Лявіт 7 разьдзел

 

 

Вось жа закон адносна ахвяры за праступак: гэта святая рэч.

 

Сей естъ чинъ приношения за грехъ. Светая светыхъ естъ,

А таму на тым самым месцы, дзе забіваецца ахвяра цэласпалення, будуць забіваць ахвяру за праступак, кроў яе выльюць вакол ахвярніка;

 

и сего деля на том же месте приноситися будеть жертва за грехъ, игдеже приносится и всесозжение. Кровь ея вылита да будеть около требника,

але ўвесь тлушч з яе будзе складзены ў ахвяру: гэта значыць, курдзюк і тлушч, які пакрывае нутро,

 

и приносити будуть от нея хвостъ и лой, иже прикриваеть утробу,

абедзве ныркі і тлушч, што на іх каля вантробаў, ды сальнік печані, што каля нырак, хай будзе аддзелены.

 

обе почки и лой, иже у треслахъ, и повразъ ятреный со ледвинами.

Спаліць гэта святар на ахвярніку як агнявую ахвяру Госпаду. Такая вось ахвяра за праступак.

 

И созжеть тое все жрець на требнице, понеже жертва ест Господу за грехъ.

Кожны мужчына са святарскага роду будзе спажываць гэтае мяса на святым месцы: гэта святая рэч.

 

Весь мужескъ полъ от племеня жреческаго ести будут мясо приношения того на месте святомъ, понеже святая святыхъ естъ.

Для ахвяры за грэх, як для ахвяры за праступак: адзін закон і той, і другой ахвяры; хай яна належыць святару, які складаў гэтую ахвяру.

 

А яко за грехъ учиненый приносится жертва, по тому же и за умедление дела добраго; единаковъ обычай обоего приношения жерцу, иже приносить, прислушати будеть.

Святар, які складае ахвяру цэласпалення нейкага чалавека, атрымае скуру жывёлы, якую склаў у ахвяру.

 

Жрець, приносяй скотину, да береть собе кожу;

Таксама кожная ахвяра хлебная належыць святару, якім гэта ахвяра складзена.

 

и всяку жертву з муки пшеничны, еже печется в печи и еже пражится на скавраде, или что на огнищи приправуется, тому жерцу да будеть, онже приносить;

Але кожная ахвяра з ежы, з алеем або сухая, належыць усім сынам Аарона, як аднаму, так і другому.

 

буди то олеемъ скропена или нескропена — все сыномъ Аароновым вдел ровный да будет розделено.

Вось жа закон адносна ахвяры прымірэння, якую складаюць Госпаду:

 

Сий ест обычай жертвы мирное, еже приносится Господу.

калі ахвяра будзе выказам падзякі, то хай складаюць хлябы без закваскі, скропленыя алеем, і прэсныя аладкі, змочаныя алеем, ды прыгатаваную пшанічную муку ў выглядзе аладак, скропленых сумессю алею.

 

Естъли же будет приношение за добродетель, то да принесет хлебы пресные, покроплены олеем, и млины пресны, помазаны олеем, и крупы пшеничны, покроплены олеем,

Таксама хай прыносіць хлябы з цеста квашанага пры ахвяры прымірэння як выказ падзякі.

 

хлебы теже квашеные жертвы,a еже приносятся за упокой.

Адна з іх хай будзе складзена як дар Госпаду, і яна будзе належаць святару, які вылье кроў ахвяры.

 

С тых же хлебовъ единъ да принесется в начатки Богу и будеть жерцемъ, еже вылиють кровъ скотины принесеное;

Мяса гэтай самай ахвяры мусіць быць з’едзена ў той самы дзень, нельга нічога з іх пакідаць да раніцы.

 

и мясо ея да изъедять того жъ дня, да не останется что от него даже до утра.

Калі хто складае ахвяру як урачыстае абяцанне або з добрай волі, то яе, падобным чынам, трэба есці ў дзень ахвяравання, але і на другі дзень можна есці, калі што застанецца.

 

Аще кто доброволне или слюбивъ принес бы жертву Господу, то в той же день снедена да будеть. Пакли же что от нея зостанется, на утрие да не ясться.

А вось калі што застанецца на трэці дзень, тое трэба спаліць.

 

А естъли еще что избудетъ до дня третиего, на огни да сожгут.

Калі хто з’есць мяса ахвяры прымірэння на трэці дзень, то такая ахвяра не будзе прынятая, не будзе яна залічана таму, хто яе склаў; звыш таго, якая душа зняважыць сябе такой ежаю, будзе абвінавачана ў крывадушніцтве.

 

Аще бы кто елъ от жертвы мирное на третий день, то не будеть приятно его приношение ани жъ поможет ему, но более естъли же кто осквернится тымъ едениемъ, той прииметь грехъ их.

Мяса, якое дакраналася да чаго нячыстага, нельга есці, але павінна быць спалена на агні; дый наогул толькі той, хто будзе чысты, можа есці мяса.

 

Мясо, еже доткнется чего нечистаго, да не ясться, но созжется на огни; человекъ чистый да ясть от жертвъ Господних.

Душа нячыстая, якая будзе есці мяса ахвяры прымірэння, што складзена для Госпада, будзе вынішчана з народа свайго.

 

Душа нечиста естъли же ясть от жертвъ мирныхъ, да загинет от людей Моихъ.

І калі яна дакранецца нячыстасці чалавека, або жывёлы, або гнюснасці любой рэчы, якая можа запэцкаць, ды будзе есці мяса гэтай самай ахвяры прымірэння, якая для Госпада, тая будзе выключана з народа свайго”».

 

Или кто бы ся доткнулъ нечистоты человечие или скотиное, или всякое иное речи, еже посквернити может, и елъ от мясъ тыхъ, да загинеть душа его от людей Моихъ».

Далей прамаўляў Госпад Майсею, кажучы:

 

И рече Господь к Моисею, глаголя:

«Скажы сынам Ізраэля: “Нельга вам есці тлушч цялят, авечак і казлоў.

 

«Ирци сыномъ Ізраилевым: лою вола, овци и козы да не ядять!

Тлушч з мярцвячыны і з той жывёлы, якую разарваў дзікі звер, можаце ўжываць у розных патрэбах, але не ежце яго;

 

Лой пак скотины мертвое или от зверя удавленое да беруть ко деломъ своимъ разноличнимъ.

калі хто будзе есці тлушч, які складаецца на агнявую ахвяру для Госпада, той будзе вынішчаны з народа свайго.

 

Аще кто есть лой, онже имать принесен быти на жертву Господу, да загинеть от среды людей своихъ.

Таксама не ўжывайце з ежай крыві аніводнай жывёлы: ні птушкі, ні быдла.

 

Крови теже всякого животного да не ядять, буди то от птиць или от зверей.

Кожная душа, якая будзе есці якую-колечы кроў, будзе вынішчана з народа свайго”».

 

Кто бы елъ кровь, да загинеть от людей своихъ».

Далей прамаўляў Госпад да Майсея, кажучы:

 

Рече паки Господь Богъ к Моисееви, глаголя:

«Скажы сынам Ізраэля: “Хто складае ахвяру прымірэння для Госпада, хай прынясе свой дар Госпаду з ахвяры прымірэння.

 

«Ирци сыномъ Ізраилевымъ: естъли же кто приносить жертву мирную, той да принесеть с нею и возълиание, то естъ жертву мокрую.

Хай возьме ў рукі ахвяру агнявую для Госпада: хай ускладзе тлушч з грудзіны і грудзіну, каб узнімаць яе перад Госпадам.

 

И держати будеть в рукахъ своих лой и грудину тое жертвы, и внегда обое приношение предъ Господемъ посвятить, дасть е жерцеви,

Тлушч спаліць святар на ахвярніку, а грудзіна ж будзе належаць Аарону і сынам яго.

 

онже палити будеть лой на требнице, груди же дасть Ааронови и сыномъ его.

Таксама правая лапатка пойдзе як дар святару з ахвяр прымірэння.

 

Плече пак правое от приносовъ мирныхъ достанется за вчастие жерцеви.

Які з сыноў Аарона складае кроў і тлушч ахвяры прымірэння, той як сваю частку атрымае правую лапатку,

 

И кто жъ от сыновъ Аароновыхъ приносити будеть кровь и лой, той будеть имети плече правое в часть собе,

бо грудзіну ўздымання і лапатку паднашэння Я бяру ад сыноў Ізраэля з іх ахвяр прымірэння ды даю іх Аарону святару і сынам яго як вечны закон ад усяго народа Ізраэльскага”».

 

груди убо воздвижения и плече отделения взялъ есмъ от сыновъ Ізраилевых, от приносовъ их мирныхъ, и дахъ Ааронови и сином его законом вечнымъ ото всихъ людей Ізраилевых».

Гэта ёсць частка з ахвяр агнявых для Госпада, якая належыць Аарону і сынам яго ад дня, калі Ён прызначыў іх, каб яны выконвалі святарскія абавязкі,

 

То естъ помазание Аароново и сыновъ его, да бы послуговали при чинохъ посвещенныхъ Господу в день, во ньже приведе их Моисей приносити жертвы,

і Госпад загадаў, каб гэта было дадзена ім сынамі Ізраэля, у дзень, калі Ён памазаў іх. Гэта пастанова вечная ў пакаленнях іх.

 

и что повеле Господь дати имъ от сыновъ Ізраилевыхъ закономъ вечнымъ по народехъ их.

Гэта вось закон адносна ахвяры цэласпалення, ахвяры хлебнай, ахвяры за грэх, за праступак, і за пасвячэнне, а таксама ахвяры прымірэння.

 

Сей естъ чинъ жертвы всихсозжения и требы за грехъ и за неведание, и о совершении, и о мирныхъ дарехъ,

Гэта загадаў Госпад Майсею на гары Сінай, калі загадаў сынам Ізраэля складаць ахвяры свае Госпаду ў пустыні Сінайскай.

 

еже установил Господь Моисееви на горе Синай, егда повелеваше сыном Ізраилевымъ, абы приносили жертвы свое Господу Богу во пустыни Синайстей.