Мацьвея 13 разьдзел

 

 

У той дзень Іісус, вы́йшаўшы з дома, сеў каля мора.

 

У той-жа дзень Ісус выйшаў з дому і сеў на беразе мора.

І сабра́лася да Яго мноства людзей, так што Ён увайшоў у лодку і сеў; а ўвесь люд стаяў на беразе.

 

І сабралася каля Яго вялікая грамада народу, так што Ён увайшоў у човен і сеў у ім, а ўвесь народ стаяў на беразе.

І гаварыў ім шмат прытчамі, ка́жучы: вось, вы́йшаў се́йбіт сеяць.

 

І шмат гаварыў ім у прыповесьцях, кажучы: "Вось выйшаў сейбіт сеяць.

І калі сеяў ён, адно ўпала пры дарозе, і наляцелі птушкі і падзяўблí яго.

 

І калі ён сеяў, некаторыя зярняты ўпалі пры дарозе, і наляцелі птушкі і пакляваді іх;

А іншае ўпала на ме́сцы камянíстыя, дзе няшмат было́ зямлі, і неўзаба́ве ўзышло́, бо зямля была́ неглыбокая.

 

іншыя ўпалі на камяністае мейсца, дзе было ня шмат зямлі, і зараз узыйшлі, бо ральля была няглыбокая.

А калі ўзышло́ сонца, завя́ла, і, паколькі не ме́ла карэння, засохла.

 

Калі-ж узыйшло сонца, дык завялі, і ня меўшы кораня, высахлі.

А іншае ўпала ў це́рні, і выраслі це́рні і заглушы́лі яго.

 

Іншыя ўпалі ў цярніну, і вырасла цярніна ды заглушыла іх.

А іншае ўпала на добрую зямлю і дало́ плод: адно ў сто крат, другое ў шэсцьдзеся́т, а іншае ў трыццаць.

 

Іншыя ўпалі на добрую зямлю і далі плод: адно ў сто разоў, а другое ў шэсьцьдзесят, іншае-ж у трыццаць?

Хто ма́е вушы, каб чуць, няхай чуе!

 

Хто мае вучы, каб чуць, хай чуе!

І, прыступíўшы, вучні сказалі Яму: чаму Ты прытчамі гаворыш ім?

 

І прыступіўшыся вучні сказалі Яму: "Чаму, гаворыш ім прыповесьцямі?"

Ён сказаў ім у адказ: таму, што вам да́дзена ведаць тайны Царства Нябеснага, а ім не да́дзена;

 

Ён-жа сказаў ім у адказ: "Таму, што вам дадзена ведаць тайны Нябеснага Валадарства, а ім ня дадзена.

Бо хто ма́е, таму да́дзена будзе і памножыцца; а хто не ма́е, у таго ады́мецца і тое, што ма́е.

 

Бо хто мае, таму будзе дадана і ён будзе мець лішняе, а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што мае.

Дзе́ля таго прытчамі гавару ім, што яны ба́чачы не бачаць, і чу́ючы не чуюць, і не разумеюць.

 

Дзеля таго гавару ім прыповесьцямі, што яны гледзячы ня бачаць і слухаючы, ня чуюць і не разумеюць.

І збыва́ецца над імі прароцтва Іса́іі, якое кажа: «слы́хам пачуеце, і не зразуме́еце; і вачыма глядзець будзеце, і не ўбачыце.

 

І збываецца над імі прароцтва Ісаіі, якое кажа: Слухам будзеце слухаць і не зразумееце; будзеце глядзець і ня ўгледзіце.

Бо агрубе́ла сэ́рца ў людзей гэтых, і вуша́мі цяжка чуюць, і вочы свае заплю́шчылі, каб не ўбачыць вачы́ма, і вуша́мі не пачуць, і сэ́рцам не зразумець, і не звярну́цца, каб Я ацаліў іх».

 

Бо агрубела сэрца гэтага народу, і вушыма цяжка чуюць, і заплюшчваюць вочы, каб ня бачыць вачыма і не пачуць вушыма і не зразумець сэрцам, і не навярнуцца, каб я не аздаравіў іх.

А вашы вочы блажэ́нныя, таму што бачаць, і ву́шы вашы, таму што чуюць.

 

Вашыя-ж шчасьлівыя вочы, бо бачаць, і вашыя вушы, бо чуюць.

Бо праўду кажу вам, што многія прарокі і праведнікі жада́лі бачыць тое, што вы бачыце, і не бачылі, і чуць тое, што вы чу́еце, і не чулі.

 

Бо сапраўды кажу вам, што многія прарокі і праведнікі хацелі бачыць, што вы бачыце, і ня бачылі, і чуць, што вы чуеце, і ня чулі.

Вы ж паслухайце сэнс прытчы пра се́йбіта.

 

Вось-жа паслухайце значэньне прыповесьці аб сейбіце.

Да кожнага, хто слухае слова пра Царства і не разумее, прыходзіць ліхí і кра́дзе пасе́янае ў сэрцы яго; вось каго азначае пасе́янае пры дарозе.

 

Да ўсякага, хто слухае слова аб Валадарстве і не разумее, прыходзіць ліхі і выхоплівае пасеянае ў ягоным серцыў гэта ёсьць пасеянае пры дарозе.

А пасе́янае на камянíстых месцах азначае таго, хто чуе слова і адразу з радасцю прыма́е яго;

 

А пасеянае на камяністых мясцох азначае таго, хто слухае слова і зараз-жа з радасьцю прыймае яго;

але не ма́е кораня ў сабе і нетрыва́лы: калі настане ўціск альбо гане́нне за слова, ён адразу спакуша́ецца.

 

але ня мае ў сабе кораня і нясталы; калі надыходзіць бяда ці прасьледаваньне дзеля слова, зараз-жа згоршваецца.

А пасе́янае ў це́рнях азначае таго, хто чуе слова, але клопат веку гэтага і зма́нлівасць багацця заглуша́юць сло́ва, і яно становіцца бясплодным.

 

А пасеянае ў цярніне гэта той, хто слухае слова, але клопаты гэтага сьвету і зводнасьць багацьця заглушаюць слова, і яно астаецца бясплодным.

А пасе́янае на добрай зямлі азначае таго, хто чуе слова і разумее; ён і плод прыно́сіць і дае́ адзін сто, другі шэсцьдзеся́т, а іншы трыццаць.

 

Пасеянае-ж на добрай ральлі гэта той, хто слухае слова і разумее: гэткі дае плод — і адзін дае сто, іншы шэсьцьдзесят, а іншы трыццаць".

Другую прытчу прапанаваў Ён ім, ка́жучы: Царства Нябеснае падобна да чалавека, які пасеяў добрае насе́нне на по́лі сваім.

 

Іншую прыповесьць даў ім, кажучы: "Нябеснае Валадарства падобнае да чалавека, што пасеяў добрае насеньне на сваім полі.

Калі ж людзі спалі, прыйшоў вораг яго і пасеяў пустазелле сярод пшаніцы, і пайшоў.

 

Калі-ж людзі спалі, прыйшоў ягоны вораг і пасеяў куколь між пшаніцаю і пайшоў.

Калі ўзышла́ збажына́ і завязала плод, тады з’явілася і пустазе́лле.

 

Калі-ж узрасло збожжа і дало плод, тады паказаўся і куколь.

Прыйшлі рабы́ гаспадара́ дома і сказалі яму: гаспадар! хіба́ не добрае насе́нне пасеяў ты на по́лі сваім? адкуль жа на ім пустазе́лле?

 

Прыйшоўшы-ж слугі гаспадара дому, сказалі яму: Гаспадар, хіба ты нядобрае насеньне пасеяў на сваім полі? Адкуль-же ўзяўся куколь?

Ён сказаў ім: варожы чалавек гэта зрабіў. а рабы́ сказалі яму: дык хочаш, мы пойдзем, вы́палем яго?

 

Ён сказаў ім: Вораг-чалавек зрабіў гэтае. А слугі сказалі яму: Хочаш, мы пойдзем выпалем яго.

Але ён сказаў: не, каб, выпо́лваючы пустазе́лле, вы не павырыва́лі разам з ім і пшаніцы.

 

Але ён сказаў: Не, каб часам выбіраючы куколь, вы не павырывалі і пшаніцу.

Пакіньце расці разам тое і другое да жніва́; а ў час жніва́ я скажу жняца́м: вы́берыце перш пустазе́лле і звяжы́це яго ў снапы́, каб спалíць яго; а пшаніцу збяры́це ў жы́тніцу маю́.

 

Пакіньце расьці абое разам да жніва. А ў часе жніва я скажу жанцом: зьбярэце перш куколь і зьвяжэце ў вязкі, каб спаліць, а пшаніцу зьбярэце ў маё гумно."

Іншую прытчу прапанаваў Ён ім, ка́жучы: падобна Царства Нябеснае да зярня́ці гарчы́чнага, якое чалавек узяў і пасеяў на по́лі сваім;

 

Другую прыповесьць Ён падаў ім, кажучы: "Нябеснае Валадарства падобнае да гарчычнага зярняці, якое чалавек узяў і пасеяў на сваім полі.

яно, хоць і меншае за ўсякае насе́нне, але, калі вы́расце, бывае бо́льшым за ўсякую траву і робіцца дрэвам, так што прылята́юць птушкі нябесныя і се́ляцца ў го́ллі яго.

 

Яно сапраўды найменшае з усяго насеньня, але калі вырасьце, бывае большым за ўсе агародзіны і становіцца дрэвам так, што нябесныя птушкі прылятаюць і гнязьдзяцце ў ягоным гальлі."

Іншую прытчу сказаў Ён ім: падобна Царства Нябеснае да заква́скі, якую жанчына, узяўшы, пакла́ла ў тры меры мукі, пакуль не ўкісла ўсё.

 

Іншую прыповесьць Ён сказаў ім: "Нябеснае Валадарства падобнае да закваскі, якую жанчына ўзяўшы палажыла ў тры меркі мукі, пакуль ня скісьне ўсё".

Гэта ўсё сказаў Іісус прытчамі народу, і без прытчы нічога не гаварыў ім,

 

Усё гэтае Ісус гаварыў да грамадаў прыповесьцямі і бяз прыповесьці не гаварыў ім;

каб збыло́ся ска́занае праз прарока, які кажа: «адкры́ю ў прытчах вусны Мае́; вы́кажу скры́тае ад стварэ́ння свету».

 

каб збылося сказанае праз прарока, які кажа: "Адчыню ў прыповесьцях мае вусны, выкажу ўтоенае ад заснаваньня сьвету".

Тады Іісус, адпусцíўшы народ, увайшоў у дом. і прыступілі да Яго вучні Яго, ка́жучы: растлума́ч нам прытчу пра пустазе́лле на полі.

 

Тады, адпусьціўшы народ, увайшоў у дом. І прыступіліся да Яго ягоныя вучні, кажучы: "Паясьні нам прыповесьць аб куколі ў полі".

Ён жа сказаў ім у адказ: Се́йбіт добрага насе́ння ёсць Сын Чалавечы;

 

Ён-жа сказаў ім у адказ: "Сейбіт добрага насеньня ёсьць Сын Чалавечы.

поле ёсць свет; добрае насе́нне гэта — сыны́ Царства, а пустазе́лле — сыны́ ліхога;

 

А поле — гэта сьвет; добрае зерня — гэта сыны Валадарства, а куколь — сыны ліхога;

вораг, які пасеяў яго, ёсць дыявал; жніво́ ёсць сканчэ́нне веку, а жняцы́ — Ангелы.

 

вораг, які сеяў яго, ёсьць д’ябал; жніва — гэта канец сьвету, а жанцы — гэта анёлы.

І вось, як збіраюць пустазе́лле і агнём па́ляць, гэтакса́ма будзе пры сканчэ́нні веку гэтага.

 

Вось-жа, як зьбіраюць куколь і паляць агнём, так будзе пры сканчэньні сьвету.

Пашле Сын Чалавечы Ангелаў Сваіх, і збяруць з Царства Яго ўсе спаку́сы і тых, што чы́няць беззаконне,

 

Сын Чалавечы пашле Сваіх анёлаў і зьбяруць з Ягонага Валадарства ўсё згоршеньне і тых, што робяць бясчынствы.

і ўкíнуць іх у печ вогненную; там будзе плач і скры́гат зубоў.

 

І ўкінуць іх у вогністую печ; там будзе плач і скрыгат зубоў.

Тады пра́веднікі заззя́юць, як сонца, у Царстве Айца іх. Хто ма́е вушы, каб чуць, няхай чуе!

 

Тады праведнікі зазьзяюць, як сонца ў валадарстве іхняга Айца. Хто мае вушы слухаць, няхай чуе.

Яшчэ падобна Царства Нябеснае да схава́нага на полі скарбу, знайшоўшы які, чалавек утаíў яго, і ў радасці ад гэтага ідзе і прадае́ ўсё, што ма́е, і купля́е поле тое.

 

Яшчэ Нябеснае Валадарства падобнае да скарбу, схаванага ў полі, які знайшоўшы, чалавек прыкрывае і ў радасьці ад гэтага, ідзе і прадае ўсё, што мае і купляе тое поле.

Яшчэ падобна Царства Нябеснае да купца, які шукае прыгожых жамчу́жын,

 

Зноў-жа падобнае Нябеснае Валадарства да чалавека купца, які шукае добрых пэрлаў.

і, знайшоўшы адну шматкашто́ўную жамчу́жыну, пайшоў і прадаў усё, што меў, і купіў яе.

 

І знайшоўшы адну дарагую пэрлу, пайшоў і прадаў усё, што меў, і купіў яе.

Яшчэ падобна Царства Нябеснае да не́вада, які быў закíнуты ў мора і набраў усяго ўсялякага,

 

Зноў-жа падабнае Нябеснае Валадарства да неваду, які закінены ў мора, набірае ўсякага роду рыбы.

і калі ён напоўніўся, яго вы́цягнулі на бераг і, сеўшы, добрае скла́лі ў по́суд, а дрэннае выкінулі прэч.

 

Калі-ж ён напоўніўся, яго выцягнулі на бераг і, сеўшы, добрае сабралі ў судзіны, а дрэннае выкінулі вон.

Так будзе пры сканчэнні веку: вы́йдуць Ангелы і аддзе́ляць ліхíх з асяро́ддзя пра́ведных,

 

Так будзе пры сканчэньні сьвету: выйдуць анёлы і выдзеляць дрэнных спасярод праведных

і ўкінуць іх у печ вогненную: там будзе плач і скры́гат зубоў.

 

і ўкінуць іх у вогністую печ; там будзе плач і скрыгат зубоў.

Кажа ім Іісус: ці зразумелі вы гэта ўсё? Яны кажуць Яму: так, Госпадзі!

 

Ці вы зразумелі ўсё гэтае?" Яны кажуць: "Так!"

А Ён сказаў ім: таму ўсякі кніжнік, наву́чаны Царству Нябеснаму, падобны да гаспадара́ дома, які выносіць са ска́рбніцы сваёй новае і старо́е.

 

Ён-жа сказаў ім: "Вось чаму кожны кніжнік, навучаны аб Нябесным Валадарстве, падобны да гаспадара, які выносіць з свае скарбніцы новае і старое.

І ста́лася, калі скончыў Іісус прытчы гэтыя, Ён пайшоў адтуль.

 

І сталася, калі Ісус скончыў гэтыя прыповесьці, пайшоў адтуль.

І прыйшоўшы на бацькаўшчыну Сваю, вучыў іх у сінагозе іхняй, так што яны здзіўляліся і казалі: адкуль у Яго гэтая мудрасць і сілы?

 

І прыйшоўшы ў сваю бацькаўшчыну, вучыў іх у іхняй бажніцы, так што яны дзівіліся і гаварылі: "Адкуль у Яго гэткая мудрасьць і сіла?

Ці не цесляро́ў Ён Сын? Ці не Яго Маці завуць Марыя, і браты Яго — Іа́каў, і Іасíй, і Сíман, і Іуда?

 

Ці-ж ня цесьляў Ён сын? Ці не Ягоная маці завецца Марыя і Ягоныя браты Якаў, Язэп, Сымон і Юда?

І сёстры Яго ці не ўсе сярод нас? Адкуль жа ў Яго ўсё гэта?

 

і Ягоныя сёстры ці-ж ня ўсе між намі? Дык адкуль у Яго ўсё гэтае?"

І сумнява́ліся ў Ім. Іісус жа сказаў ім: не бывае прарока без пашаны, хіба́ толькі на бацькаўшчыне сваёй і ў доме сваім.

 

І спакушаліся дзеля Яго. Ісус-жа сказаў ім: "Ня бывае прарока без пашаны, хіба толькі ў сваёй бацькаўшчыне і ў сваім доме".

І не ўчынíў там многіх цудаў з-за няве́р’я іх.

 

І ня ўчыніў там многіх цудаў дзеля іхняга няверства.