Лявіт 7 разьдзел

 

 

Вось закон адносна ахвяры аднагараджэньня. Гэта сьвятая рэч.

 

Сей естъ чинъ приношения за грехъ. Светая светыхъ естъ,

На тым самым месцы, дзе забіваецца ахвяра цэласпаленьня, будуць забіваць ахвяру аднагараджэньня, і кроў яе выльюць вакол ахвярніка,

 

и сего деля на том же месте приноситися будеть жертва за грехъ, игдеже приносится и всесозжение. Кровь ея вылита да будеть около требника,

але ўвесь тлушч з яе будзе складзены ў ахвяру: курдзюк, тлушч, які пакрывае нутро,

 

и приносити будуть от нея хвостъ и лой, иже прикриваеть утробу,

абедзьве ныркі, а тлушч на вантробе разам з ныркамі няхай будзе аддзелены.

 

обе почки и лой, иже у треслахъ, и повразъ ятреный со ледвинами.

Спаліць гэта ўсё сьвятар на ахвярніку на мілы пах ГОСПАДУ. Гэта ахвяра аднагараджэньня.

 

И созжеть тое все жрець на требнице, понеже жертва ест Господу за грехъ.

Кожны мужчына з роду сьвятарскага будзе спажываць мяса гэтае на месцы сьвятым. Бо гэта сьвятое сьвятых.

 

Весь мужескъ полъ от племеня жреческаго ести будут мясо приношения того на месте святомъ, понеже святая святыхъ естъ.

Для ахвяры за грэх і для ахвяры аднагараджэньня закон адзін. Яна належыць сьвятару, які складаў гэтую ахвяру.

 

А яко за грехъ учиненый приносится жертва, по тому же и за умедление дела добраго; единаковъ обычай обоего приношения жерцу, иже приносить, прислушати будеть.

Сьвятар, які складае ахвяру цэласпаленьня, атрымоўвае скуру жывёлы, якую склаў у ахвяру.

 

Жрець, приносяй скотину, да береть собе кожу;

Таксама кожная ахвяра хлебная, смажаная ў печы, у гаршчку або на патэльні, належыць сьвятару, якім гэтая ахвяра складзена.

 

и всяку жертву з муки пшеничны, еже печется в печи и еже пражится на скавраде, или что на огнищи приправуется, тому жерцу да будеть, онже приносить;

Але кожная ахвяра хлебная з алеем або сухая належыць усім сынам Аарона, як аднаму, так і другому.

 

буди то олеемъ скропена или нескропена — все сыномъ Аароновым вдел ровный да будет розделено.

Вось закон адносна ахвяры мірнай, якую складаюць ГОСПАДУ.

 

Сий ест обычай жертвы мирное, еже приносится Господу.

Калі хто складае ахвяру гэтую як падзяку, няхай далучыць да гэтай ахвяры падзякі таксама прэсныя аладкі з алеем, і прэсныя сухарыкі, запраўленыя алеем, і пшанічную муку з алеем.

 

Естъли же будет приношение за добродетель, то да принесет хлебы пресные, покроплены олеем, и млины пресны, помазаны олеем, и крупы пшеничны, покроплены олеем,

Таксама няхай прыносіць аладкі з цеста квашанага пры ахвяры мірнай ў падзяку.

 

хлебы теже квашеные жертвы,a еже приносятся за упокой.

З усіх ахвяраў няхай адна будзе ахвяраваная як асаблівы дар ГОСПАДУ. Яна будзе належаць сьвятару, які вылье кроў ахвяры мірнай.

 

С тых же хлебовъ единъ да принесется в начатки Богу и будеть жерцемъ, еже вылиють кровъ скотины принесеное;

Мяса ахвяраў мірных у падзяку мусіць быць зьедзена ў той самы дзень, нельга нічога з іх пакідаць да раніцы.

 

и мясо ея да изъедять того жъ дня, да не останется что от него даже до утра.

Калі хто складае ахвяру як шлюбаваньне або з добрай волі, ахвяру ягоную трэба есьці ў дзень ахвяраваньня, але і на другі дзень можна есьці рэшту яе.

 

Аще кто доброволне или слюбивъ принес бы жертву Господу, то в той же день снедена да будеть. Пакли же что от нея зостанется, на утрие да не ясться.

Калі што застанецца на трэці дзень, тое трэба спаліць.

 

А естъли еще что избудетъ до дня третиего, на огни да сожгут.

Калі хто зьесьць штосьці з ахвяры мірнай на трэці дзень, такая ахвяра ня будзе прынятая; ня будзе яна залічана таму, хто яе склаў, бо гэта зьнявага; а той, хто будзе есьці яе, дапусьціцца грэху.

 

Аще бы кто елъ от жертвы мирное на третий день, то не будеть приятно его приношение ани жъ поможет ему, но более естъли же кто осквернится тымъ едениемъ, той прииметь грехъ их.

Мяса, якое дакраналася чагосьці нячыстага, нельга есьці, але спальваецца яно ў агні; а мяса чыстае можа есьці кожны чысты.

 

Мясо, еже доткнется чего нечистаго, да не ясться, но созжется на огни; человекъ чистый да ясть от жертвъ Господних.

Калі нейкая душа, будучы ў нячыстасьці, будзе есьці мяса ахвяры мірнай, якая для ГОСПАДА, будзе выключана душа гэтая з народу свайго.

 

Душа нечиста естъли же ясть от жертвъ мирныхъ, да загинет от людей Моихъ.

Калі хто дакранецца нейкай нячыстасьці, нячыстасьці чалавечай, або нячыстасьці жывёлы, або нячыстага паўзуна, і будзе есьці мяса ахвяры мірнай, якая для ГОСПАДА, той будзе выключаны з народу свайго».

 

Или кто бы ся доткнулъ нечистоты человечие или скотиное, или всякое иное речи, еже посквернити может, и елъ от мясъ тыхъ, да загинеть душа его от людей Моихъ».

І прамовіў ГОСПАД да Майсея, кажучы:

 

И рече Господь к Моисею, глаголя:

«Скажы сынам Ізраіля: “Нельга вам есьці тлушч цялят, авечак і казлоў.

 

«Ирци сыномъ Ізраилевым: лою вола, овци и козы да не ядять!

Тлушчам зьвяроў мёртвых або разьдзёртых можна карыстацца ў кожнай патрэбе, але ня ешце яго.

 

Лой пак скотины мертвое или от зверя удавленое да беруть ко деломъ своимъ разноличнимъ.

Калі хто будзе есьці тлушч жывёлаў, якіх прынесьлі на ахвяру агнявую для ГОСПАДА, той будзе выключаны з народу свайго.

 

Аще кто есть лой, онже имать принесен быти на жертву Господу, да загинеть от среды людей своихъ.

Дзе толькі будзеце жыць, нельга вам есьці ніякай крыві, ані крыві птушак, ані крыві быдла.

 

Крови теже всякого животного да не ядять, буди то от птиць или от зверей.

Кожная душа, якая будзе есьці кроў, будзе выключана душа гэтая з народу свайго”».

 

Кто бы елъ кровь, да загинеть от людей своихъ».

І прамовіў ГОСПАД да Майсея, кажучы:

 

Рече паки Господь Богъ к Моисееви, глаголя:

«Скажы сынам Ізраіля: “Хто складае ахвяру мірную для ГОСПАДА, няхай прынясе свой дар ГОСПАДУ з ахвяры мірнай.

 

«Ирци сыномъ Ізраилевымъ: естъли же кто приносить жертву мирную, той да принесеть с нею и возълиание, то естъ жертву мокрую.

Сваімі рукамі няхай прынясе ён ахвяру агнявую для ГОСПАДА: тлушч з грудзіны і грудзіну, каб трэсьці імі перад ГОСПАДАМ.

 

И держати будеть в рукахъ своих лой и грудину тое жертвы, и внегда обое приношение предъ Господемъ посвятить, дасть е жерцеви,

Тлушч спаліць сьвятар на ахвярніку, а грудзіна належыць Аарону і сынам ягоным.

 

онже палити будеть лой на требнице, груди же дасть Ааронови и сыномъ его.

Таксама правую лапатку аддасьцё сьвятару як частку сьвятарскую з ахвяраў мірных.

 

Плече пак правое от приносовъ мирныхъ достанется за вчастие жерцеви.

Які з сыноў Аарона складае ў ахвяру кроў і тлушч ахвяры мірнай, той як частку сваю атрымае правую лапатку,

 

И кто жъ от сыновъ Аароновыхъ приносити будеть кровь и лой, той будеть имети плече правое в часть собе,

бо грудзіну патрасаную і лапатку ўздыманую Я бяру ад сыноў Ізраіля з іхніх ахвяраў мірных і даю іх Аарону сьвятару і сынам ягоным як вечны закон ад усяго народу Ізраіля”».

 

груди убо воздвижения и плече отделения взялъ есмъ от сыновъ Ізраилевых, от приносовъ их мирныхъ, и дахъ Ааронови и сином его законом вечнымъ ото всихъ людей Ізраилевых».

Гэта ёсьць частка з ахвяраў, паленых для ГОСПАДА, якая належыць Аарону і сынам ягоным ад дня пасьвячэньня іх на сьвятароў ГОСПАДА.

 

То естъ помазание Аароново и сыновъ его, да бы послуговали при чинохъ посвещенныхъ Господу в день, во ньже приведе их Моисей приносити жертвы,

У дзень, калі іх ГОСПАД памазаў, загадаў Ізраілю даваць ім гэта. Гэта пастанова вечная ў пакаленьні іхнія.

 

и что повеле Господь дати имъ от сыновъ Ізраилевыхъ закономъ вечнымъ по народехъ их.

Гэта вось закон адносна ахвяры цэласпаленьня, ахвяры хлебнай, ахвяры за грэх, ахвяры аднагараджэньня, ахвяры пасьвячэньня і ахвяры мірнай.

 

Сей естъ чинъ жертвы всихсозжения и требы за грехъ и за неведание, и о совершении, и о мирныхъ дарехъ,

Гэта загадаў ГОСПАД Майсею на гары Сынай у дзень, калі загадаў сынам Ізраіля складаць ахвяры ГОСПАДУ ў пустыні Сынай.

 

еже установил Господь Моисееви на горе Синай, егда повелеваше сыном Ізраилевымъ, абы приносили жертвы свое Господу Богу во пустыни Синайстей.