Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
І адразу раніцай першасьвятары з старэйшынамі і кніжнікамі і ўвесь сынедрыён зрабілі нараду і, зьвязаўшы Ісуса, завялі і перадалі Пілату.
І ўраз нара́ніцы зрабіўшы нараду, архірэі з старшы́намі ды кніжнікамі і ўве́сь сынэдрыон, зьвязаўшы Ісуса, завялі ды аддалі Пілату.
Пілат спытаўся ў Яго: Ты Цар Юдэйскі? А Ён сказаў яму ў адказ: ты кажаш.
І спытаўся ў Яго Пілат: Ты — Цар Юдэйскі? Ён жа адказаў яму: ты кажаш.
І першасьвятары вінавацілі Яго ў многім.
І многа ўзводзілі на Яго архірэі.
А Пілат зноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? бачыш, як многа супроць Цябе скаргаў.
А Пілат ізноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? Глядзі, колькі сьве́дчаць проці Цябе́.
Але Ісус і на гэта нічога не адказваў, так што Пілат зьдзіўляўся.
Але Ісус і на гэта нічога не адказаў, ажно зьдзівіўся Пілат.
А на кожнае сьвята ён адпускаў ім аднаго вязьня, за якога прасілі.
На ўсякае-ж сьвята звальняў ён ім аднаго із вязьняў, за якога прасілі.
Тады быў у кайданах нейкі Варава, са сваімі саўдзельнікамі, якія падчас бунту ўчынілі забойства.
Быў жа ў вязьніцы не́йкі Варавва з сваімі супольнікамі, якія ў часе бунту ўчынілі забойства.
І люд пачаў крычаць і прасіць у Пілата таго, што ён заўсёды рабіў ім.
І народ, падняўшы крык, пачаў прасіць Пілата, каб зрабіў ім, як заўсёды.
Ён сказаў ім у адказ: ці хочаце, адпушчу вам Цара Юдэйскага?
Пілат жа адказаў ім, кажучы: хочаце, звольню вам Цара Юдэйскага?
Бо ведаў, што першасьвятары выдалі Яго з зайздрасьці.
Бо ве́даў, што архірэі дзеля за́вісьці вы́далі Яго.
Але першасьвятары падбухторылі людзей прасіць, каб адпусьціў ім лепей Вараву.
Але архірэі падбілі народ на тое, каб звольніў ім ле́пей Варавву.
Пілат, адказваючы, зноў сказаў ім: а што хочаце, каб я зрабіў з Тым, Якога вы называеце Царом Юдэйскім?
І Пілат, азваўшыся ізноў, сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў з Тым, каго называеце Царом Юдэйскім?
Яны зноў закрычалі: укрыжуй Яго!
Яны ж ізноў закрычэлі: распні Яго!
Пілат сказаў ім: якое ж ліха ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацней закрычалі: укрыжуй Яго!
Пілат жа сказаў: што-ж благое ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацне́й крычалі: распні Яго!
Тады Пілат, хочучы дагадзіць людзям, адпусьціў ім Вараву, а Ісуса, бічаваўшы, аддаў на крыжаваньне.
Тады Пілат, хо́чучы дагадзіць народу, звольніў ім Варавву, а Ісуса аддаў, пасьля бічаваньня, расьпяць.
А воіны завялі Яго ўсярэдзіну двара, гэта значыцца, у прэторыю, і сабралі цэлы полк;
І жаўне́ры завялі Яго ў панадворак, што заве́цца Прэторыя, і склікалі ўсю роту.
і апранулі Яго ў пурпуру і, сплёўшы цярновы вянок, усклалі на Яго;
І адзе́лі Яго ў пу́рпур і, сплёўшы з це́рняў вянок, узлажылі на Яго.
і пачалі вітаць Яго: радуйся, Цару Юдэйскі!
І пачалі вітаць Яго: Радуйся, Цар Юдэйскі!
І білі яго па галаве кіем, і плявалі на Яго і, кленчачы, кланяліся Яму.
І білі Яго па галаве́ трысьцінай, і плявалі на Яго, і, становячыся на кале́ні, пакланяліся Яму.
А калі насьмяяліся зь Яго, зьнялі зь Яго пурпуру, адзелі Яго ў Ягонае адзеньне і павялі Яго, каб крыжаваць Яго.
І, як насьмяяліся з Яго, зьнялі пу́рпур ды адзе́лі Яго ў уласную вопратку, і павялі Яго, каб расьпяць Яго.
І прымусілі праходжага нейкага Кірынеяніна Сымона, бацьку Аляксандравага і Руфавага, які ішоў з поля, несьці крыж Ягоны.
І прымусілі не́йкага Сымона Кіранэйца, бацьку Аляксандра й Руфа, які йшоў з поля, каб нёс крыж Ягоны.
І прывялі Яго на месца Галгофу, што азначае: «месца чарапоў».
І прывялі Яго на Галгофу, ме́сца, якое называецца Ме́сца Чарапоў.
І давалі яму піць віно зь сьмірнаю; але Ён ня ўзяў.
І давалі Яму піць віно з сьмірнаю, але Ён ня ўзяў.
Тыя, што ўкрыжавалі Яго, дзялілі вопратку Ягоную, кідаючы жэрабя, каму што ўзяць.
І, расьпяўшы Яго, падзялілі вопратку Ягоную, кíдаючы жэрабе, каму што ўзяць.
Была гадзіна трэйцяя, і ўкрыжавалі Яго.
Была трэцяя гадзіна, і расьпялі Яго на крыжу.
І быў надпіс віны Яго: Цар Юдэйскі.
І быў надпіс віны Ягонае напісаны: Цар Юдэйскі.
Зь Ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго з правага, другога зь левага боку ад Яго.
І з Ім расьпялі двух разбойнікаў, аднаго з правага, а другога з ле́вага боку Яго.
І збылося слова Пісаньня: «і да зладзеяў залічаны».
І збылося пісаньне, што гаварыла: і да злачы́нцаў залíчаны (Ісая 53:12).
Тыя, што праходзілі міма, зьневажалі Яго, ківаючы галовамі сваімі і кажучы: э! Той, Хто храм разбурае і за тры дні будуе!
І праходзячыя міма зьневажалі Яго, ківаючы галавамі сваімі ды кажучы: о, Ты, што цэрквы руйнуеш і ў тры дні адбудоўваеш!
уратуй Сябе Самога і сыйдзі з крыжа.
Спасі Сябе́ Самога і зыйдзí з крыжа!
Падобна і першасьвятары з кніжнікамі, насьміхаючыся, казалі адзін аднаму: іншых ратаваў, а Сябе ня можа ўратаваць!
Падобна-ж і архірэі, насьмяхаючыся, гаварылі з кніжнікамі адзін да аднаго: другіх спасаў, Сябе́-ж спасьці ня можа!
Хрыстос, Сын Ізраілеў, хай сыйдзе цяпер з крыжа, каб мы бачылі, і ўверуем. І ўкрыжаваныя зь Ім ганілі Яго.
Хрыстос, Цар Ізраіляў, няхай зыйдзе цяпе́р з крыжа, каб мы бачылі ды паве́рылі! І расьпятыя разам з Ім зьневажалі Яго.
А на шостай гадзіне настала цемра па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.
І а шостай гадзіне настала це́мра па ўсёй зямлі ажно да дзявятае гадзіны.
На дзявятай гадзіне ўскрыкнуў Ісус моцным голасам: «Элоі, Элоі! ламма савахфані!», што азначае: «Божа, Божа Мой! чаму Ты Мяне пакінуў?».
І а дзявятай гадзіне загаласіў Ісус моцным голасам: Элоі, Элоі! ламма сабахтані! што абазначае: Божа Мой, Божа Мой! на што Ты Мяне́ пакінуў?
Некаторыя, што стаялі тут, пачуўшы, казалі: вось, Ільлю кліча.
І некаторыя із стаяўшых наўкола, пачуўшы, казалі: вось Ільлю кліча.
А адзін пабег, набраў у губку воцату і, насадзіўшы на кій, даваў Яму піць, кажучы: чакайце, паглядзім, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго.
Адзін жа, пабе́гшы й набраўшы ў губку воцату ды насадзіўшы яе́ на трысьціну, паіў Яго, кажучы: чакайце! паглядзімо, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго?
А Ісус, ускрыкнуўшы моцна, выпусьціў дух.
Ісус жа, загаласіўшы моцным голасам, скана́ў.
І завеса ў храме разадралася напалам, зьверху данізу.
І заслона ў царкве́ разьдзе́рлася надвое ад ве́рху да нізу.
Сотнік, які стаяў насупраць Яго, убачыўшы, што Ён, так ускрыкнуўшы, выпусьціў дух, сказаў: сапраўды Чалавек Гэты быў Сын Божы.
Сотнік жа, што стаяў насупраць Яго, угледзіўшы, што так загаласіўшы скана́ў, сказаў: запраўды́, чалаве́к гэты быў Сын Божы.
Былі тут і жанчыны, якія глядзелі здалёк; сярод іх была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава меншага і Ясіі, і Саломія,
Былі тут і жанчыны, што глядзе́лі здалёк; між імі была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава ме́ншага ды Есіі, і Салямэя,
якія і тады, як Ён быў у Галілеі, ішлі сьледам за Ім і служылі Яму, і іншыя многія, што разам зь Ім прыйшлі ў Ерусалім.
якія і тады, як быў у Галіле́і, ішлі за Ім ды служылі Яму; і многа іншых, што прыйшлі з Ім у Ерузалім.
І як ужо зьвечарэла, бо была пятніца, гэта значыць — перадсубоцьце,
І, як ужо настаў вечар, (а была параске́ва, значыць перадсуботнік),
прыйшоў Язэп з Арымафеі, знакаміты сябра рады, які і сам чакаў Царства Божага, адважыўся ўвайсьці да Пілата і прасіў Цела Ісусавага.
прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны раднік, які й сам ждаў Царства Божага, і сьме́ла ўвайшоў да Пілата, і прасіў це́ла Ісусавага.
Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр; і паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго: ці даўно памёр?
І Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр, і, клікнуўшы сотніка, спытаўся ў Яго, ці даўно памёр?
І даведаўшыся ад сотніка, аддаў Цела Язэпу.
І, даве́даўшыся ад сотніка, аддаў це́ла Язэпу.
Ён, купіўшы палатно і зьняўшы Яго, ахінуў палатнінаю і паклаў у магіле, якая была высечана ў скале; і прываліў камень да магільных дзьвярэй.
І, купіўшы сіндон ды зьняўшы Яго, абвіў сіндонам і палажыў Яго ў магілу, што была вы́сечана ў скале́, ды прываліў камень да дзьве́раў магілы.
А Марыя Магдаліна і Марыя Ясіева глядзелі, дзе Яго клалі.
А Марыя Магдаліна і Марыя Есіява глядзе́лі, дзе́ Яго палажылі.
