Да Галятаў 4 разьдзел
Пасланьне да Галятаў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Кажу восьжа: пакуль насьледнік — малалетні, ён нічым ня рожніцца ад слугі, хоць і гаспадар усяго:
Глаголю же: в нелико летъ наследникъ младенець естъ, ничимъ не делится от раба, господь всемъ сый •
ён пад апякунамі й аканомамі аж да пары вызначанай бацькам.
Но под повелители, и приставники естъ даже до нарочитаго часу от отца •
Гэтак і мы: пакуль былі малымі, падлягалі сілам сьвету,
Тако и мы егда бехомъ младенци, подъ начатки закона бехомъ порабощени •
а як прыйшла поўня часу, Бог паслаў Сына Свайго, зроджанага з жанчыны і падлеглага Закону,
Егда же приде кончина летомъ, посла Богъ Сына Своего • Ражающегося от жены • Бывающего подъ закономъ •
каб адкупіў падзаконных ды каб і мы атрымалі усынаўленне.
Да подзаконныя искупит, и да восынение приимемъ •
І таму, што вы — сыны, зыслаў Бог у вашы сэрцы Духа Сына Свайго, ўзываючага: Абба, Войчэ!
А якоже есте сынове Божии, посла Богъ духъ Сына Своего, во серца ваша вопиющи: Авва Отче •
Дзеля таго ты ўжэ не слуга, але сын; а калі сын, дык і насьледнік праз Бога.
И тако уже неси раб, но сынъ • Аще ли же сын, то и наследник Божій Ісусъ Христомъ •
Калісь то вы, ня знаўшы Бога, служылі багам, якія ў сутнасці ня былі багамі;
Но тогда убо не ведуще Бога, служисте тымъ еже не суть по естеству богове •
цяпер-жа, пазнаўшы Бога, ці лепш мо — пазнаныя Богам, па што вяртаецеся зноў к немачным нікчомым рэчывам, якім зноў маніцеся служыць?
Ныне же познавше Бога, и наболей познани суще от Него • Како возвращаетеся паки, на немощныя и худыя початки, имъже опять знову служити хощете?
Пільнуйце дні, месяцы, поры і гады.
Дней сматряете, и месеце, и времена, и лета •
Пабайваюся аб вас, ці не надарма ў вас я мазаліўся.
Боюся о васъ, еда како надармо трудихся в васъ •
Браты, малю вас, будзьце гэткімі, як я; бо і я гэткі, як вы. Нічым вы ня скрыўдзілі мяне;
Будьте яко и азъ, занеже азъ есмъ яко вы • Братия молюся вамъ, ничим же мене обидесте •
вы-ж ведаеце, як я фізычна немачны даўней выглашаў вам Эванэлію,
Весте убо яко в немощи плоти моей благовестих вамъ первее •
і вы не пагарджалі ды не адапхнулі із-за таго, што ў целе маім было для вас прыкрым, спакусай, а прынялі мяне як Божага Анела, як Хрыстуса Езуса.
И вы искушения плоти моея, еже у теле моемъ, не уничижисте, ни оповергосте • Но яко Ангела Божия пріясте мя, яко Христа Ісуса •
Дзеж падзелася тая шчаснапагада вашая? Светчу бо вам, што каліб маглі тады, то выняліб свае вочы й даліб мне.
Идеже естъ ныне благославенство ваше • Сведетельствую убо вамъ, яко аще было бы то мощно • Очи ваше вынемши дали бы ми есте •
Дык няўжо я стаўся ворагам вашым, кажучы праўду вам?
Прото лі же врагъ вамъ быхъ, иже правду на васъ глаголю?
дрыжаць аб вас, але нядобра, бо адстараніць вас хочуць, каб вы іх насьледавалі.
Похлебують вамъ иніи недобре, но от церкви васъ отвратити хотять • Дабы есте их наследовали •
Яно то добра дбаць аб добрым заўсёды, а ня толькі тады, калі я у вас прысутны,
Добро же ест наследовати в добром всегда • А не толико внегда приходимо к вамъ •
сынкі мае, якіх зноў вось раджу балеючы, пакуль не ўфармуецца ў вас Хрыстус.
Чадьца моя яже опять в болести рожу, дондеже вообразиться в вас Христосъ •
Хацеўбы я цяпер ужо быць у вас і зьмяніць мой голас, я бо аб вас у сумнівах.
Хотех же ныне пріити к вам и изменити гласъ мой • Яко не домышляюся о васъ •
Скажэце мне тые, што жадаеце быць пад Законам: вы ня чыталі Закону?
Поведите ми иже подъ законом хощете быти: закона ли не слышите?
Бо-ж напісана, што Абрагам меў двух сыноў: аднаго ад служніцы, а другога ад вольнае.
Писано бо ест яко Авраамъ два сына имелъ • Единаго от рабы, а другаго от свободныя •
Але той, што ад служніцы, водле цела народжаны; а той, што з вольнае — з абяцання.
Но еже бе от рабы, по плоти родися а еже от свободныя по обетованию •
Гэта праз алегорыю сказана; тут бо два запаветы: адзін з гары Сынайскае, родзячы на служэнства, гэта Агар;
Яже суть иначе сказаема • Сия бо еста два завета • Единъ от горы Синай, в работу ражая, а той знаменовала Агаръ •
а гара Сынай ёсьць у Арабіі і мае лучнасьць з сянняшнім Ерузалімам, паняволеным із сынамі сваімі;
Синай убо гора ест во Аравіи, прилагаеть же ся нынейшему Ерусалиму • И работаеть со чады своими •
вышэйшы-ж Ерузалім ёсьць вольны і ён ёсьць маці ўсім нам.
А вышній Ерусалимъ свободенъ естъ, иже ест мати всемъ намъ •
Напісана бо: Весяліся, няплодная, няроджаная, голасна ўсклікні мук нязнаючая; бо шмат болей дзяцей у пакінутай, як у маючай мужа!
Пишеть убо: возвеселися неплодна неражающия, воскочи и возпіи неболевшия, яко многа чада одинокое • Паче нежели имущее мужа •
Мы-ж, браты, паводле Ізаака — дзеці абяцання.
Мы же братия по Исаакову обетованию чада есмо •
Але, як тады народжаны водле цела прасьледаваў роджанага водле духа, гэтак і цяпер.
И яко тогда онже по плоти родися, гоняше духовнаго • Тако и ныне •
Што-ж бо кажа Пісанне? Выжань служаніцу з ейным сынам, бо сын нявольніцы ня будзе насьледнікам з сынам вольнае.
Но что глаголеть Писание? Изъждени рабу и сына ея • Не имать бо дедичити сынъ рабынинъ, съ сыномъ свободныя •
Гэтак вось, браты, мы ня служніцы сыны, але вольнае.
Сего ради братия несмы чада рабыни, но свободныя •
