Лявіт 6 разьдзел

 

 

Прамовіў Госпад да Майсея, кажучы:

 

Глагола Господь Моисееви, и естъли же согрешит и, не бояся Бога, запрел бы рече:

«Душа, якая зграшыць і, дапусціўшы праступак перад Госпадам, адмовіцца аддаць блізкаму тое, што яму было дадзена на захаванне, або што яму было пазычана на веру, або адыме што-небудзь сілаю, або ўчыніць паклёп,

 

«Человекъ некому, что ему было зверено, или насилиемъ что кому отнял, или кривду вчинил,

або знойдзе згубленую рэч і не прызнаецца, ды яшчэ і прысягне фальшыва ў чымсьці з усяго таго, у чым звычайна чалавек грашыць,

 

или неякую речь знашолъ и запрел бы ю, к тому и присягу кривую вчинилъ, или иное что, к сим подобно, вделал, в немже бы грехъ был,

вось жа, хто так зграшыць і будзе вінаваты, хай аддасць ён усё тое, што забраў праз крадзеж або падман, або тое пазычанае, што не аддаў, або тое згубленае, што знайшоў,

 

и будеть тое на него доведено, да вернеть все цело, еже несправедливе хотел скористити.

або рэч, адносна якой прысягаў фальшыва, і хай ён верне тое поўнасцю і дадасць пры тым пятую частку ўласніку, якому нанёс страту, у дзень складання ахвяры за праступак.

 

А над то да придасть пятую часть того человеку, емуже былъ шкоду учинил.

А за праступак хай ахвяруе ён Госпаду ягня без заганы са статка, паводле ацанення [твайго], на ахвяру аднагараджэння, і прывядзе яго да святара.

 

За грех пакъ свой да принесеть агнеца непорочна от стада и подасть и жерцу по цене и мере греха,

І ачысціць святар яго перад Госпадам, і будуць адпушчаны яму ўсе ўчынкі, якімі ён зграшыў».

 

онже молитися будет за нь предъ Господем Богом, и отпустить ему все, еже чиняй согрешилъ».

Прамовіў Госпад Майсею, кажучы:

 

Молвил же ест Господь к Моисееви, и рече:

«Загадай Аарону і сынам яго: “Вось закон адносна ахвяры цэласпалення: хай яна спальваецца на вогнішчы ахвярніка ўсю ноч аж да раніцы, і агонь ахвярніка хай на ім гарыць.

 

«Заповежь Ааронови и сыномъ его, глаголя: сий естъ обычай и законъ жертвы всегосозжения, да горить на требнику всю нощъ даже до утра, огонь от того же требника да будет.

Хай святар адзене шаты і льняную бялізну на цела сваё, і збярэ попел таго, што, паглынаючы, спаліў агонь, і высыпе каля ахвярніка.

 

И облечется жрець в ризы лняны и в портки плотняны, и зграбив попелъ той, иже нагорелъ на требнице и положив и подле требника,

Потым здыме з сябе папярэдняе адзенне, а на цела апране другое адзенне, ды вынесе попел за лагер на чыстае месца.

 

свлечется с тыхъ ризъ; и облекся во одежду ину, вынесеть попелъ той вонъ с полковъ, и на месте чистомъ палити и будеть, даже в пылъ зъгмызети имать.

Агонь жа на ахвярніку будзе гарэць заўсёды і не будзе згасаць. Яго святар кожную раніцу хай падтрымлівае, падкладаючы дровы, і, складваючы ахвяру цэласпалення, хай зноў паліць тлушч ахвяр прымірэння.

 

Огонь пак всегда да горить на требнице, егоже оправовати будеть жрець, прикладая дровъ рано на каждый день, и возложивши на нь лой, палити будеть жертвы мирные.

Агонь гэты вечны, ён ніколі не будзе згасаць на ахвярніку.

 

Огонь сей естъ вечный, онже николи имат загаснути на требнице.

Гэткі закон адносна ахвяры з ежы, якую прыносяць сыны Ааронавы перад абліччам Госпада перад ахвярнікам.

 

Сей пакъ естъ обычай и законъ жертвы сухое и мокрое, юже приносити будуть сынове Ааронови предъ Господемъ и предъ требникомъ.

Святар возьме адтуль жменю мукі, палітай алеем, і ўсё кадзіла, пакладзенае на муку, ды спаліць гэта на ахвярніку на наймілейшы пах як напамін Госпаду.

 

Возметь жрець горсть крупъ пшеничныхъ, покропленыхъ олеемъ, и весь ладанъ, иже сверху положеный ест на крупахъ, и жечи тое будеть на требнице на паметь, воню благоухающую Господу.

Рэшту ж мукі хай з’ядуць Аарон з сынамі сваімі, а хлеб прэсны хай ядуць на святым месцы, на панадворку палаткі сустрэчы хай ядуць яе.

 

А останокъ крупъ да ясть Ааронъ и сынове его без квасу; и ести е будуть на месте святом, во притворе Храму Сведения.

Таму вось не пячыце хлябоў квашаных, бо гэта іх частка, якую Я даю з Маіх ахвяр агнявых. Гэта ахвяра найсвяцейшая, як ахвяра за грэх і за праступак.

 

Сего деля не будуть их ести квашеныхъ, понеже частъ естъ от жертвы всихсозжения, святое святыхъ естъ по тому жъ, яко и треба за грехъ и за проступку.

Толькі мужчыны з патомства Аарона будуць яе есці. Гэта закон вечны для вашых пакаленняў адносна агнявых ахвяр Госпаду. Кожны, хто да іх дакранецца, будзе асвечаны”».

 

Мужескъ полъ толико от племеня Ааронова ести будуть е, законъ выреченый и вечный будеть имъ ести от требъ Господьних посвященых; всякъ, доткнувыся их, посвятится».

Далей прамаўляў Госпад Майсею, кажучы:

 

И рече паки Господь к Моисееви, глаголя:

«Гэта вось ахвяра Аарона і сыноў яго, якую павінны яны складаць Госпаду ў дзень іх памазання. Будуць яны складаць ахвяру штодзённую з дзесятай часткі эфы мукі пшанічнай: палову яе раніцай і палову — вечарам.

 

«Сий естъ дар Аароновъ и сыновъ его, иже принести имають в день помазания своего: десятую часть меры ефинъ муки пшеничноеa да приносять приношением вечным, половину рано, а половину на вечеръ.

Яна павінна быць прыгатавана на патэльні, скропленай алеем. Прынясеш яе цёплую і ахвяруеш яе падзеленую на кавалкі, ахвяру на наймілейшы пах Госпаду.

 

Тая же мука ув олеи спрежена будеть на скавраде; и приносити ю будеть горячу во благоухание Господу

Святар, памазаны на месца бацькі свайго, зробіць гэта. Гэта закон вечны. Усё павінна быць спалена для Госпада.

 

жрець, иже на отцево место воступилъ по ряду, и созжеть ю всю на требнику.

Бо кожная хлебная ахвяра святароў будзе спалена агнём, ды ніхто не будзе есці яе».

 

Всяку же требу жреческу на огни да сожгуть и ниже кто ясть от нея».

Зноў прамаўляў Госпад да Майсея, кажучы:

 

И рече Господь Моисеови, глаголя:

«Скажы Аарону і сынам яго: “Такі вось закон адносна ахвяры за грэх: яна павінна забівацца перад Госпадам на тым самым месцы, дзе забіваецца ахвяра цэласпалення: гэта справа святая.

 

«Ирци Ааронови и сыномъ его: Сее естъ приношение, иже бываеть греха деля. На месте, игдеже приносять жертву всехсозжения, ту да приносят предъ Господемъ, понеже святая светыхъ ест.

Святар, які будзе складаць ахвяру за грэх, хай есць яе на святым месцы, на панадворку палаткі сустрэчы.

 

Жрець, иже приносить, да ясть ю на месте святом, во притворе храмове.

Кожны, хто дакранецца да яе мяса, будзе асвечаны. А калі кроўю яе будзе апырскана адзенне, то апырсканае хай будзе абмыта вадой на святым месцы.

 

Все, еже доткнется мясъ жертвы тое, посвящено будеть. Естъли же риза покроплена будеть кровию тою, то да исперется на месте святом.

А гліняны посуд, у якім мяса гатавалася, трэба разбіць, а калі посуд медны, хай ён будзе добра вышараваны і абмыты вадой.

 

Горщокъ пакъ глиненый, в немже варено естъ тое мясо, розбитъ да будетъ; пакли же естъ сосудъ медяный, да вытруть и и змыють водою.

Кожны мужчына са святарскага роду будзе есці яе, гэта святая рэч!

 

Все мужеское поглавие от колена Ааронова да ядять мясо жертвы тое, яко светая светыхъ естъ;

А ўсякую ахвяру за грэх, кроў якой уносяць у палатку сустрэчы для ачышчэння ў месцы святым, хай ніхто не есць, але хай паліцца яна агнём.

 

приношение пакъ, еже бываеть за грехъ, от негоже кровь вносится во Храмъ Сведения ко очищению во Святыни, да ся не ясть, но на огни да созжется.