Лявіт 13 разьдзел
Лявіт
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
І прамовіў ГОСПАД да Майсея і Аарона, кажучы:
Молвилъ естъ Господь Моисееви и глаголя:
«Калі ў чалавека на скуры цела ягонага зьявіцца пухліна, або лішай, або белая пляма, і будзе на скуры цела ягонага хвароба праказы, няхай прывядуць яго да Аарона сьвятара, або да аднаго з сыноў ягоных, сьвятароў.
«Человекъ, на егоже кожи иАаронови, теле указала бы ся разноличность барвы или болячка, или что блищащее, то естъ начало прокажения, да приведется человекъ той ко Аарону-жерцу или ко единому от сыновъ его.
І сьвятар агледзіць пляму на скуры, і калі валасы на пляме зьменяцца на белыя і пляма паглыбіцца на скуры цела, гэта хвароба праказы. Сьвятар агледзіць яго і прызнае яго нячыстым.
Они же егда узрять прокажение на кожи и власы в бело променены, а тое место прокажения ано естъ низшее или мякчейшее, нежели иное тело, — язва прокажения естъ, и на повеление жерцево отделен будеть человекъ той от людей иныхъ.
Але калі пляма на скуры цела яго белая, але ня ўглыбіўшыся ў цела, і валасы не пабялелыя, сьвятар адасобніць яго на сем дзён.
Пакли же белость илснущаяся будеть на кожи, а место не будеть мякчейше надъ иное тело и власы не изменется в бело, но суть подобны иным, да завреть и жрець за седмъ дней.
У сёмы дзень сьвятар агледзіць яго. І вось, пляма не павялічылася і не пашырылася на скуры, і адасобніць яго сьвятар яшчэ на сем дзён.
И в день седмый да согледает, и естъли же не розмножится проказа а не выступить на кожу далей, нежели первей, опять да завреть и за седмъ дней.
Пасьля сямі дзён сьвятар зноў агледзіць яго. І вось, пляма пацямнела і не пашырылася на скуры, і сьвятар прызнае яго чыстым; гэта лішай, дык няхай ён вымые адзеньне сваё і будзе чысты
И в день седмый да осмотрить: будет ли червонейшое место и не розошлося по кожи, очистить его, яко короста естъ. Испереть человекъ той ризы свое, и чистъ будеть.
А калі лішай пашырыўся па скуры пасьля таго, як ён стаў перад сьвятаром для праверкі, ён другі раз павінен стаць перад сьвятаром.
Естъли же бы пакъ по томъ очищении и по огледании жеръцеве опять на том же выразилася проказа,
І сьвятар агледзіць яго, і вось, лішай пашырыўся на скуры, і сьвятар прызнае яго нячыстым; гэта праказа.
то да приведуть его ко жерцу и отсуженъ будеть за нечистаго.
Калі на чалавеку выявіцца праказа, няхай прывядуць яго да сьвятара.
Будет ли вредъ прокажения на человеку, то да приведуть и ко жерцу,
І сьвятар агледзіць яго, і вось, на скуры ягонай белая пухліна, і валасы [на ёй] белыя, і на пухліне жывое мяса.
и погледить на него, и внегда белость илснущаяся будеть на теле и власы разноличные пременные, и к тому указало бы ся живое мясо, старая проказа естъ и вкорененая плоти.
Гэта застарэлая праказа на скуры цела яго, і сьвятар прызнае яго нячыстым, і адасобніць яго, бо ён нячысты.
Да оповесть и жрець и отлучить от людей, яко нечиста, и не завираеть к тому, понеже явное прокажение ест.
Калі ж праказа расьцьвіце на скуры і пакрые ўсю скуру хворага ад галавы да ног, на колькі могуць бачыць вочы сьвятара,
Пакли же по всемъ теле розолиется прокажение, от верху главы даже до пятъ, да согледаеть его жрець, еже возможетъ окомъ осмотрети.
і ўбачыць сьвятар, што праказа пакрыла ўсё цела ягонае, ён прызнае хворага чыстым, таму што ўсё [цела] перамянілася ў белае; ён чысты.
Естъли же на всем теле укажется блесткъ, а тело живое не явить, то короста естъ, а не прокажение, и чиста его осудить.
А ў дзень, калі выявіцца на ім жывое мяса, ён нячысты.
Ащели же тело живое явится на нем, тогда по розознанию жерцеву за нечистаго отсудять его и межи сквернавыми поличенъ будеть,
І ўбачыць сьвятар жывое мяса, і прызнае яго нячыстым; бо жывое мяса нячыстае; гэта праказа.
теломъ убо живым естъли же короста прикрита будеть, нечистъ естъ.
А калі жывое мяса станецца зноў белым, няхай ён прыйдзе да сьвятара.
Пакли жъ опять обратится тело живое в белость и прикриеть всего человека,
І сьвятар агледзіць яго, і вось, плямы сталіся белымі, і сьвятар прызнае яго чыстым; ён чысты.
да огледить его жрець и за чистаго осудить.
Калі ў каго на скуры цела была скула і зажыла,
Будет ли на чиемъ теле болячка и потомъ исцелееть,
але на месцы скулы будзе белая пухліна, або белая пляма, або чырвоная, ён павінен паказацца сьвятару.
и на томъ месте указала бы ся близна или брадавица бела или ирдящаяся, да приведуть ко жерцу человека того.
І сьвятар агледзіць яго і вось, тая пляма паглыблена адносна скуры і валасы на ёй пабялеўшыя, і сьвятар прызнае яго нячыстым. Гэта хвароба праказы, якая зацьвіла на скуле.
Он же егда узрить место мякчейшее и иначейшее, нежели тело иное, и власы на немъ, обращены в белость, да отлучить его от людей, понеже прокажение выразилося ест на месте болячки.
А калі сьвятар убачыць, што вось, няма белых валасоў, і што пляма не паглыблена адносна скуры, і што яна пацямнеўшы, сьвятар адасобніць яго на сем дзён.
Пакли же власы не будуть отменены в бело и близна не естъ мякчейшая, но яко иное тело, еже около ея естъ, да завреть его жрець за седмъ дней;
І калі яна, пашыраючыся, пашырыцца на скуры, сьвятар прызнае яго нячыстым. Бо гэта хвароба [праказы].
естъли же в нихъ приростеть, да отсудить и за прокаженнаго.
А калі пляма застанецца бяз зьмены і не пашырыцца, гэта шнар на скуле, і сьвятар прызнае яго чыстым.
Пакли же станеть во единой мере, то близна естъ болячки, а человекъ чистъ будеть.
Калі хто мае на целе сваім апёк скуры, і калі на той скуры зьявіцца чырвоная або белая пляма,
Тело или кожу, юже бы огонь съжегъ, и по исцелении остало бы место бело или чермено, да согледаеть того жрець.
сьвятар агледзіць яго. І вось, валасы на пляме пабялеўшы, і пляма паглыблена адносна скуры, гэта праказа, якая зацьвіла на апёку. І сьвятар прызнае яго нячыстым; гэта хвароба праказы.
И естъли белейши естъ, нежели первей, и кожа мякчейши, нежели на иномъ теле около того, да отлучить его, яко прокажение на месте созжения узросло естъ.
А калі сьвятар агледзіць яго, і вось, на пляме няма белых валасоў і яна не паглыблена адносна скуры, і яна пацямнеўшы, тады сьвятар адасобніць яго на сем дзён.
Пакли же власы в бело не суть пременены и ни место мекчейшее, нежели иное тело, и знамя созжения было бы смедо, да завреть и самого за седмъ дней.
У сёмы дзень сьвятар зноў агледзіць яго. Калі пляма, пашыраючыся, пашырылася на скуры, сьвятар прызнае яго нячыстым. Гэта хвароба праказы.
И в день седмый да согледаеть: естъли же рости будеть на кожи, да осквернить его.
А калі пляма не пашырыцца на скуры, але пацямнее, гэта шнар ад апёку. Сьвятар прызнае яго чыстым, бо гэта шнар ад апёку.
Пакли ж во единой мере стоить а не велми ясно, то знамя естъ созжения, сего ради да очищенъ будеть, яко близна естъ спаления.
Калі ў мужчыны або жанчыны на галаве або барадзе зьявіцца пляма,
Мужъ или жена, на ихже главе или на браде возросло бы прокажение,
няхай сьвятар агледзіць пляму, і калі яна паглыблена адносна скуры і валасы на ёй сталіся жоўтыя і ценькія, сьвятар прызнае яго нячыстым. Гэта паршывасьць, праказа галавы або барады.
да согледаеть их жрець. И будет ли место мякчейшее и иначейшее, нежели околное тело, и власы жолтейшие и тончейшие паче иныхъ, да отлучить их от людей, яко прокажение естъ на главе и на браде.
А калі сьвятар агледзіць пляму паршывасьці, і вось, яна не паглыблена адносна скуры, і няма чорных валасоў на ёй, сьвятар адасобніць хворага на паршывасьць на сем дзён.
Ащели же узрить знамя на главе или на браде, ано ест подобно иному телу и власы на немъ чорны, да завреть его жрець за седмъ дней особно.
У сёмы дзень сьвятар агледзіць пляму, і вось, паршывасьць не пашырылася і на ёй няма жоўтых валасоў, і паршывасьць не паглыбілася адносна скуры.
И в день седмый да согледаеть: естъли же не при росло знамение и власы подобны суть ко иным, и то место ровно иному телу,
Тады [чалавек] паголіцца, але не абголіць месца паршывасьці, і сьвятар зноў адасобніць яго на сем дзён.
оголенъ да будеть человекъ той, кроме того места, на немже ест посквернение, и завренъ будеть опять за иную седмъ дней.
У сёмы дзень сьвятар агледзіць паршывасьць, і вось, паршывасьць не пашырылася і не паглыбілася адносна скуры, і сьвятар прызнае яго чыстым, і ён памые адзеньне сваё, і будзе чыстым.
А естъли же во седмый день узрить: ано стоить знамя у своей мере и не естъ отменено от иного тела, да очистить его, и соправъ ризы свое, чистъ будетъ.
А калі пасьля таго, як прызнаюць яго чыстым, пашыраючыся, пашырыцца паршывасьць на скуры,
Пакли же по очищении томъ розсыплется вредъ по кожи,
сьвятар агледзіць яго. І вось, паршывасьць пашырылася на скуры, і ўжо ня будзе сьвятар шукаць жоўтых валасоў, бо [чалавек той] нячысты.
да не согледает к тому жрець, наболей зменят ли ся власы в тончейшие, понеже явное прокажение естъ.
А калі ў вачах [сьвятара] застаецца паршывасьць [у сваім выглядзе], і вырас на ёй чорны волас, паршывасьць вылекаваная, ён чысты, і сьвятар прызнае яго чыстым.
Ащели же станеть близна у своей мере, а власы на ней будуть черны, да весть, иже ест человекъ здравый, и смеле о немъ повесть, яко чистъ естъ.
Калі ў мужчыны або жанчыны зьявіцца на скуры цела іхняга шмат плямаў белых,
Мужъ или жена, на ихже теле укажется блескъ,
няхай агледзіць іх сьвятар. І вось, на скуры цела іхняга шмат плямаў белых. Гэта крапіўка, якая закрасавала на скуры; яны чыстыя.
да погледить на то жрець: естъли же узрить, яко прочерно естъ блещание на кожи, ведати имать, еже не естъ прокажение, но знамя на теле его и человекъ чистый ест.
Калі з чыёй галавы выпадуць валасы, ён лысы, і ён чысты.
Мужъ, изъ егоже главы власы естъли оползуть, плешивъ и чистъ естъ.
і калі ў каго лоб палысее, ён лысы, і ён чысты.
Пакли же толико на челе облезуть власы, то лысый естъ а чистый.
Але калі на лысіне або палыселым чале зьявіцца пляма белая або чырвоная, гэта праказа, якая закрасавала на лысіне або палыселым чале.
Ащели же на лысине белый или черменый блескъ явится
І сьвятар агледзіць яго, і вось, у яго пухліна белая або чырвоная на лысіне або палыселым чале, падобная да праказы на скуры цела.
и согледаеть тое жрець, да отлучить его от людей,
Гэта чалавек пракажоны, ён нячысты. Сьвятар прызнае яго нячыстым. У яго на галаве хвароба ягоная.
яко истинное прокажение естъ, еже выросло на лысине его.
Пракажоны, крануты гэтай хваробай, будзе мець разадранае адзеньне, нячэсаныя валасы на галаве і бараду заслоненую, і будзе крычаць: “Нячысты, нячысты!”
И всякий человек, онже имать на собе блеск прокажения и отлученъ будеть от людей по повелению жерцеву, таковый да имать ризы розодраны, главу неприкриту, уста платомъ обвязана, и вопити будеть, иже оскверненъ естъ а нечистъ.
Усе дні хваробы сваёй ён будзе нячыстым. Будзе жыць асобна, па-за табарам жытло ягонае.
И по вся часы, в нихже прокаженъ и нечистъ естъ, самъ жити будеть без людей, вне полковъ.
Калі на нейкім адзеньні зьявіцца хвароба праказы, ці на адзеньні ваўняным, ці на ільняным,
Риза сукняна или плотняна, онаже бы имела блескъ прокажения на основе или на утку,
ці на аснове, ці на ўтоку льняным, ці ваўняным, ці на скуры, ці на нейкім вырабе скураным,
или кожа, или некоя реч власяна,
і калі зьявіцца пляма зелянявая або чырвоная на адзеньні або на скуры, на ўтоку або аснове, або на нейкім вырабе скураным, гэта хвароба праказы. Трэба паказаць гэта сьвятару.
на нейже бы ся указала гнюсность бела или чермна, блескъ естъ прокажения, да укажется жерцу;
Сьвятар агледзіць гэта і замкне [заражанае хваробай] на сем дзён.
он же, огледевъ ризу ту, да завержеть ю за седмъ дней.
У сёмы дзень агледзіць зноў хваробу, і калі яна пашырылася на адзеньні, або на аснове, або на ўтоку, або на скуры, або на ўсім, што зроблена са скуры, гэта праказа ліхая; гэта [ўсё] нячыстае.
Во седмый пакъ день да осмотрить ее опять: естъли же приросло блеску, то прокажение вкорененное естъ. Да отсудить тую ризу за поскверненую и все, к тому подобное;
І ён спаліць гэтае адзеньне, ці аснову, ці ўток ільняны, ці ваўняны, ці выраб скураны, на якіх будзе гэтая хвароба, бо гэта праказа ліхая, яна павінна быць спалена агнём.
протож на огни да сожгут е.
А калі сьвятар убачыць, што хвароба не пашырылася на адзеньні, або на аснове, або на ўтоку, або на скураным вырабе,
Ащели же узрит, ано не приросло блеску,
тады сьвятар загадае вымыць рэч, на якой была хвароба, і замкне яе яшчэ на сем дзён.
повелит сопрати место то, на немже ест знамя; и соблюдеть ю паки особе седмъ дней.
І агледзіць яе сьвятар пасьля таго, як было вымытае [заражанае] хваробай, і вось, пляма не зьмянілася ў вачах ягоных, і пляма не пашырылася. Гэта нячыстае, спаліш яго ў агні, ці [рэч] заражаная з аднаго, ці з другога боку.
И естъли же узрить, ано к первой подобе своей не навратилася, а блеску теже не приросло, да отсудит ю за нечистую и на огни да сожгуть, яжоa выразилося посквернение на ней.
А калі сьвятар агледзіць яе, і вось, пасьля таго, як [рэч] была вымытая, пляма сталася сьвятлейшай, ён аддзярэ гэтае [месца] ад адзеньня, або скуры, або асновы, або ўтоку.
Пакли жъ чернейше место укажется на ризе по сопранию, да вырежеть тое место з ризы.
А калі хвароба зноў зьявіцца на адзеньні, або на аснове, або на ўтоку, або на вырабе скураным, і закрасуе, спаліш у агні тое, на чым ёсьць хвароба.
Естъли же бы по том указался таковый блескъ на той же ризе на иных местехъ, еже первей не были посквернены, истинное прокажение ест прескакующее, сего ради да сожгуть ю;
А тое адзеньне, або аснова, або ўток, або ўсякі выраб скураны, які ты вымыў і з якога зьнікла хвароба, няхай будзе вымыты паўторна, і будзе ён чысты.
пакли же перестанеть, да вмыють ю удругое водою, и чиста будет.
Гэта закон адносна хваробы праказы на адзеньні ваўняным ці льняным, або на аснове, або на ўтоку, або на ўсялякім вырабе скураным, каб прызнаць іх чыстымі або нячыстымі».
Сие ест законъ прокажению на ризе сукняне или платняне, на основе или на утку и всякой речи кожаной, что ест от них чисто или нечисто».
