Лукаша 20 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Чарняўскага 1999
У адзін з тых дзён, калі Ён навучаў народ у святыні і абвяшчаў Добрую Навіну, прыйшлі першасвятары і кніжнікі са старэйшынамі
І здарылася, калі аднаго дня Езус навучаў народ у сьвятыні ды вясьціў Эвангельле, сабраліся першасьвятары і кніжнікі разам са старшынямі
і спыталіся ў Яго: «Скажы нам, якой уладаю Ты робіш гэта? І хто даў Табе гэтую ўладу?»
і сказалі Яму: "Скажы нам: Якою ўладаю гэтае робіш, або хто Табе даў такую ўладу?"
Ён адказаў ім: «Спытаюся ў вас і Я, а вы адкажыце мне:
А Езус у адказ сказаў ім: "І Я вас спытаюся адно слова. Адкажыце мне:
хрост Янаў быў з неба ці ад людзей?»
Хрост Янаў з неба быў ці ад людзей?"
Яны ж, разважаючы, казалі адзін аднаму: «Калі скажам: “З неба”, то спытаецца: “Чаму ж вы не паверылі яму?”
А яны разважалі ды гаварылі між сабой: "Калі скажам: З неба, скажа нам: "Дык чаму ж вы тады ня ўверылі?"
А калі скажам: “Ад людзей”, то ўвесь народ закідае нас камянямі, бо ён упэўнены, што Ян — прарок».
А калі скажам: Ад людзей, увесь народ укамянуе нас, бо перакананы, што Ян — гэта прарок".
Таму адказалі, што не ведаюць, адкуль.
І адказалі, што ня ведаюць адкуль.
Тады Езус сказаў ім: «І Я не скажу вам, якой уладай раблю гэта».
І Езус сказаў ім: "Я таксама не скажу вам, якою ўладаю гэта раблю".
І пачаў Ён расказваць людзям такую прыпавесць: «Адзін чалавек пасадзіў вінаграднік і аддаў яго вінаградарам, і выехаў на доўгі час.
Затым разказаў Езус людзям гэткую прыповесьць: "Адзін чалавек пасадзіў вінаграднік і аддаў яго ў арэнду вінаградарам, а сам выехаў на доўгі час.
У свой час паслаў да вінаградараў слугу, каб далі яму з пладоў вінаградніку. Але вінаградары пабілі яго і адправілі ні з чым.
І ў свой час паслаў да вінаградараў слугу, каб аддалі яму пладоў вінаградніку, але яны, зьбіўшы яго, пусьцілі ні з чым.
Тады паслаў другога слугу, а яны і таго збілі і зняважылі, і адправілі ні з чым.
Дык зноў паслаў другога слугу, але і яго зьбілі, зьняважылі і адаслалі ні з чым.
Паслаў яшчэ трэцяга, але яны і таго паранілі і выгналі.
Нарэшце паслаў трэцяга, але і гэтага пакалечылі і выкінулі.
Тады гаспадар вінаградніку сказаў: “Што мне рабіць? Пашлю свайго ўмілаванага сына, можа яго ўшануюць”.
Дык сказаў гаспадар вінаградніку: "Што рабіць? Пашлю сына майго ўлюбленага. Можа яго ўшануюць".
Убачыўшы яго, вінаградары разважалі, кажучы адзін аднаму: “Гэта спадкаемца, хадземце, заб’ем яго, каб спадчына стала нашай”.
Але калі яго ўбачылі вінаградары, разважалі між сабой, кажучы: Ён (спадкаемца). Заб'ема яго і завалодаем яго спадчынаю!"
І, выкінуўшы яго з вінаградніку, забілі. Што зробіць з імі гаспадар вінаградніку?
І, выкінуўшы яго з вінаградніку, забілі. Дык што ж тады зробіць гаспадар вінаградніку?
Ён прыйдзе і знішчыць тых вінаградараў, і аддасць вінаграднік іншым». Тыя, хто слухаў, сказалі: «Няхай не будзе гэтага!»
Прыйдзе і выгубіць гэтых вінаградараў, а вінаграднік аддасьць іншым". Чуўшыя гэта сказалі яму: "О, каб гэтак не было!"
А Ён, паглядзеўшы на іх, сказаў: «Што ж азначае напісанае: “Камень, адкінуты будаўнікамі,стаў галавою вугла”?
Езус, гледзячы на іх, сказаў ім: "Што значыць тады напісанае: "Камень, каторы адкінулі будаўнікі, стаўся галавою вугла"?
Кожны, хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца, а на каго ён упадзе, таго раструшчыць».
Кожны, хто ўпадзе на гэты камень, разаб'ецца, а на каго ён упадзе, таго сатрэ".
У тую гадзіну пачалі шукаць кніжнікі і першасвятары, як схапіць Яго, але пабаяліся натоўпу. Яны зразумелі, што Ён сказаў гэту прыпавесць пра іх.
І шукалі першасьвятары і кніжнікі налажыць на Яго рукі ў тую пару, але баяліся народу; бо здагадаліся, што гэту прыповесьць гаварыў пра іх.
Пачаўшы сачыць за Ім, паслалі да Яго шпегаў, каб яны, удаючы праведных, злавілі яго на слове, і каб выдаць Яго начальству і ўладзе намесніка.
І сачылі яны за Езусам, і падаслалі шпіёнаў, якія, удаючы справядлівых, мелі падлавіць Яго на слове і выдаць начальнікам і ўладзе намесьніка.
І яны спыталіся ў Яго: «Настаўнік, мы ведаем, што Ты добра кажаш і навучаеш, і не зважаеш на асобу, але праўдзіва вучыш шляху Божаму.
І спыталіся Яго, кажучы: "Вучыцель, ведаем, што справядліва кажаш і вучыш, і не зважаеш на асобу, але дарогі Божай па праўдзе навучаеш.
Ці належыць нам плаціць падатак цэзару, ці не?»
Ці належыць плаціць падатак цэзару, ці не?"
Зразумеўшы іх хітрасць, Ён сказаў ім:
Езус, разумеючы іхні подступ, сказаў ім: "Чаму мяне спакушаеце?
«Пакажыце мне дынар. Чыя на ім выява і надпіс?»
Пакажыце мне дынар. Чый гэта надпіс і адмалюнак?
Яны адказалі: «Цэзара». Тады Ён сказаў ім: «Дык аддавайце цэзарава цэзару, а Божае — Богу».
Адказалі Яму: "Цэзараў". Дык сказаў ім: "Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае — Богу".
І не маглі перад народам падлавіць Яго на слове, і, здзівіўшыся адказу Яго, замоўклі.
І не маглі злавіць Яго на слове ў прысутнасьці людзей, і, зьдзівіўшыся адказу Яго, змоўклі.
Тады падышлі некаторыя з садукеяў, якія казалі, што няма ўваскрашэння, і спыталіся ў Яго:
Падыйшлі таксама некаторыя з садукеяў, якія адмаўляюць уваскрасеньне, і спыталіся ў Яго,
«Настаўнік, Майсей напісаў нам, што калі ў некага памрэ брат, які меў жонку, і памрэ бяздзетны, то брат ягоны павінен узяць ягоную жонку і абудзіць патомства свайму брату.
кажучы: "Вучыцель, Майсей напісаў нам, што калі б чый брат, маючы жонку, памёр бязьдзетна, хай брат яго возьме жонку яго і хай узьніме патомства брату свайму.
Было ж сем братоў. Першы, узяўшы жонку, памёр бяздзетны.
Было вось сем братоў: і першы, узяўшы жонку, памёр бязьдзетна.
Потым другі,
Дык узяў яе другі, але і ён памёр бяздзетна.
і трэці ўзяў яе, таксама і ўсе сямёра, не пакінуўшы дзяцей, памерлі.
Затым узяў яе трэці, і падобна ўсе яны сем памерлі, не пакінуўшы патомства.
Урэшце, памерла і жонка.
Па ўсіх памерла і жанчына.
Дык вось, пасля ўваскрашэння, катораму з іх яна будзе жонкаю? Бо ў семярых яна была жонкаю».
Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх будзе яна жонкай? Бо сямёх мелі яе за жонку?"
Езус сказаў ім: «Дзеці гэтага веку жэняцца і выходзяць замуж.
І сказаў ім Езус: "Сыны гэтага веку жэняцца і замуж выходзяць.
А тыя, хто будзе годны таго веку і ўваскрашэння з мёртвых, не будуць ні жаніцца, ні выходзіць замуж;
Тыя ж, што будуць прызнаныя дастойнымі будучага веку і ўваскрасеньня, не жэняцца ды замуж ня выходзяць.
і памерці ўжо не змогуць, бо яны роўныя анёлам і з’яўляюцца сынамі Божымі, будучы сынамі ўваскрашэння.
Яны ўжо памерці ня могуць, бо яны роўныя анёлам і ёсьць сынамі Божымі, калі былі сынамі ўваскрасеньня.
А што мёртвыя ўваскрэснуць, і Майсей засведчыў, кажучы пра палаючы куст, калі назваў Пана Богам Абрагама, Богам Ісаака і Богам Якуба.
А што памёршыя ўваскрэснуць, дык ужо Майсей паказаў каля куста палаючага, калі назваў Госпада Богам Абрагама, і Богам Ізаака, і Богам Якуба.
Бог жа не ёсць Богам мёртвых, але жывых, бо ўсе для Яго жывуць».
Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых: бо для Яго ўсе жывуць".
На гэта сказалі некаторыя з кніжнікаў: «Настаўнік, Ты добра сказаў».
А некаторыя з кніжнікаў у адказ казалі: "Вучыцель, добра Ты сказаў".
І ўжо ні пра што не адважваліся распытваць Яго.
І ўжо больш не адважыліся Яго пра што-колечы пытацца.
Тады Ён сказаў ім: «Як могуць казаць, што Месія — сын Давіда?
Затым сказаў ім Езус: "Як жа кажуць, што Хрыстос ёсьць сынам Давіда,
Бо сам Давід кажа ў кнізе псальмаў: “Сказаў Пан Пану майму: сядзь праваруч Мяне,
калі сам Давід у кнізе Псальмаў кажа: "Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь па правіцы Маёй,
пакуль не пакладу ворагаў Тваіх як падножжа для ног тваіх”.
аж пакуль не палажу непрыяцеляў Тваіх у падножжа ног Тваіх".
Калі Давід называе Яго Панам, то які ж Ён яму сын?»
Калі Давід называе Яго Госпадам, дык як жа тады Ён — сын яго?"
І калі ўвесь народ слухаў, Езус сказаў сваім вучням:
А калі Яго ўвесь народ з увагай слухаў, сказаў вучням сваім:
«Асцерагайцеся кніжнікаў, якія любяць хадзіць у доўгіх шатах, любяць прывітанні на рынках, першыя лавы ў сінагогах і першыя месцы на гасцінах.
"Высьцерагайцеся вучоных кніжнікаў, што любяць хадзіць у доўгіх шатах і любяць прывітаньні на рынку, і першыя месцы ў сынагозе, і першыя месцы на банкетах,
Яны аб’ядаюць дамы ўдоў і доўга моляцца напаказ; яны атрымаюць найбольшы прысуд».
якія аб'ядаюць дамы ўдоваў і дзеля віду доўга моляцца. Іх чакае цяжкі прысуд".
