Мацьвея 27 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
А калі настала раніца, усе першасьвятары і старшыні народу мелі нараду адносна Ісуса, каб забіць Яго.
I калі надышла раніца, усе першасвятары і старэйшыны народу зрабілі нараду супроць Ісуса, каб пакараць Яго смерцю.
І, зьвязаўшы Яго, павялі і выдалі Яго Понтыю Пілату, ваяводзе.
I, звязаўшы Яго, завялі і аддалі Яго Понцію Пілату, намесніку.
Тады Юда, які выдаў Яго, убачыўшы, што Ён асуджаны, пакаяўшыся, зьвярнуў трыццаць срэбнікаў першасьвятарам і старшыням,
Тады Юда, Яго прадаўца, убачыўшы, што Яго засудзілі, пакаяўся і вярнуў трыццаць срэбранікаў першасвятарам і старэйшынам,
кажучы: «Саграшыў я, выдаўшы кроў бязьвінную». Яны ж сказалі яму: «Што нам да гэтага? Глядзі сам».
Кажучы: саграшыў я, прадаўшы кроў нявінную. А яны сказалі: што нам да таго? глядзі сам.
І, кінуўшы срэбра ў бажніцы, ён выйшаў і, адыйшоўшы, павесіўся.
I, кінуўшы срэбранікі ў храме, ён адышоў; і, пайшоўшы, павесіўся.
А першасьвятары, узяўшы срэбра, сказалі: «Нельга кінуць яго ў скарбонку, бо яно — цана крыві».
А першасвятары, узяўшы срэбранікі, сказалі: нельга іх класці ў скарбніцу, бо гэта плата за кроў.
Зрабіўшы ж нараду, яны купілі за яго поле ганчара, каб хаваць чужынцаў.
А, параіўшыся, купілі яны за іх поле ганчара для пахавання чужаземцаў.
Дзеля гэтага завецца поле тое “полем крыві” аж да сёньня.
Вось чаму і завецца тое поле Полем Крыві аж да сённяшняга дня.
Тады споўнілася сказанае праз Ярэмію прарока, які кажа: «І ўзялі трыццаць срэбнікаў, цану Ацэненага, Якога ацанілі сыны Ізраіля,
Тады спраўдзілася сказанае праз прарока Іерамію, які кажа: «і ўзялі трыццаць срэбранікаў, плату Ацэненага, што ацанілі сыны Ізраілевы,
і далі іх за поле ганчара, як загадаў мне Госпад».
I далі іх за поле ганчара, як сказаў мне Госпад».
А Ісус стаў перад ваяводам; і спытаўся ў Яго ваявода, кажучы: «Ты — Валадар Юдэйскі?» Ісус жа сказаў яму: «Ты кажаш».
Ісус жа стаў перад намеснікам; і спытаўся ў Яго намеснік, кажучы: Ты Цар Іудзейскі? Ісус жа сказаў яму: ты кажаш.
І, калі абвінавачвалі Яго першасьвятары і старшыні, Ён нічога не адказваў.
I, калі першасвятары і старэйшына абвінавачвалі Яго, Ен нічога не адказваў.
Тады кажа Яму Пілат: «Ня чуеш, колькі сьведчаць супраць Цябе?»
Тады кажа Яму Пілат: ці не чуеш, як шмат сведчаць супроць Цябе?
І не адказаў яму ніводнага слова, так што ваявода надта дзівіўся.
Ды Ен не адказваў ні на адно слова, так што намеснік надта здзівіўся.
А на сьвята ваявода меў звычай вызваляць натоўпу аднаго вязьня, якога яны хочуць.
Меў жа намеснік звычай на свята адпускаць народу аднаго вязня, якога б хацелі.
Мелі ж тады знакамітага вязьня, называнага Барабба.
Быў жа тады вязень вядомы, што зваўся Варава.
Дык калі яны сабраліся, сказаў ім Пілат: «Каго хочаце, каб я вызваліў вам: Бараббу ці Ісуса, называнага Хрыстом?»
Таму, калі яны сабраліся, Пілат ім сказаў: каго хочаце, каб я вам адпусціў: Вараву ці Ісуса, што завецца Хрыстос?
Бо ведаў, што праз зайздрасьць выдалі Яго.
Бо ведаў, што праз зайздрасць выдалі Яго.
Калі ён сядзеў на судовым пасадзе, жонка ягоная паслала да яго, кажучы: «Няма чаго [рабіць] табе і Праведніку Гэтаму, бо я шмат перацярпела сёньня ў-ва сьне дзеля Яго».
Калі ж ён сядзеў на судзейскім памосце, паслала да яго жонка яго сказаць: нічога не рабі Таму Праведніку; бо я
Але першасьвятары і старшыні пераканалі натоўп, каб прасілі Бараббу, а Ісуса загубілі.
Адказваючы, ваявода сказаў ім: «Каго хочаце з гэтых двух, каб я вызваліў вам?» Яны ж сказалі: «Бараббу».
Але першасвятары і старэйшыны падбілі народ, каб прасіць Вараву, а Ісуса загубіць.
Кажа ім Пілат: «Што тады я ўчыню Ісусу, называнаму Хрыстом?» Кажуць яму ўсе: «Няхай будзе ўкрыжаваны!»
Намеснік жа сказаў ім у адказ: каго з двух хочаце, каб я адпусціў вам? Яны ж сказалі: Вараву.
А ваявода сказаў: «Дык якое зло ўчыніў Ён?» А яны яшчэ мацней закрычалі, кажучы: «Няхай будзе ўкрыжаваны!»
Пілат кажа ім: што ж мне рабіць з Ісусам, што завецца Хрыстос? Усе кажуць яму: укрыжаваць Яго!
Пілат, бачачы, што няма ніякай рады, але замяшаньне стаецца яшчэ большае, узяўшы ваду, памыў рукі перад натоўпам, кажучы: «Бязьвінны я ў крыві Праведніка Гэтага. Вы глядзіце».
А намеснік сказаў: што ж благое зрабіў Ен? Ды яны пачалі яшчэ мацней крычаць і казаць: укрыжаваць Яго!
І, адказваючы, увесь народ сказаў: «Кроў Ягоная на нас і на дзецях нашых!»
Пілат жа, убачыўшы, што нічога не дапамагае, а ўсчынаецца яшчэ большы неспакой, узяў вады і ўмыў рукі перад народам, кажучы: я не вінаваты ў крыві Гэтага Праведніка; глядзіце самі.
Тады ён вызваліў ім Бараббу, а Ісуса, убічаваўшы, выдаў, каб быў укрыжаваны.
I ўвесь народ сказаў у адказ: Яго кроў на нас і на нашых дзецях.
Тады жаўнеры ваяводы, узяўшы Ісуса ў прэторыю, сабралі на Яго ўсю кагорту.
Тады ён адпусціў ім Вараву; а Ісуса пасля бічавання выдаў каб укрыжавалі.
І, зьняўшы з Яго [ўсё], усклалі на Яго плашч пунсовы,
Тады намеснікавы воіны, узяўшы Ісуса ў прэторыю, сабралі на Яго ўсю кагорту.
і, сплёўшы вянок з церня, усклалі на галаву Ягоную, і [далі] трысьціну ў правую руку Ягоную, і, кленчучы перад Ім, зьдзекваліся з Яго, кажучы: «Радуйся, Валадару Юдэйскі!»
I, раздзеўшы Яго, надзелі на Яго пурпуровы плашч,
І тыя, што плявалі на Яго, узялі трысьціну, і білі па галаве Ягонай.
I, сплёўшы вянок з цярніны, паклалі Яму на галаву і далі мерны шост у правую руку; і, падаючы на калені перад Ім, насміхаліся з Яго, кажучы: радуйся, цар Іудзейскі!
І, калі назьдзекваліся з Яго, зьнялі з Яго плашч, і апранулі Яго ў адзеньне Ягонае, і павялі Яго на ўкрыжаваньне.
I, апляваўшы Яго, забралі шост і білі па галаве Яго.
А выходзячы, яны знайшлі чалавека Кірэнэйца, на імя Сымон; яго прымусілі несьці крыж Ягоны.
I калі наглуміліся з Яго, знялі з Яго пурпуровы плашч і адзелі Яго ў Яго адзенне і павялі на ўкрыжаванне.
І прыйшлі на месца, называнае Галгофа, што азначае Месца Чэрапа.
Выходзячы ж, яны сустрэлі аднаго кірынеяніна, які зваўся Сіман; яго і прымусілі ўзяць крыж Яго.
Яны далі Яму піць воцат, зьмяшаны з жоўцю; і, пакаштаваўшы, Ён не захацеў піць.
I, прыйшоўшы на месца, званае Галгофа, што значыць: Лобнае месца,
А тыя, што ўкрыжавалі Яго, падзялілі адзеньне Ягонае, кідаючы жэрабя, каб споўнілася сказанае праз прарока: «Падзялілі адзеньне маё між сабою і пра вопратку маю кідалі жэрабя».
далі Яму піць воцату, змяшанага з жоўцю; і, пакаштаваўшы, Ен не захацеў піць.
І, пасеўшы, пільнавалі Яго там.
А ўкрыжаваўшы Яго, яны падзялілі Яго адзенне, кідаючы жэрабя;
І зьмясьцілі над галавою Яго надпіс пра віну Ягоную: «Гэта Ісус, Валадар Юдэйскі».
I, пасеўшы, яны пільнавалі Яго там.
Тады былі ўкрыжаваныя з Ім разам два разбойнікі: адзін — праваруч, а другі — леваруч.
I змясцілі над Яго галавою надпіс пра Яго віну: гэта — Ісус, Цар Іудзейскі.
А тыя, што праходзілі міма, блюзьнілі на Яго, ківаючы галовамі сваімі
Тады ўкрыжавалі з Ім двух разбойнікаў: аднаго праваруч, а другога леваруч.
і кажучы: «Ты, Які руйнуеш бажніцу і ў тры дні адбудоўваеш, збаў Сябе Самога! Калі Ты — Сын Божы, зыйдзі з крыжа!»
А тыя, што міма праходзілі, зневажалі Яго, ківаючы галовамі
Таксама і першасьвятары з кніжнікамі і старшынямі, зьдзекуючыся, казалі:
I кажучы: Ты, што руйнуеш храм і за тры дні будуеш, уратуй Самога Сябе! калі ты Сын Божы, сыдзі з крыжа!
«Іншых збаўляў, а Сябе ня можа збавіць! Калі Ён — Валадар Ізраіля, няхай зыйдзе цяпер з крыжа, і мы паверым Яму.
Падобна ж і першасвятары з кніжнікамі і старэйшынамі, насміхаючыся, казалі:
Спадзяваўся на Бога, няхай Ён цяпер выбавіць Яго, калі хоча Яго. Бо Ён казаў: “Я — Сын Божы”».
Іншых ратаваў, а Сябе Самога не можа ўратаваць! Калі Ен Цар Ізраіля, няхай цяпер сыдзе з крыжа, і мы паверым Яму.
Да таго і разбойнікі, укрыжаваныя разам з Ім, зьневажалі Яго.
Спадзяваўся на Бога: няхай Ен цяпер выбавіць Яго, калі Ен Яму ўгодны. Бо казаў Ен: Я — Сын Божы.
А ад шостае гадзіны цемра сталася па ўсёй зямлі да гадзіны дзявятае.
Таксама і разбойнікі, укрыжаваныя разам з Ім, зневажалі Яго.
Каля ж дзявятае гадзіны загаласіў Ісус моцным голасам: «Элі! Элі! Лама сабахтані?», што значыць: «Божа Мой! Божа Мой! Чаму Ты Мяне пакінуў?»
Ад шостай жа гадзіны зрабілася цемра на ўсёй зямлі — аж да гадзіны дзевятай.
А некаторыя з тых, што там стаялі, пачуўшы, казалі: «Ён Ільлю кліча».
А каля дзевятай гадзіны ўскрыкнуў Ісус моцным голасам, кажучы: Элі, элі, лема савахфані? гэта значыць: Божа Мой, Божа Мой! нашто Ты Мяне пакінуў?
І адразу адзін з іх, пабегшы, і ўзяўшы губку, і напоўніўшы яе воцатам, і ўсклаўшы на трысьціну, даваў Яму піць.
Некаторыя з тых, што стаялі там, чуючы гэтае, казалі: Ен кліча Ілію.
А іншыя казалі: «Пакінь, паглядзім, ці прыйдзе Ільля збавіць Яго».
I зараз жа адзін з іх пабег і ўзяў губку і, намачыўшы воцатам і насадзіўшы на мерны шост, даваў Яму піць.
А Ісус, зноў усклікнуўшы моцным голасам, аддаў духа.
А другія казалі: пачакай, пабачым, ці прыйдзе Ілія ратаваць Яго.
І вось, заслона ў бажніцы была разьдзёртая надвое ад верху да нізу; і зямля затрэслася; і скалы разьдзерліся.
Ісус жа зноў ускрыкнуў моцным голасам і аддаў дух.
І магілы адчыніліся; і шмат целаў памёршых сьвятых паўстала,
I вось заслона храма разадралася на дзве часткі згары на дол, і зямля затрэслася, і каменне расселася.
і, выйшаўшы з магілаў, пасьля ўваскрасеньня Ягонага ўвайшлі ў сьвяты горад і зьявіліся многім.
I расчыніліся грабніцы, і паўставала шмат цел памерлых святых.
Сотнік жа і тыя, што з ім пільнавалі Ісуса, убачыўшы землятрус і тое, што сталася, страхам напалохаліся, кажучы: «Праўда, Ён — Сын Божы».
I, выйшаўшы з магіл пасля Яго ўваскрэсення, увайшлі ў святы горад і паказаліся шмат каму.
Было там шмат жанчынаў, што глядзелі здалёк, якія ішлі за Ісусам з Галілеі, паслугуючы Яму.
А сотнік і тыя, што з ім вартавалі Ісуса, убачыўшы землятрус і тое, што адбылося, моцна спалохаліся, кажучы: сапраўды Ен быў Сын Божы.
Між імі былі Марыя Магдалена, і Марыя, маці Якуба і Ёсіі, і маці сыноў Заўдыя.
Было ж там шмат жанчын, якія прыглядваліся здалёку, і ішлі ўслед за Ісусам з Галілеі і прыслугоўвалі Яму.
А калі настаў вечар, прыйшоў багаты чалавек з Арыматэі, на імя Язэп, які таксама быў вучнем Ісуса.
Між імі была Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Іакава і Іосіі, і маці сыноў Зеведзеевых.
Ён, падыйшоўшы да Пілата, прасіў цела Ісуса. Тады Пілат загадаў аддаць цела.
Калі ж настаў вечар, прыйшоў багаты чалавек з Арымафеі, які зваўся Іосіф і які таксама быў Ісусавым вучнем;
І, узяўшы цела, Язэп абкруціў Яго чыстай палатнінаю
Гэты, прыйшоўшы да Пілата, прасіў Ісусава цела. Тады Пілат загадаў аддаць цела.
і палажыў Яго ў сваёй новай магіле, якую ён высек у скале; і, прываліўшы вялікі камень да ўваходу ў магілу, адыйшоў.
I, узяўшы цела, Іосіф абкруціў яго чыстым палатном,
Былі ж там Марыя Магдалена і другая Марыя, якія сядзелі насупраць магілы.
I паклаў яго ў сваёй новай грабніцы, якую высек у скале; і, прываліўшы вялікі камень да дзвярэй грабніцы, пайшоў адтуль.
А на наступны дзень, які пасьля дня прыгатаваньня, сабраліся першасьвятары і фарысэі ў Пілата,
А Марыя Магдаліна і другая Марыя сядзелі там насупроць магілы.
кажучы: «Пане! Мы ўзгадалі, што падманшчык той, як быў яшчэ жывы, казаў: “Праз тры дні ўваскрэсну”.
На другі ж дзень пасля пятніцы сабраліся першасвятары і фарысеі да Пілата,
Дык загадай вартаваць магілу да трэцяга дня, каб не прыйшлі вучні Ягоныя ўначы, і ня ўкралі Яго, і не сказалі народу: “Ён уваскрос з мёртвых”. І будзе апошні падман горшы за першы».
Кажучы: Пане! мы ўспомнілі, што той ашуканец яшчэ пры жыцці казаў: пасля трох дён уваскрэсну.
Пілат жа прамовіў да іх: «Маеце варту; ідзіце, вартуйце, як ведаеце».
Дык загадай ахоўваць магілу аж да трэцяга дня; каб не прыйшлі Яго вучні ўночы і не ўкралі Яго і не сказалі народу: «Ен уваскрос з мёртвых»; і будзе апошняе ашуканства горшае за першае.
Яны ж, пайшоўшы, вартавалі магілу з вартаю, запячатаўшы камень.
А Пілат сказаў ім: маеце варту; ідзіце, ахоўвайце, як ведаеце.
