Мацьвея 13 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Л. Гарошка
Выйшаўшы таго ж дня з дома, Ісус сеў каля мора.
У той-жа дзень Ісус выйшаў з дому і сеў на беразе мора.
І сабралася да Яго мноства людзей, так што Ён увайшоў у лодку і сеў; а ўвесь люд стаяў на беразе.
І сабралася каля Яго вялікая грамада народу, так што Ён увайшоў у човен і сеў у ім, а ўвесь народ стаяў на беразе.
І гаварыў ім шмат прытчамі, кажучы: вось, выйшаў сейбіт сеяць.
І шмат гаварыў ім у прыповесьцях, кажучы: "Вось выйшаў сейбіт сеяць.
І калі сеяў ён, адно ўпала пры дарозе, і наляцелі птушкі і падзяўблі тое;
І калі ён сеяў, некаторыя зярняты ўпалі пры дарозе, і наляцелі птушкі і пакляваді іх;
іншае ўпала на мясьціны камяністыя, дзе няшмат было зямлі, і неўзабаве ўзышло, таму што зямля была ня глыбокая.
іншыя ўпалі на камяністае мейсца, дзе было ня шмат зямлі, і зараз узыйшлі, бо ральля была няглыбокая.
А калі ўзышло сонца, завяла і, як ня мела карэньня, засохла;
Калі-ж узыйшло сонца, дык завялі, і ня меўшы кораня, высахлі.
іншае ўпала ў церне, і вырасла церне і заглушыла яго;
Іншыя ўпалі ў цярніну, і вырасла цярніна ды заглушыла іх.
іншае ўпала на добрую зямлю і ўрадзіла плод: адно ў сто разоў, а другое ў шэсьцьдзясят, а тое ў трыццаць.
Іншыя ўпалі на добрую зямлю і далі плод: адно ў сто разоў, а другое ў шэсьцьдзесят, іншае-ж у трыццаць?
Хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!
Хто мае вучы, каб чуць, хай чуе!
І прыступіўшы, вучні сказалі Яму: чаму прытчамі гаворыш ім?
І прыступіўшыся вучні сказалі Яму: "Чаму, гаворыш ім прыповесьцямі?"
Ён сказаў ім у адказ: таму, што вам дадзена ведаць таямніцы Царства Нябеснага, а ім ня дадзена;
Ён-жа сказаў ім у адказ: "Таму, што вам дадзена ведаць тайны Нябеснага Валадарства, а ім ня дадзена.
бо хто мае, таму дадзена будзе і памножыцца; а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што мае;
Бо хто мае, таму будзе дадана і ён будзе мець лішняе, а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што мае.
дзеля таго прытчамі прамаўляю ім, што яны бачачы ня бачаць, і чуючы ня чуюць, і не разумеюць;
Дзеля таго гавару ім прыповесьцямі, што яны гледзячы ня бачаць і слухаючы, ня чуюць і не разумеюць.
і збываецца над імі прароцтва Ісаі, якое кажа: «слыхам пачуеце, і не ўразумееце; і вачыма глядзець будзеце, і ня ўбачыце;
І збываецца над імі прароцтва Ісаіі, якое кажа: Слухам будзеце слухаць і не зразумееце; будзеце глядзець і ня ўгледзіце.
агрубела бо сэрца ў людзей гэтых, і вушыма цяжка чуюць, і вочы свае зьмежылі, каб ня ўгледзець вачыма, і вушыма не пачуць, і сэрцам не ўразумець, і ня зьвернуцца, каб Я ацаліў іх».
Бо агрубела сэрца гэтага народу, і вушыма цяжка чуюць, і заплюшчваюць вочы, каб ня бачыць вачыма і не пачуць вушыма і не зразумець сэрцам, і не навярнуцца, каб я не аздаравіў іх.
А вашы дабрашчасныя вочы, што бачаць; і вушы вашыя, што чуюць:
Вашыя-ж шчасьлівыя вочы, бо бачаць, і вашыя вушы, бо чуюць.
бо праўду кажу вам, што многія прарокі і праведнікі жадалі бачыць, што вы бачыце, і ня бачылі, і чуць, што вы чуеце, і ня чулі.
Бо сапраўды кажу вам, што многія прарокі і праведнікі хацелі бачыць, што вы бачыце, і ня бачылі, і чуць, што вы чуеце, і ня чулі.
Але ж вы пачуйце прытчу пра сейбіта:
Вось-жа паслухайце значэньне прыповесьці аб сейбіце.
да кожнага, хто слухае слова пра Царства і не разумее, прыходзіць ліхадзей і крадзе пасеянае ў сэрцы ягоным: вось каго азначае пасеянае пры дарозе.
Да ўсякага, хто слухае слова аб Валадарстве і не разумее, прыходзіць ліхі і выхоплівае пасеянае ў ягоным серцыў гэта ёсьць пасеянае пры дарозе.
А пасеянае на камяністых мясьцінах азначае таго, хто чуе слова і адразу з радасьцю прымае яго;
А пасеянае на камяністых мясцох азначае таго, хто слухае слова і зараз-жа з радасьцю прыймае яго;
але ня мае кораня ў сабе і нясталы: калі настане ўціск альбо ганеньне за слова, адразу спакушаецца.
але ня мае ў сабе кораня і нясталы; калі надыходзіць бяда ці прасьледаваньне дзеля слова, зараз-жа згоршваецца.
А пасеянае ў церне азначае таго, хто чуе слова, але клопат веку гэтага і панада багацьця заглушае слова, і яно стаецца бясплодным.
А пасеянае ў цярніне гэта той, хто слухае слова, але клопаты гэтага сьвету і зводнасьць багацьця заглушаюць слова, і яно астаецца бясплодным.
А пасеянае на добрай зямлі азначае таго, хто чуе слова і разумее, які і плод прыносіць і дае адзін сто, другі шэсьцьдзясят, а той трыццаць.
Пасеянае-ж на добрай ральлі гэта той, хто слухае слова і разумее: гэткі дае плод — і адзін дае сто, іншы шэсьцьдзесят, а іншы трыццаць".
Другую прытчу прапанаваў Ён ім, кажучы: Царства Нябеснае падобнае на чалавека, які пасеяў добрае насеньне на полі сваім;
Іншую прыповесьць даў ім, кажучы: "Нябеснае Валадарства падобнае да чалавека, што пасеяў добрае насеньне на сваім полі.
калі ж людзі спалі, прыйшоў вораг яго і пасеяў куколь сярод пшаніцы, і пайшоў;
Калі-ж людзі спалі, прыйшоў ягоны вораг і пасеяў куколь між пшаніцаю і пайшоў.
калі ўзышла рунь і завязала плод, тады зьявіўся і куколь.
Калі-ж узрасло збожжа і дало плод, тады паказаўся і куколь.
Прыйшоўшы, рабы гаспадара дома сказалі яму: гаспадар! ці ж ня добрае насеньне пасеяў ты на полі тваім? адкуль жа на ім куколь?
Прыйшоўшы-ж слугі гаспадара дому, сказалі яму: Гаспадар, хіба ты нядобрае насеньне пасеяў на сваім полі? Адкуль-же ўзяўся куколь?
А ён сказаў ім: варожы чалавек гэта зрабіў. А рабы сказалі яму: хочаш, мы пойдзем, выпалем яго?
Ён сказаў ім: Вораг-чалавек зрабіў гэтае. А слугі сказалі яму: Хочаш, мы пойдзем выпалем яго.
А ён сказаў: не, каб, выбіраючы куколь, вы не павырывалі разам зь ім і пшаніцы;
Але ён сказаў: Не, каб часам выбіраючы куколь, вы не павырывалі і пшаніцу.
пакіньце расьці разам тое і другое да жніва; а ў час жніва я скажу жняцам: зьбярэце перш куколь і зьвяжэце яго ў снапы, каб спаліць яго; а пшаніцу зьбярэце ў засекі мае.
Пакіньце расьці абое разам да жніва. А ў часе жніва я скажу жанцом: зьбярэце перш куколь і зьвяжэце ў вязкі, каб спаліць, а пшаніцу зьбярэце ў маё гумно."
Іншую прытчу прапанаваў Ён ім, кажучы: падобнае Царства Нябеснае на зерне гарчычнае, якое чалавек узяў і пасеяў на полі сваім,
Другую прыповесьць Ён падаў ім, кажучы: "Нябеснае Валадарства падобнае да гарчычнага зярняці, якое чалавек узяў і пасеяў на сваім полі.
якое, хоць меншае за ўсякае насеньне, але, калі вырастае, бывае большае за ўсякую траву і робіцца дрэвам, так што прылятаюць птушкі нябесныя і ўюць гнёзды ў гольлі яго.
Яно сапраўды найменшае з усяго насеньня, але калі вырасьце, бывае большым за ўсе агародзіны і становіцца дрэвам так, што нябесныя птушкі прылятаюць і гнязьдзяцце ў ягоным гальлі."
Іншую прытчу сказаў Ён ім: падобнае Царства Нябеснае на закваску, якую жанчына ўзяўшы паклала ў тры меры мукі, пакуль не закісла ўсё.
Іншую прыповесьць Ён сказаў ім: "Нябеснае Валадарства падобнае да закваскі, якую жанчына ўзяўшы палажыла ў тры меркі мукі, пакуль ня скісьне ўсё".
Гэта ўсё казаў Ісус прытчамі люду, і бяз прытчы нічога не казаў ім,
Усё гэтае Ісус гаварыў да грамадаў прыповесьцямі і бяз прыповесьці не гаварыў ім;
каб збылося сказанае праз прарока, які кажа: «Разамкну ў прытчах вусны Мае; выкажу ўтоенае ад стварэньня сьвету».
каб збылося сказанае праз прарока, які кажа: "Адчыню ў прыповесьцях мае вусны, выкажу ўтоенае ад заснаваньня сьвету".
Тады Ісус, адпусьціўшы людзей, увайшоў у дом. І прыступіўшы да Яго, вучні Яго сказалі: растлумач нам прытчу пра куколь на полі.
Тады, адпусьціўшы народ, увайшоў у дом. І прыступіліся да Яго ягоныя вучні, кажучы: "Паясьні нам прыповесьць аб куколі ў полі".
А Ён ім сказаў у адказ: сейбіт добрага насеньня ёсьць Сын Чалавечы;
Ён-жа сказаў ім у адказ: "Сейбіт добрага насеньня ёсьць Сын Чалавечы.
поле ёсьць сьвет; добрае насеньне гэта — сыны Царства, а куколь — сыны ліхога;
А поле — гэта сьвет; добрае зерня — гэта сыны Валадарства, а куколь — сыны ліхога;
вораг, які пасеяў яго, ёсьць д’ябал; жніво ёсьць сканчэньне веку, а жняцы — анёлы.
вораг, які сеяў яго, ёсьць д’ябал; жніва — гэта канец сьвету, а жанцы — гэта анёлы.
А таму, як зьбіраюць куколь і агнём паляць, гэтак сама будзе пры сканчэньні веку гэтага:
Вось-жа, як зьбіраюць куколь і паляць агнём, так будзе пры сканчэньні сьвету.
пашле Сын Чалавечы анёлаў Сваіх, і зьбяруць з Царства Яго ўсе спакусы і тых, што чыняць беззаконьне,
Сын Чалавечы пашле Сваіх анёлаў і зьбяруць з Ягонага Валадарства ўсё згоршеньне і тых, што робяць бясчынствы.
і ўкінуць іх у печ вогненную; там будзе плач і скрыгат зубоў;
І ўкінуць іх у вогністую печ; там будзе плач і скрыгат зубоў.
тады праведныя зазьзяюць, як сонца, у Царстве Айца іх. Хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!
Тады праведнікі зазьзяюць, як сонца ў валадарстве іхняга Айца. Хто мае вушы слухаць, няхай чуе.
Яшчэ падобнае Царства Нябеснае на скарб, схаваны на полі, які, знайшоўшы, чалавек утоіў, і ў радасьці ад гэтага ідзе і прадае ўсё, што мае, і купляе поле тое.
Яшчэ Нябеснае Валадарства падобнае да скарбу, схаванага ў полі, які знайшоўшы, чалавек прыкрывае і ў радасьці ад гэтага, ідзе і прадае ўсё, што мае і купляе тое поле.
Яшчэ падобнае Царства Нябеснае на купца, які шукае прыгожых пэрлаў,
Зноў-жа падобнае Нябеснае Валадарства да чалавека купца, які шукае добрых пэрлаў.
які, знайшоўшы адзін шматкаштоўны пэрл, пайшоў і прадаў усё, што меў, і купіў яго.
І знайшоўшы адну дарагую пэрлу, пайшоў і прадаў усё, што меў, і купіў яе.
Яшчэ падобнае Царства Нябеснае на нерат, закінуты ў мора і поўны рыбы ўсялякага роду,
Зноў-жа падабнае Нябеснае Валадарства да неваду, які закінены ў мора, набірае ўсякага роду рыбы.
які, калі ён напоўніўся, выцягнулі на бераг і, сеўшы, добрае склалі ў начыньне, а благое кінулі прэч.
Калі-ж ён напоўніўся, яго выцягнулі на бераг і, сеўшы, добрае сабралі ў судзіны, а дрэннае выкінулі вон.
Так будзе пры сканчэньні веку: выйдуць анёлы і аддзеляць ліхіх з асяродзьдзя праведных,
Так будзе пры сканчэньні сьвету: выйдуць анёлы і выдзеляць дрэнных спасярод праведных
і ўкінуць іх у печ вогненную: там будзе плач і скрыгат зубоў.
і ўкінуць іх у вогністую печ; там будзе плач і скрыгат зубоў.
Сказаў ім Ісус: ці зразумелі вы гэта ўсё? Яны кажуць яму: так, Госпадзе!
Ці вы зразумелі ўсё гэтае?" Яны кажуць: "Так!"
А Ён сказаў ім: таму ўсякі кніжнік, навучаны Царству Нябеснаму, падобны на гаспадара дома, які выносіць са скарбніцы сваёй новае і старое.
Ён-жа сказаў ім: "Вось чаму кожны кніжнік, навучаны аб Нябесным Валадарстве, падобны да гаспадара, які выносіць з свае скарбніцы новае і старое.
І сталася, калі скончыў Ісус прытчы гэтыя, пайшоў адтуль.
І сталася, калі Ісус скончыў гэтыя прыповесьці, пайшоў адтуль.
І прыйшоўшы на бацькаўшчыну Сваю, вучыў іх у сынагозе іхняй, так што яны зьдзіўляліся і казалі: адкуль у Яго гэтая мудрасьць і сілы?
І прыйшоўшы ў сваю бацькаўшчыну, вучыў іх у іхняй бажніцы, так што яны дзівіліся і гаварылі: "Адкуль у Яго гэткая мудрасьць і сіла?
ці не цесьляроў Ён Сын? ці не Ягоную Маці завуць Марыя, і браты Яго Якаў і Ёсій, і Сымон і Юда?
Ці-ж ня цесьляў Ён сын? Ці не Ягоная маці завецца Марыя і Ягоныя браты Якаў, Язэп, Сымон і Юда?
і сёстры Яго ці ня ўсе сярод нас? адкуль жа ў Яго ўсё гэта?
і Ягоныя сёстры ці-ж ня ўсе між намі? Дык адкуль у Яго ўсё гэтае?"
І паняверыліся ў Ім. А Ісус сказаў ім: ня бывае прарока без пашаны, хіба што толькі на бацькаўшчыне сваёй, і ў доме сваім.
І спакушаліся дзеля Яго. Ісус-жа сказаў ім: "Ня бывае прарока без пашаны, хіба толькі ў сваёй бацькаўшчыне і ў сваім доме".
І ня ўчыніў там многіх цудаў з-за няверства іхняга.
І ня ўчыніў там многіх цудаў дзеля іхняга няверства.
