чым зярнятак пяску. Я буджуся, і я йшчэ з Табою.
О, каб Ты, Божа, забіў бязбожніка! І вы, крывапіўцы, адыдзеце ад мяне!
О, каб-жа Ты, Божа, пабіў-бы бязбожнікаў, каб крывапіўцы ад мяне адступіліся вон!
Яны гавораць пра Цябе ліха, (якія як) ворагі Твае ўзьнімаюць (руку сваю) да ілжы.
Яны падступна супраць Цябе паўстаюць; ашуканства выдумляюць ворагі Тваі.
Хíба я ня маю іх нянавідзіць, якія Цябе, Ягова, нянавідзяць? Хíба я ня павінен мець агіды супраць тых, якія паўстаюць супраць Цябе?
Ці-ж ня мушу я й тых ненавідзець, о Госпадзе, што ненавідзяць Цябе, і брыдзіцца тымі, што на Цябе паўстаюць?
Я нянавіджу іх поўнай нянавісьцю. Яны сталі для мяне ворагамі.
Ненавісьцяй поўнай я іх ненавіджу, іх лічу за ворагаў і для мяне.
Выпрабуй мяне, о Божа, і ўведай сэрца маё. Выпрабуй мяне і ўведай думкі мае.
Выспрабуй, Божа, мяне і сэрца маё Ты пазнай, мяне выспрабуй Ты і пазнай мае думкі!
І ўгледзь Ты, ці ня на дарозе ліха я, і накіруй мяне на дарогу вечную.
І зірні, ці ня йду супаратнай дарогай, і на шлях вечны скіруй Ты мяне!
