1 летапісаў 29 разьдзел

 

 

І прамовіў цар Давід да ўсяго сходу: «Саламона, сына майго, адзінага выбраў Госпад — яшчэ маладога і кволага, — а справа важная: бо не для чалавека рыхтуецца жытло, але для Госпада Бога.

 

І сказаў кароль Давід усёй грамадзе: «Салямон, сын мой, каторага абраў Бог, малады а кунежны, а работа гэта вялікая; бо не чалавеку палац гэты, а СПАДАРУ Богу.

Я ж па магчымасцях усіх сваіх прыгатаваў матэрыял для дома Бога майго: золата на пасудзіны залатыя, і срэбра на срэбраныя, медзь — на медныя, жалеза — на жалезныя, дрэва — на драўляныя, камяні оніксавыя і камяні ўкладныя, цвёрды цэмент ды камяні розных колераў, і ўсякі каштоўны камень, і вельмі шмат мармуру пароскага.

 

І ўсімі сіламі я прыгатаваў да дому Бога свайго золата на залатыя рэчы, і срэбра на срэбныя, і медзь на мядзяныя, зялеза на зялезныя, і дзервы на дзярвяныя, камяні аніксавыя а ўтыканыя, камяні бліскучыя а калярыстыя, і ўсякага гатунку дарагое каменьне, і множасьць мрамуру.

І звыш таго, з любові да дома Бога майго, аддаю з маёмасці маёй на дом Бога майго золата і срэбра, за выключэннем таго, што ўжо прыгатаваў на дом святы:

 

І яшчэ, із зычлівасьці свае да дому Бога свайго, ё ў мяне скарб собскі із золата а срэбра; і я аддаў на дом Бога свайго, звыш усёга, што я прыгатаваў на сьвяты дом:

тры тысячы талентаў золата з золата Афіра, сем тысяч талентаў срэбра найлепшага на пакрыццё сцен святыні;

 

Тры тысячы таланяў золата, золата Офірскага, і сем тысячаў таланяў срэбра чыстага на ашаляваньне сьцен у дамох,

і дзе будзе патрэба: золата на прадметы залатыя, і дзе будзе патрэба: срэбра на прадметы срэбраныя і на ўсялякія ручныя вырабы мастакоў; і калі хто з вас мае ахвоту ўскласці ахвяру, хай напоўніць руку сваю сёння ды ахвяруе, што жадае, Госпаду».

 

На залатыя — золата, на срэбныя — срэбра, і на кажны выраб рук мастацкіх. Ці не захоціцца хто шчодра абракаць сядні СПАДАРУ?»

Так добраахвотна ўсклалі ахвяру кіраўнікі родаў, і кіраўнікі пакаленняў Ізраэля, таксама тысячнікі і сотнікі, і загадчыкі работ царскіх;

 

І захоціліся князі айцоў, князі плямёнаў Ізраелявых, і князі тысячаў а сотняў, і князі работаў каралеўскіх.

і далі яны на пабудову дома Божага: золата — пяць тысяч талентаў і дзесяць тысяч салідаў золата; срэбра дзесяць тысяч талентаў; і медзі — васемнаццаць тысяч талентаў; таксама жалеза — сто тысяч талентаў.

 

І далі на службу дому СПАДАРОВАГА золата пяць тысячаў таланяў а дзесяць тысячаў драхмаў, і срэбра дзесяць тысячаў таланяў, і медзі асьмінанцаць тысячаў таланяў, і сто тысячаў талаляў зялеза.

І ў каго знайшліся дарагія камяні, то аддалі іх у скарбоўню дома Госпадава на рукі Ягіэля Гэрсаніта.

 

І тыя, у каторых каменьне знайшлося, давалі да скарбу дому СПАДАРОВАГА, на рукі Егіеля Ґершоняніна.

Дык цешыўся народ дзеля ахвотнага сэрца тых, што ўсім сэрцам ускладалі ахвяру Госпаду; але і Давід цар быў перапоўнены вялікаю радасцю.

 

І люд радаваўся, бо яны абракалі ахвотна, бо із супоўным сэрцам яны абракалі СПАДАРУ; і Давід кароль таксама радаваўся вялікаю радасьцю.

І дабраславіў Госпада перад усёй супольнасцю, кажучы: «Дабраславёны Ты, Госпадзе, Божа Ізраэля, бацькі нашага, спакон вякоў.

 

І дабраславіў Давід СПАДАРА перад ачыма ўсяе грамады, і сказаў Давід: «Дабраславёны Ты, СПАДАРУ, Божа Ізраеля, айца нашага, ад веку аж на векі!

Твая, Госпадзе, веліч і магутнасць, слава, хвала і хараство. Усё бо, што ў небе і што на зямлі, — Тваё ёсць. Тваё, Госпадзе, валадарства, і Ты, як Галава, узносішся над усім.

 

Твае, СПАДАРУ, вялічча а магутнасьць а харашыня а перамога а пазор, бо ўсе на небе й на зямлі Твае; Твае каралеўства, СПАДАРУ, і Ты навышні, як галава над усім.

Ад Цябе багацце і слава, Ты валадарыш над усім. У руцэ Тваёй моц і магутнасць, Рукою Сваёю ўзвышаеш і ўмацоўваеш усё.

 

І багацьце, і слава ад Цябе, і Ты радзіш усе; і ў руццэ Тваёй сіла а магутнасьць; і ў руццэ Тваёй узьвялічыць а ўмацаваць усе.

Дык цяпер, Божа наш, дзякуем Табе і славім праслаўленае імя Тваё.

 

Дык цяпер, Божа наш, мы дзякуем Табе і выхваляем добрае імя Твае.

Хто я, хто народ мой, каб маглі мы Табе ўсё гэта скласці ў ахвяру? Тваё ўсё гэта і тое, што з рукі Тваёй мы атрымалі, аддалі Табе.

 

Бо хто я і хто люд мой, што мы абдараваны сілаю так ахвотна абракаць? Бо ўсе ад Цябе і з рукі Твае мы аддалі Табе;

Пілігрымы мы перад Табою і чужынцы, як былі ўсе бацькі нашыя; дні нашыя, як цень над зямлёю, і няма надзеі.

 

Бо мы чужаземцы перад Табою і госьці, як усі айцове нашыя; дні нашыя, як сьцень на зямлі, і няма трывалкога.

Госпадзе, Божа наш, усё гэта багацце, якое мы прыгатавалі, каб пабудаваць дом святому імю Твайму, — з рукі Тваёй і Тваё ёсць усё.

 

СПАДАРУ, Божа наш! уся гэтая множасьць, што мы прыгатавалі станавіць Табе дом, сьвятому імені Твайму, з рукі Твае, і ўсе Твае.

Ведаю, Божа мой, што Ты выпрабоўваеш сэрцы і любіш шчырасць; таму і я ў шчырасці сэрца свайго радасна ахвяраваў усё гэта, і народ Твой, які тут прысутнічае, як я бачыў, з вялікаю радасцю, ахвотна, ускладаў Табе дары.

 

І я ведаю таксама, Божа мой, што Ты прабуеш сэрца, і прыемна Табе шчырасьць. Што да мяне, я ў шчырасьці сэрца свайго ахвотна аброк усе гэта; і цяпер я бачыў із радасьцяй люд Твой, што прытомны тут, абракаючы ахвотна Табе.

О Госпадзе, Божа Абрагама, і Ізаака, і Ізраэля, бацькоў нашых, захавай навек гэтую волю сэрца іх; і хай заўсёды сэрца іх ставіцца да Цябе з пашанаю.

 

СПАДАРУ, Божа Абрагама, Ісака а Ізраеля, айцоў нашых, захавай на векі твор думак сэрца люду Свайго і прыгатуй іхнае сэрца да Сябе!

Саламону ж, сыну майму, дай таксама сэрца дасканалае, каб захоўваў прыказанні Твае, сведчанні Твае і законнасць Тваю, і хай зробіць усё і пабудуе святыню, на якую я ўсё прыгатаваў».

 

І дай Салямону, сыну майму, дасканальнае сэрца, дзяржаць расказаньні Твае, сьветчаньні Твае а ўставы Твае, і рабіць усе, і пастанавіць палац, да каторага я зрабіў прыгатову».

І Давід загадаў усёй супольнасці: «Дабраславіце Госпада, Бога вашага!» І дабраславіла ўся супольнасць Госпада, Бога бацькоў сваіх; і пакланіліся, і аддалі паклон Госпаду і пасля цару.

 

І сказаў Давід усёй грамадзе: «Цяпер дабраслаўце ж СПАДАРА, Бога свайго». І ўся грамада дабраславіла СПАДАРА, Бога айцоў сваіх, і нахінулі галавы свае, і пакланіліся СПАДАРУ й каралю.

І ў наступны дзень склалі ахвяры Госпаду і ахвяравалі цэласпаленні: тысячу быкоў, тысячу бараноў ды тысячу ягнят разам з іх ахвярамі вадкімі ды найбагацейшымі ахвярамі за ўвесь Ізраэль.

 

І яны абракалі аброкі СПАДАРУ, і абракалі ўсепаленьні СПАДАРУ назаўтрае па гэтым дню: тысяча цялят-бычкоў, тысяча бараноў, тысяча баранчыкаў зь іх узьліваньнямі, і множасьць аброкаў за ўсяго Ізраеля.

Ды елі і пілі перад Госпадам у той дзень з вялікаю радасцю; і ў другі раз абвясцілі царом Саламона, сына Давіда, дый намасцілі яго ў імя Госпада валадаром, і Садока — першасвятаром.

 

І елі й пілі гэтага дня перад СПАДАРОМ ізь вялікаю радасьцяй; і другім наваратам устанавілі за караля Салямона, сына Давідавага, і памазалі СПАДАРУ за гаспадара, а Садока за сьвятара.

І Саламон сеў на пасадзе Госпада, каб быць царом замест Давіда, бацькі свайго, і шчаслівілася яму, і ўвесь Ізраэль быў яму паслухмяны.

 

Тады Салямон сеў на пасад СПАДАРОЎ, як кароль, замест Давіда, айца свайго, і добра яму паводзілася, і слухаў яго ўвесь Ізраель.

Ды ўсе князі, і асілкі, і сыны цара Давіда падпарадкаваліся цару Саламону.

 

І ўсі князі і дужасілы, а таксама ўсі сынове караля Давіда паддаліся Салямону каралю.

Так Госпад узвялічыў Саламона ў вачах усяго Ізраэля і даў яму славу царскую, якой не меў перад ім ніводзін цар Ізраэля.

 

І ўзьвялічыў СПАДАР Салямона перад ачыма ўсяго Ізраеля надзвычайна, і дараваў яго каралеўскаю славаю, якое ня было ў ні воднага караля перад ім у Ізраелю.

Гэтак Давід, сын Ясэя, быў царом усяго Ізраэля.

 

Гэтак Давід Есянок караляваў над усім Ізраелям.

І час царавання над Ізраэлем — сорак гадоў: у Геброне цараваў сем гадоў, і ў Ерузаліме — трыццаць тры.

 

І часу караляваньня ягонага над Ізраелям сорак год: у Гэўроне караляваў ён сем год і ў Ерузаліме трыццаць тры гады.

І памёр у добрай старасці, у поўні дзён, і ў багацці, і ў славе, і па ім цараваў сын яго — Саламон.

 

І ён памер у добрым старым веку, поўны дзён, багацьця а славы; і Салямон, сын ягоны, закараляваў замест яго.

Дзеянні ж цара Давіда, першыя і апошнія, былі апісаны ў Кнізе Самуэля Прадракальніка ды ў Кнізе Натана Прарока і ў Кнізе Гада Прадракальніка,

 

І справы караля Давіда, першыя й апошнія, вось, яны апісаныя ў кнізе Самуйлы відзеньніка, і ў кнізе Нафана прарокі, і ў кнізе Ґада, відзені маючага,

і ўсё цараванне яго, і магутнасць, і час, што прайшоў пад яго ўладаю, і ва ўсіх царствах зямлі.

 

З усім караляваньням ягоным, і з магутнасьцю ягонаю, і з часамі, што мінулі над ім, і над Ізраелям, і над усімі каралеўствамі краёў.