Марка 7 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Рeraklad V. Hadleuski
Сабраліся да Яго фарысэі і некаторыя з кніжнікаў, што прыйшлі зь Ерусаліма;
I zyjšlisia da jaho faryzei i niekatoryja z knižnikaŭ, što pryjšli z Jeruzalimu.
і ўбачыўшы некаторых вучняў Ягоных, што елі хлеб нячыстымі, то ж бо няўмытымі рукамі, дакаралі.
I kali ŭhledzieli, što niekatryja z jahonych wučniaŭ jadziać chleb zwyčajnymi, heta značyć, niamytymi rukami, zhanili.
Бо фарысэі і ўсе Юдэі, сьледуючы наказу старцаў, не ядуць, не памыўшы старанна рук;
Bo faryzei i ŭsie žydy, kali časta nie pamyjuć ruk, nie jadziać, trymajučysia ŭstanowy staršych.
і, прыйшоўшы з торжышча, не ядуць, не абмыўшыся. Ёсьць і яшчэ шмат чаго іншага, чаго яны пастанавілі трымацца: глядзець, каб мылі чары, кубкі, катлы і ўслоны.
I z rynku, kali nie pamyjucca, nie jadziać; i šmat čaho inšaha jość, što im pieradadziena, kab trymacca: abmywańnie kubkaŭ, i zbankoŭ, i miadzianaj pasudy, i łožkaŭ.
Потым пытаюцца ў Яго фарысэі і кніжнікі: навошта вучні Твае не трымаюцца наказаў старцаў, а няўмытымі рукамі ядуць хлеб?
I pytalisia ŭ jaho faryzei i knižniki: Čamu wučni twaje nie pastupajuć pawodle ŭstanowy staršych, ale zwyčajnymi rukami jadziać chleb?
Ён сказаў ім у адказ: добра прарочыў пра вас, крывадушных, Ісая, як напісана: «людзі гэтыя шануюць Мяне вуснамі, а сэрца іхняе далёка ад Мяне адлягае;
A jon, adkazwajučy, skazaŭ im: Dobra praročyŭ ab was, krywadušnych, Izaij (29, 13), jak napisana jość: "Hety narod pawažaje mianie wusnami, ale serca ich daloka ad mianie;
але марна шануюць Мяне, настаўляючы на вучэньні, запаведзі чалавечыя»;
ale darma jany pakłaniajucca mnie, wučačy nawuk i prykazańniaŭ čaławiečych".
бо вы, занядбаўшы запаведзь Божую, трымаецеся звычаю чалавечага, абмываньня кубкаў і чараў, і робіце шмат чаго іншага, да гэтага падобнага.
Bo wy, pakidajučy prykazańnie Božaje, trymajeciesia ŭstanowy čaławiečaj, abmywańnia zbankoŭ i kubkaŭ, i robicie šmat čaho inšaha, padobnaha da hetaha.
І сказаў ім: ці добра, што вы адмяняеце запаведзь Божую, каб датрымацца свайго звычаю?
I kazaŭ im: Dobra wy kasujecie prykazańnie Božaje, kab zachawać wašuju ŭstanowu!
Бо Майсей сказаў: «шануй бацьку свайго і маці сваю»; і: «хто ліхасловіць бацьку альбо маці, сьмерцю хай памрэ».
Bo Majsiej skazaŭ: "Pawažaj baćku twajho i matku twaju" i "Chto-b naruhaŭsia baćku abo matcy, niachaj śmierciaj pamre".
А вы кажаце: хто скажа бацьку альбо маці: «корван (значыць, дар) Богу тое, чым бы ты ад мяне карыстаўся», —
A wy kažacie: Kali-b čaławiek skazaŭ baćku abo matcy: "Korban (heta značyć achwiara) jość toje, što tabie ad mianie naležycca" —
таму вы ўжо дазваляеце нічога не рабіць бацьку свайму альбо маці сваёй,
i ŭžo nie dapuskajecie tamu što-kolečy rabić dla swajho baćki abo matki,
ухіляючы слова Божае наказам вашым, які вы ўстанавілі; і робіце шмат чаго на гэта падобнага.
kasujučy słowa Božaje praz wašuju ŭstanowu, jakuju wy ŭstanawili. I šmat padobnaha da hetaha wy robicie.
І паклікаўшы ўвесь люд, сказаў яму: слухайце Мяне ўсе і разумейце:
I paklikaŭšy iznoŭ hramadu, kazaŭ im: Pasłuchajcie mianie ŭsie i zrazumiejcie.
нішто, што ўваходзіць у чалавека звонку, ня можа апаганіць яго; а што выходзіць зь яго, тое апаганьвае чалавека.
Niama ničoha zwonku čaławieka, što-b uwachodziačy ŭ jaho, mahło jaho zrabić niačystym; ale toje, što z čaławieka wychodzić, heta jość, što robić čaławieka niačystym.
Калі хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!
Kali chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje.
І калі Ён ад людзей увайшоў у дом, вучні Ягоныя спыталіся ў Яго пра прычту.
I kali ad hramady ŭwajšoŭ u dom, pytalisia ŭ jaho wučni jahony ab prypowieści.
Ён сказаў ім: няўжо і вы такія няцямныя? няўжо не разумееце, што нішто, што звонку ўваходзіць у чалавека, ня можа апаганіць яго?
I skazaŭ im: Tak i wy niearzumnyja? Ci-ž nie razumiejecie, što ŭsio ŭwachodziačaje ŭ čaławieka zwonku, nia moža jaho zrabić niačystym?
бо ня ў сэрца ягонае ўваходзіць, а ў чэрава, і выходзіць вонкі, чым ачышчаецца ўсякая ежа.
Bo nie ŭwachodzić u jahonaje serca, ale idzie ŭ žywot i wychodzić won, ačyščajučy ŭsiakuju ježu.
Далей сказаў: тое, што выходзіць з чалавека, апаганьвае чалавека;
I kazaŭ, što toje, što z čaławieka wychodzić, toje robić čaławieka niačystym.
бо зь сярэдзіны, з сэрца чалавечага, выходзяць ліхія помыслы, пералюбы, распуста, забойствы,
Bo z nutra, z čaławiečaha sercy wychodziać błahija dumki, čužałostwy, raspusta, zabojstwy,
крадзяжы, ліхвярства, злосьць, хітрына, непатрэбства, зайздросьлівае вока, блюзьнерства, пыха, безгалоўе.
zładziejstwy, prahawitaści, złości, zdrada, biazstydnaści, złoje oka, bluźnierstwa, hordaść, durnota.
Усё гэтае ліха зь сярэдзіны выходзіць, і апаганьвае чалавека,
Usio hetaje błahoje z nutra wychodzić i robić čaławieka niačystym.
І выправіўшыся адтуль, прыйшоў у межы Тырскія і Сідонскія; і ўвайшоўшы ў дом, не хацеў, каб хто даведаўся; але ня здолеў утоіцца.
I ŭstaŭšy, pajšoŭ adtul u hranicy Tyru i Sydonu. I ŭwajšoŭšy ŭ dom, chacieŭ, kab nichto nia wiedaŭ, dy nia moh utaicca.
Бо дачулася пра Яго жанчына, у якое дачка апанаваная была нячыстым духам, і прыйшоўшы прыпала да ног Ягоных;
Bo zaraz-ža žančyna, jakoje dačka mieła niačystaha ducha, jak tolki pačuła ab im, pryjšła i ŭpała da jahonych noh,
а жанчына тая была язычніца, родам Сірафінікіянка; і прасіла Яго, каб выгнаў дэмана зь ейнай дачкі.
bo była jana žančyna pahanskaja, radam Syrafenikijanka, i prasiła jaho, kab wyhnaŭ djabła z dački jaje.
Але Ісус сказаў ёй: дай перш насыціцца дзецям; бо нядобра ўзяць хлеб у дзяцей і кінуць сабакам.
Jon skazaŭ jej: Daj pierš najeścisia dzieciam, bo nia dobra brać chleb dziaciej i kidać sabakam.
А яна сказала Яму ў адказ: так, Госпадзе; але і сабакі пад сталом ядуць крошкі ў дзяцей.
A jana adkazała i skazała jamu: Tak, Panie, ale-ž i ščaniaty jaduć pad stałom kroški ad dziaciej.
І сказаў ёй: за гэтае слова, ідзі; дэман выйшаў з тваёй дачкі.
I skazaŭ jej: Dziela hetych słoŭ idzi, wyjšaŭ djabał z twajej dački.
І прыйшоўшы ў свой дом, яна ўбачыла, што дэман выйшаў і дачка ляжыць на пасьцелі.
I kali jana pryjšła ŭ swoj dom, znajšła dziaŭčynu lažačuju na łožku i što djabał wyjšaŭ.
Выйшаўшы зь межаў Тырскіх і Сідонскіх, Ісус зноў пайшоў да мора Галілейскага празь землі Дзесяцігародзьдзя.
I wyjšaŭšy iznoŭ z hranic Tyru, pryjšoŭ praz Sydon da Halilejskaha mora pasiarod hranicaŭ Dekapolskich.
Прывялі да яго глухога гугняўца і прасілі Яго ўскласьці на яго руку.
I prywiali da jaho hłuchoha i niamoha, i prasili jaho, kab uzłažyŭ na jaho ruku.
Ісус, адвёўшы яго ўбок ад людзей, уклаў пальцы Свае ў вушы яму і, плюнуўшы, дакрануўся да языка ягонага;
I ŭziaŭšy jaho na bok ad hramady, uzłažyŭ palcy swaje ŭ jahonyja wusny i, plunuŭšy, dakranuŭsia da jazyka jaho,
і ўзьвёўшы вочы да неба, уздыхнуў і сказаў яму: «Еффафа», што значыцца — «адчыніся».
i ŭzhlanuŭšy ŭ nieba, uzdychnuŭ i skazaŭ jamu: Effeta, što značyć: adčynisia.
І адразу адчыніўся ў яго слых, і разамкнуліся повязі ягонага языка, і пачаў гаварыць чыста.
I zaraz-ža adčynilisia wušy jahony, i raźwiazałasia wiaź jazyka jahonaha i hawaryŭ dobra.
І загадаў ім не казаць нікому. Але, колькі Ён ні забараняў ім, яны яшчэ больш разгалошвалі.
I zahadaŭ im, kab nikomu nie kazali. Ale čym bolej jon im zahadywaŭ, tym bolej sławili
І вельмі-вельмі зьдзіўляліся і казалі: усё добра робіць: і глухіх робіць чуткімі і нямых — гаваркімі.
i tym bolej dziwilisia, kažučy: Dobra ŭsio zrabiŭ: i hłuchichi zrabiŭ, što čujuć, i niamych, što haworać.
