Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І ў адказ Ісус зноў прамаўляў ім у прыпавесцях, кажучы:

 

Ісус, адказваючы дале́й, казаў прыповесьцямі:

Царства Нябёсаў падобнае да аднаго цара, што справіў вяселле свайму сыну.

 

І паслаў сваіх слуг, каб паклікалі запрошаных на вяселле, але тыя не захацелі прыйсці.

 

Ён зноў паслаў іншых слуг, кажучы: Скажыце запрошаным: «Вось я падрыхтаваў мой абед, мае быкі і адкормленая жывёла заколаты, і ўсё гатова; ідзіце на вяселле!»

 

Яны ж, занядбаўшы гэта, паразыходзіліся, хто — на ўласнае поле, хто — да гандлю свайго;

 

а астатнія, схапіўшы яго слуг, зняважылі і забілі іх.

 

І цар, [пачуўшы], разневаўся і, паслаўшы свае войскі, вынішчыў тых забойцаў, а іх горад спаліў.

 

Тады ён кажа сваім слугам: Вяселле гатовае, ды запрошаныя былі не вартымі;

 

дык ідзіце ж на скрыжаванні дарог і, каго знойдзеце, клічце на вяселле.

 

І тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі, і ліхіх, і добрых; і вясельная зала напоўнілася застольнікамі.

 

І цар, увайшоўшы паглядзець на застольнікаў, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельнае ўбранне,

 

і кажа яму: Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не меўшы вясельнага ўбрання? — Той жа маўчаў.

 

Тады цар сказаў слугам: Звязаўшы яму ногі і рукі, [вазьміце яго і] выкіньце яго ў знадворную цемру; там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

Бо шмат пакліканых, ды мала выбраных.

 

Тады фарысеі, пайшоўшы, зрабілі раду, як бы прылавіць Яго на слове.

 

Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.

І пасылаюць да Яго сваіх вучняў з ірадыянамі68, каб сказаць: Настаўніку, мы ведаем, што Ты праўдзівы і Божай дарозе ў праўдзе навучаеш і ні на кім Табе не залежыць: бо не глядзіш на аблічча людзей.

 

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.

Дык скажы нам, як здаецца Табе, ці дазваляецца даваць падатак кесару, ці не?

 

Дык скажы-ж нам: як Табе́ здае́цца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не́?

Але Ісус, ведаючы іх падступнасць, сказаў: Што вы Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

 

Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне́, крывадушныя?

Пакажыце Мне падатковую манету. — І яны прынеслі Яму дынарый.

 

Пакажэце Мне́ манэту, якою плоціцца падатак. Яны прыне́сьлі Яму дынар.

І Ён кажа ім: Чыя гэта выява і надпіс?

 

І кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?

Яны кажуць Яму: Кесарава. — Тады Ён кажа ім: Дык аддавайце кесарава кесару, а Божае — Богу.

 

Кажуць Яму: ца́равы. Тады кажа ім: дык аддайце ца́рава цару́, а Божае Богу.

І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адышлі.

 

Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.

У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,

 

У той дзе́нь прыступіліся да Яго саддуке́і, каторыя кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, і спыталіся ў Яго:

кажучы: Настаўніку, Маісей сказаў: «Калі хто памрэ, не маючы дзяцей, то няхай яго брат ажэніцца з яго жонкаю і ўзновіць патомства свайму брату».

 

Вучыцель! Майсе́й сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяце́й, то брат яго няхай возьме за сябе́ жонку яго і адновіць насе́ньне брату свайму (Другазаконьне 25:5).

Было ж у нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не маючы патомства, пакінуў сваю жонку брату свайму;

 

Было вось у нас се́м братоў; пе́ршы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяце́й, пакінуў жонку сваю брату свайму.

таксама і другі, і трэці, аж да сёмага;

 

Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

а пасля ўсіх памерла жанчына.

 

Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.

Дык ва ўваскрэсенні — жонкаю каторага з сямі яна будзе? Бо ўсе мелі яе?

 

Дык у час уваскрасе́ньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе́ ме́лі яе́.

Ісус жа сказаў ім у адказ: Вы памыляецеся, не ведаючы ні Пісанняў, ні сілы Божай:

 

Ісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, ня ве́даючы Пісаньня, ні сілы Божае.

бо ва ўваскрэсенні ні жэняцца і не выходзяць замуж, а яны — як Анёлы [Божыя] ў небе.

 

А пра ўваскрэсенне мёртвых няўжо вы не чыталі сказанага вам Богам, Які кажа:

 

«Я Бог Аўраама, і Бог Ісаака, і Бог Іякава»? Ён не Бог мёртвых, а жывых.

 

Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Выхад 3:6).

І, пачуўшы гэта, натоўпы дзівіліся Яго вучэнню.

 

І, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.

А фарысеі, пачуўшы, што Ён прымусіў замоўкнуць садукеяў, сабраліся разам.

 

А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддуке́яў змоўкнуць, сабраліся разам.

І адзін з іх, [законнік] спытаўся, выпрабоўваючы Яго і [кажучы]:

 

І адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:

Настаўніку, якая запаведзь самая вялікая ў законе?

 

Вучыцель! якое найбо́льшае прыказа́ньне ў законе?

[Ісус] жа сказаў яму: «Палюбі Госпада, твайго Бога, усім сваім сэрцам, і ўсёю сваёю душою, і ўсім сваім разуменнем»;

 

Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсе́ю душою тваёю, і ўсім разуме́ньнем тваім (Другазаконьне 6:5).

гэта самая вялікая і першая запаведзь.

 

Другая ж падобная да яе: «Палюбі свайго блізкага, як самога сябе».

 

Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:8).

На гэтых дзвюх запаведзях трымаецца ўвесь закон і прарокі.

 

Калі ж сабраліся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх,

 

Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:

кажучы: Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? — Яны кажуць Яму: Давідаў.

 

Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

Ён кажа ім: Дык як Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

«Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзі праваруч Мяне, пакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў пад ногі Твае?»

 

Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён яго сын?

 

І ніхто не мог адказаць Яму ні слова; і ніхто з таго дня не адважыўся больш пытацца ў Яго.

 

І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважа́ўся задаваць Яму пытаньні.